Tasak (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Falchion)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Typy tasaków.

Tasak – rodzaj broni siecznej o głowni rozszerzającej się najczęściej ku sztychowi i mieczowej oprawie. Nazwą tą w Polsce określa się dwa typy broni:

1. Średniowieczną broń o szerokim ostrzu, która pojawia się w Europie w XIII wieku, by apogeum popularności przeżyć w wieku XIV. W wieku XV powoli zanika. Wyjątkiem jest tu włoska storta, broń przybierająca formę masywnej szabli lub krótkiego tasaka z jelcem wyposażonym w kabłąk. Najbardziej znanym egzemplarzem przechowywanym w Polsce jest Miecz świętego Piotra z XIV wieku.

2. Rodzaj krótkich szabel piechoty z XVIII i XIX wieku; tasaki o jednosiecznej głowni z mosiężną otwartą rękojeścią pojawiły się w XVIII wieku jako broń janczarów polskich z czasów saskich. W regimentach pieszych używano tasaków saskich, w okresie napoleońskim – tasaków francuskich, pruskich i austriackich o niewielkich różnicach w kształcie rękojeści, głowni i pochwy.

W środowisku fantasy często niepoprawnie broń tę określa się nazwą falchion (lub falcjon) będącą kalką z języka angielskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski Słownik uzbrojenia historycznego, Wyd. PWN, Warszawa 2010, s. 39-40, ISBN 978-83-01-16260-3
  • Głosek M., Kajzer I., Miecz św. Piotra z katedry poznańskiej, "Kwartalnik Historii Kultury Materialnej", 1974, R. XXII.
  • Uzbrojenie w Polsce średniowiecznej 1350-1450, red. A. Nadolski, Łódź 1990.