Fanfaroni ze Starego Dworu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fanfaroni ze Starego Dworu
Craii de Curtea-Veche
Mateiu Caragiale - 'Craii' (ilustratia autorului) ILR 899.jpeg
Ilustracja do książki Fanfaroni ze Starego Dworu, wykonana przez autora
Autor Mateiu Ion Caragiale
Miejsce wydania Rumunia
Język rumuński
Data I wyd. 1929
Typ utworu powieść
Data I wyd. polskiego 1968
Pierwszy wydawca polski Państwowy Instytut Wydawniczy
Przekład Danuta Bieńkowska

Fanfaroni ze Starego Dworu (oryg. rum. Craii de Curtea-Veche) – powieść rumuńskiego pisarza Mateiu Caragiale, opublikowana w 1929.

Pracy nad swą jedyną powieścią autor poświęcił prawie dwadzieścia lat. Na pomysł jej napisania Caragiale wpadł już w 1910, jednak pracę nad powieścią rozpoczął na dobre dopiero sześć lat później[1]. Fragmenty tekstu drukowane były na łamach czasopism od 1926 r., ale jej wersja książkowa ukazała się ostatecznie dopiero w 1929.

Powieść doceniana jest przez krytyków za sugestywne przedstawienie dekadenckiej atmosfery Bukaresztu przełomu XIX i XX wieku, jak również za oryginalny styl i plastyczność opisu[2]. Na fabułę składają się sceny z życia czterech przyjaciół, należących do elity intelektualnej Bukaresztu i będących jednocześnie przedstawicielami bohemy. Czas spędzają oni na grze w karty, pijatykach w towarzystwie kobiet oraz rozmowach o polityce, sztuce, literaturze i historii.

Przypisy

  1. Halina Mirska-Lasota: Mały słownik pisarzy rumuńskich. Warszawa: 1975, s. 48.
  2. Danuta Bieńkowska: Literatura rumuńska. s. 1122.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Bieńkowska: Literatura rumuńska. W: W. Floryan (red.): Dzieje literatur europejskich. T. 1. Warszawa: 1977, s. 1122.
  • Halina Mirska-Lasota: Mały słownik pisarzy rumuńskich. Warszawa: 1975, s. 152.