Fairey Spearfish

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fairey Spearfish
Fairey Spearfish w locie
Fairey Spearfish w locie
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Fairey
Typ bombowiec torpedowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 5 lipca 1945
Lata produkcji 1945
Dane techniczne
Napęd silnik Bristol Centaurus-57
Moc 2585 KM
Wymiary
Rozpiętość 18,3 m
Długość 13,7 m
Wysokość 4,9 m
Powierzchnia nośna 49,2 m²
Masa
Własna 5640 kg
Startowa 10000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 480 km/h
Prędkość przelotowa 415 km/h
Prędkość wznoszenia 8,74 m / s
Pułap 7200 m
Zasięg 1440 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 x karabin maszynowy wz. Browning M2 kal. 12,7 mm

16 rakiet niekierowanych 907 kg bomb

Użytkownicy
Wielka Brytania

Fairey Spearfish - brytyjski samolot torpedowy z końca II wojny światowej. Był to największy samolot używany na lotniskowcach przez Siły Powietrzne Marynarki Wojennej Wielkiej Brytanii. Wyprodukowano zaledwie 5 maszyn.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Spearfish został zaprojektowany przez wytwórnię Fairey Aviation zgodnie z zaleceniami Ministerstwa Sił Powietrznych. Do budowy samolotu wykorzystano doświadczenia z niepowodzeń jakie wniknęły przy pracy z samolotem Fairey Barracuda. Spearfish miał o wiele silniejszy silnik (2585 KM - Bristol Centaurus-57 oraz posiadał radar do zwalczania okrętów podwodnych (w Barracudzie były problemy ze stabilnością pracy z radarem). Komplikacje z budową nowego silnika doprowadziły do opóźnień w lotach pierwszego prototypu. Oblot odbył się 5 lipca 1945 roku. Wojna na Pacyfiku dobiegała końca więc prace nad projektem zostały zaniechane po wybudowaniu zaledwie 5 maszyn.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Taylor H.A., Fairey aircraft since 1915, Putnam 1974

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Fleet Air Arm Fairey Spearfish (ang.)