Fale alfa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fale alfa

Fale alfa – drgania fal elektromagnetycznych w zakresie częstotliwości 8–13 Hz wynikających z synchronicznej i spójnej aktywności elektrycznej komórek rozrusznikowych wzgórza. Znane też jako fale Bergera na cześć twórcy EEG Hansa Bergera[1].

Fale alfa są jednym z rodzajów fal mózgowych, które można wykryć przy pomocy elektroencefalografii (EEG) lub magnetoencefalografii (MEG). Stwierdzono, że pochodzą głównie z płatów potylicznych. Można je zarejestrować w stanie czuwania, u zrelaksowanej osoby z zamkniętymi oczami. Ich amplituda wynosi 10–100 μV. Pojawiają się dopiero po trzecim roku życia[2].

Przypisy

  1. Karbowski K. Hans Berger (1873-194). Journal of Neurology. 249(8):1310-1311
  2. Kolev V, Başar-Eroglu C, Aksu F, Başar E. (1994). EEG rhythmicities evoked by visual stimuli in three-year-old children.↵Int J Neurosci. 75(3-4):257-70. PMID 8050866

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. A. B. Brazier: The Electrical Activity of the Nervous System. Londyn: Pitman, 1970.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.