Fakir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fakir w Benares (1907)

Fakir (ar. فقیر , w piśmie dewanagari फ़क़ीर, biedak) – żebrzący, ascetyczny mnich muzułmański.

Większość fakirów opiera się na teorii, która zalicza ubóstwo do zasług w świetle religii. Termin ten obecnie odnosi się także do części ascetów wyznających hinduizm.

Współczesne znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie coraz częściej można spotkać z tzw. nową falą fakiryzmu, nie mającą jednak zbyt wiele wspólnego z ascetycznymi umartwieniami, jakim poddawali się mnisi. Cechuje ją właściwie całkowite odrzucenie ideałów filozoficznych czy religijnych, na rzecz szeroko pojętego performance'u, mającego za zadanie zaszokować widza odpornością fakira na ból, oraz wytrzymałością i elastycznością jego ciała. Współczesny performance fakirski łączy w sobie cechy klasycznych umartwień fakirskich, suspension show, piercingu, tatuażu, BDSM, gimnastyki, tańca, choreografii, muzyki, body paintingu, body modifications, happeningu i wielu innych dziedzin szeroko pojętej sztuki alternatywnej i nie tylko.

W wielu krajach funkcjonują obecnie profesjonalne szkoły fakirskie - znane i uznane są szkoły w Oslo i San Francisco, choć wielu fakirów pozostaje samoukami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]