Fanfaroni ze Starego Dworu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fanfaroni ze Starego Dworu
Craii de Curtea-Veche
Mateiu Caragiale - 'Craii' (ilustratia autorului) ILR 899.jpeg
Ilustracja do książki Fanfaroni ze Starego Dworu, wykonana przez autora
Autor Mateiu Ion Caragiale
Miejsce wydania Rumunia
Język rumuński
Data wydania 1929
Typ utworu powieść
Data wydania polskiego 1968
Pierwszy wydawca polski Państwowy Instytut Wydawniczy
Przekład Danuta Bieńkowska

Fanfaroni ze Starego Dworu (oryg. rum. Craii de Curtea-Veche) – powieść rumuńskiego pisarza Mateiu Caragiale, opublikowana w 1929.

Pracy nad swą jedyną powieścią autor poświęcił prawie dwadzieścia lat. Na pomysł jej napisania Caragiale wpadł już w 1910, jednak pracę nad powieścią rozpoczął na dobre dopiero sześć lat później[1]. Fragmenty tekstu drukowane były na łamach czasopism od 1926 r., ale jej wersja książkowa ukazała się ostatecznie dopiero w 1929.

Powieść doceniana jest przez krytyków za sugestywne przedstawienie dekadenckiej atmosfery Bukaresztu przełomu XIX i XX wieku, jak również za oryginalny styl i plastyczność opisu[2]. Na fabułę składają się sceny z życia czterech przyjaciół, należących do elity intelektualnej Bukaresztu i będących jednocześnie przedstawicielami bohemy. Czas spędzają oni na grze w karty, pijatykach w towarzystwie kobiet oraz rozmowach o polityce, sztuce, literaturze i historii.


Przypisy

  1. Halina Mirska-Lasota: Mały słownik pisarzy rumuńskich. Warszawa: 1975, s. 48.
  2. Danuta Bieńkowska: Literatura rumuńska. s. 1122.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Bieńkowska: Literatura rumuńska. W: W. Floryan (red.): Dzieje literatur europejskich. T. 1. Warszawa: 1977, s. 1122.
  • Halina Mirska-Lasota: Mały słownik pisarzy rumuńskich. Warszawa: 1975, s. 152.