Falki biortogonalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Falka biortogonalna 3.5

Falki biortogonalnefalki stworzone jako rozwiązanie problemu uzyskiwania nieliniowego przesunięcia fazowego.

W tej metodzie wykorzystywane są 2 niezależne filtry: dolnoprzepustowy filtr analizy (oznaczany umownie jako H) oraz filtr syntezy (H’). Umożliwia to uzyskanie liniowego przesunięcia fazowego oraz symetrii, odbywa się to jednak kosztem rezygnacji z ortogonalności na rzecz tzw. biortogonalności.

W praktyce oznacza to, że czynności dekompozycji i syntezy sygnału odbywają się w bazach wzajemnie nieortogonalnych, ale w obrębie jednej z tych baz pary falek są ortogonalne. Tak więc korzysta się z par falek, z których jedna jest używana w dekompozycji, a druga w syntezie.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • W. Batko, M. Ziółko, Zastosowanie teorii falek w diagnostyce technicznej
  • Piotr Augustyniak, Transformacje falkowe w zastosowaniach elektrodiagnostycznych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]