Faeton żółtodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Faeton żółtodzioby
Phaethon lepturus[1]
Daudin, 1802
Faeton żółtodzioby, Seszele
Faeton żółtodzioby, Seszele
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd faetony
Rodzina faetony
Rodzaj Phaethon
Gatunek faeton żółtodzioby
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Osobnik młodociany. Wyspa Cousin

Faeton żółtodzioby (Phaethon lepturus) – gatunek ptaka z rodziny faetonów (Phaethontidae) występujący w strefie tropikalnej i subtropikalnej na całym świecie.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał François Marie Daudin w 1802. Przydzielił mu nazwę Phaëton lepturus. Holotyp pochodził z Mauritiusu[3]. Obecnie IOC umieszcza gatunek w rodzaju Phaeton, wyróżniając 6 podgatunków[4]. Taką samą ich liczbę uznają autorzy HBW. Część podgatunków może być uznana jedynie za odmiany barwne; osobniki podgatunku catesbyi wyróżniają się pomarańczowym dziobem, ograniczoną ilością białego na czubku skrzydła, różnicach w głosie u dorosłych i bardziej jednolitym ubarwieniem u młodych[3].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

IOC wyróżnia następujące podgatunki[4]:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Całkowita długość ciała 70–82 cm (w tym 33–45 cm przypada na wydłużoną część sterówek), rozpiętość skrzydeł 90–95 cm, masa ciała 220–410 g[3]. Upierzenie w większości białe. Na skrzydle występuje czarny, biegnący na ukos pas, kilka zewnętrznych lotek I rzędu czarne. Sterówki również białe, środkowe są wydłużone. Na głowie od kantarka za oko biegnie czarny pas. Dziób szpiczasty, żółtopomarańczowy; tęczówka brązowa; nogi i stopy ciemnoszare. U podgatunku P. l. fulvus występuje upierzenie o złotawym czy też morelowym odcieniu[5].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Faeton żółtodzioby przeważnie przebywa na otwartym oceanie lub na morzu strefy podzwrotnikowej, poza lęgami na wyspy uczęszczając celem zdobycia pokarmu. Żywi się głównie rybami, kałamarnicami i krabami. Nurkuje podobnie jak głuptaki z wysokości do 20 m. Żeruje samotnie lub w parach. Podczas sezonu lęgowego ptaki obu płci biorą udział w zalotach. Obejmują one równoległy lot (jeen ptak nad drugim) i jednoczesne wykonywanie akrobacji; ogon skierowany w dół może dotknąć lecącego w dole ptaka. Akrobacje obejmują płytkie ślizgi i lecenie zygzakiem[5].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiciele P. lepturus mogą gniazdować cały rok. Gniazdują na klifach tworząc luźne kolonie. Gniazdo mieści się w szczelinie skalnej, pod krawędzią skały lub w wydrapanym dołku pod osłoną, niekiedy w rozwidleniu gałęzi. Często miejsce na gniazdo wybierane jest podczas lotów tokowych; kopulacja odbywa się w miejscu przeznaczonym na gniazdo bez poprzedzających ją rytuałów[5].

Ptaki tego gatunku są terytorialne, broniąc gniazda mogą zranić intruza. Zniesienie liczy jedno jajo. Inkubacja trwa 40 do 42 dni; partnerzy zmieniają się. Młode wykluwa się pokryte puchem i przez pierwsze kilka dni jest nieustannie chronione w gnieździe – potem może zostać zostawione na czas szukania dla niego pokarmu. Karmione jest zwróconym pokarmem. Po 70–85 staje się w pełni opierzone. Bardzo szybko usamodzielniają się i opuszczają okolice gniazda[5].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez IUCN gatunek uznawany jest jako najmniejszej troski (LC, Least Concern) niezmiennie od 1988[6]. Całkowita liczebność populacji nieznana. BirdLife International szacuje jej trend na spadkowy ze względu na drapieżnictwo wprowadzonych gatunków. Faeton białosterny występuje na 26 obszarach uznanych za ostoje ptaków IBA. Należy do nich m.in. indonezyjska wyspa Manuk, Boatswain Bird Island i Conception[6].

Przypisy

  1. Phaethon lepturus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Phaethon lepturus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Orta, J., Christie, D.A., Jutglar, F., Bonan, A., Garcia, E.F.J. & Boesman, P.: White-tailed Tropicbird (Phaethon lepturus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2013). Handbook of the Birds of the World [on-line]. 2013. [dostęp 10 grudnia 2014].
  4. 4,0 4,1 F. Gill & D. Donsker: Grebes, flamingos & tropicbirds. IOC World Bird List (v4.4). [dostęp 10 grudnia 2014].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Nicole Bouglouan: White-tailed Tropicbird. Oiseaux-Birds. [dostęp 10 grudnia 2014].
  6. 6,0 6,1 White-tailed Tropicbird Phaethon lepturus. BirdLife Data Zone. [dostęp 10 grudnia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]