Fala Osborna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Fala Osborna - zmiana polegająca na uniesieniu odcinka ST elektrokardiogramu, występująca w przebiegu hipotermii. Zwykle przybiera postać niewielkiego uniesienia początkowej części odcinka ST[1].
Swoją nazwę zawdzięcza badaczowi efektów hipotermii na układ krążenia J.J. Osbornowi, który w 1953 prowadził badania nad wpływem hipotermii na układ krążenia i oddechowy[2]. Sam Osborn nazywał ją prądem uszkodzenia.
Fala Osborna może pojawiać się ponadto w następujących stanach chorobowych:
- hiperkalcemia
- uszkodzenia mózgu, na przykład krwotok podpajęczynówkowy
- angina Printzmetala
- idiopatyczne migotanie komór
Fala Osborna występuje jedynie w czasie hipotermii, po przywróceniu prawidłowej temperatury zanika[3]. Mechanizm jej powstania jest nieznany.
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ MerckManual
- ↑ M. Maruyama, Y. Kobayashi, E. Kodani, Y. Hirayama i inni. Osborn waves: history and significance.. „Indian Pacing Electrophysiol J”. 4 (1), s. 33-9, 2004. PMID 16943886.
- ↑ Biblioteka EKG
