Sokół rudogardły

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Falco deiroleucus)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sokół rudogardły
Falco deiroleucus[1]
Temminck, 1825
Sokół rudogardły
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sokołowe
Rodzina sokołowate
Podrodzina sokoły
Rodzaj Falco
Gatunek sokół rudoogardły
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sokół rudogardły (Falco deiroleucus) – gatunek ptaka z rodziny sokołowatych (Falconidae).

Prawdopodobnie jest najbliżej spokrewniony z sokołem białogardłym (wygląda w istocie jak jego większa wersja). Oba z kolei stoją w systematyce blisko sokoła rdzawobrewego i stanowią dość starą linię ewolucyjną wywodzących się z Ameryki sokołów Falco. Specjacja, oddzielająca gatunek, rozpoczęła się prawdopodobnie 8-5 milionów lat temu w trakcie późnego miocenu[3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Spotyka się go od południowego Meksyku po północną Argentynę. Widuje się go zatem w Kostaryce, Hondurasie, Nikaragui, Gwatemali, Panamie, Boliwii, Brazylii, Kolumbii, Ekwadorze, Gujanie, Paragwaju, Peru, Surinamie, Trynidadzie i Tobago. Poznano też stanowiska w Wenezueli. Zasiedla lasy na tamtejszych równinach.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

To średniej wielkości ptak o długości 35 centymetrów. Drapieżca posiada mocne szpony, które umożliwiają mu chwytanie zdobyczy w locie, stąd niektórzy badacze w tym Helmut Sick, niemiecko-brazylijski ornitolog, uważają, że gatunek ten wypełnia ekologiczną niszę po sokole wędrownym, ponieważ gnieździ się w tropikalnej Ameryce, gdzie tego drugiego się nie widuje.
Jednakże wydaje się, że sokół rudogardły preferuje bardziej zalesione siedliska niż sokół wędrowny, a zatem nie jest on jego ekologicznym konkurentem na zimowiskach w Ameryce Południowej.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Poluje na ptaki, zwłaszcza gołębie, papugi, ale zjada też duże owady i nietoperze.

W lęgu znajduje się 2-4 jaj, które są wysiadywane przez 30 dni. Wychowywanie młodych trwa około 40 dni.

Przypisy

  1. Falco deiroleucus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Falco deiroleucus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Birregard (1994), Helbig et al. (1994), Wink et al. (1998), Griffiths (1999), Groombridge et al. (2002), Griffiths et al. (2004)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Birregard, Richard O. (1994): 46. Orange-breasted Falcon [w:] del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew & Sargatal, Jordi (editors): Handbook of Birds of the World, Volume 2 (New World Vultures to Guineafowl): 268, plate 27. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-15-6
  • Helbig, A.J.; Seibold, I.; Bednarek, W.; Brüning, H.; Gaucher, P.; Ristow, D.; Scharlau, W.; Schmidl, D. & Wink, Michael (1994): Phylogenetic relationships among falcon species (genus Falco) according to DNA sequence variation of the cytochrome b gene [w:] Meyburg, B.-U. & Chancellor, R.D. (editors): Raptor conservation today: 593-599. PDF
  • Griffiths, Carole S. (1999): Phylogeny of the Falconidae inferred from molecular and morphological data. Auk 116(1): 116–130. PDF
  • Griffiths, Carole S.; Barrowclough, George F.; Groth, Jeff G. & Mertz, Lisa (2004): Phylogeny of the Falconidae (Aves): a comparison of the efficacy of morphological, mitochondrial, and nuclear data. Molecular Phylogenetics and Evolution 32(1): 101–109. DOI:10.1016/j.ympev.2003.11.019 (streszczenie)
  • Groombridge, Jim J.; Jones, Carl G.; Bayes, Michelle K.; van Zyl, Anthony J.; Carrillo, José; Nichols, Richard A. & Bruford, Michael W. (2002): A molecular phylogeny of African kestrels with reference to divergence across the Indian Ocean. Molecular Phylogenetics and Evolution 25(2): 267–277. DOI:10.1016/S1055-7903(02)00254-3 (streszczenie)
  • Wink, Michael; Seibold, I.; Lotfikhah, F. & Bednarek, W. (1998): Molecular systematics of holarctic raptors (Order Falconiformes) [w:] Chancellor, R.D., Meyburg, B.-U. & Ferrero, J.J. (editors): Holarctic Birds of Prey: 29-48. Adenex & WWGBP. PDF

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]