Fantazja (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fantazja
Fantasia
Gatunek animacja, familijny, muzyczny
Data premiery 13 listopada 1940
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 120 minut
Reżyseria James Algar
Samuel Armstrong
Ford Beebe
Norman Ferguson
Jim Handley
T. Hee
Wilfred Jackson
Hamilton Luske
Bill Roberts
Paul Satterfield
Ben Sharpsteen
Scenariusz Joe Grant
Dick Huemer
Muzyka Ludwig van Beethoven
Modest Musorgski
Paul Dukas
Amilcare Ponchielli
Igor Strawinski
Jan Sebastian Bach
Franz Schubert
Zdjęcia Arthur Byram
Ken Anderson
Dystrybucja Stany Zjednoczone Walt Disney Pictures

Fantazja (ang. Fantasia) – trzeci pełnometrażowy film animowany wytwórni Walta Disneya. Po raz pierwszy w kinach ukazał się 13 listopada 1940 roku. Był to pierwszy pełnometrażowy film z dźwiękiem stereofonicznym. Film otrzymał nagrody honorowe Akademii Filmowej podczas ceremonii wręczenia Oscarów w 1942 roku – dwie statuetki Oscarów Specjalnych za wybitny wkład w rozwój wykorzystania dźwięku w filmach poprzez produkcję Fantazji dla Walta Disneya oraz za unikatowe osiągnięcia twórców filmu w tworzeniu nowych form wizualizacji muzyki w produkcji Walta Disneya Fantazja, a tym samym rozszerzenie zakresu rozrywki filmowej, jak i jako forma sztuki dla Leopolda Stokowskiego.

Film został wpisany na listę National Film Registry. Serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 96%[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Film nie posiada liniowej akcji; składa się z siedmiu niezależnych segmentów. Wprowadzeniem jest scena nagrana w Akademii Muzycznej w Filadelfii, w której widać orkiestrę pod batutą Leopolda Stokowskiego, a mistrz ceremonii Deems Taylor opisuje film. Pierwszy segment to Toccata i fuga d-moll Jana Sebastiana Bacha; przedstawia orkiestrę podświetloną na niebiesko i złoto, w miejsce której pojawiają się abstrakcyjne animowane obrazy - wzory, linie, kształty i formacje chmur przesuwające się i przekształcające w rytm muzyki. Drugim segmentem jest Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego przedstawiający zmianę pór roku od lata do zimy oraz tańce wróżek, kwiatów, grzybów, ryb i liści. Uczeń czarnoksiężnika Paula Dukasa to scena z Myszką Miki jako uczniem czarownika próbującym naśladować magiczne sztuczki swojego mistrza. Święto wiosny Igora Strawinskiego to wizualna historia początków Ziemi i powstania życia obejmująca okres od uformowania planety do wymarcia dinozaurów. Symfonia pastoralna Ludwiga van Beethovena przedstawia mityczny starożytny grecki świat centaurów, satyrów, skrzydlatych koni, amorków i innych postaci mitologii greckiej oraz przyjęcie na cześć boga wina, Dionizosa. Taniec godzin Amilcare Ponchiellego to utrzymywany w konwencji komediowej balet zwierząt - strusi, aligatorów i hipopotamów. Noc na Łysej Górze Modesta Musorgskiego i Ave Maria Franza Schuberta to scena, w której diabeł Czernabog przywołuje złe duchy i niespokojne dusze z grobów, po czym zmusza je do latania w powietrzu i tańczenia, dopóki nie zostaje powstrzymany przez dźwięk kościelnego dzwonu. Chór śpiewa Ave Maria, a grupa mnichów w habitach idzie z zapalonymi pochodniami przez las i dociera do ruin katedry.

Spuścizna[edytuj | edytuj kod]

Jeden z segmentów filmu o nazwie „Uczeń czarnoksiężnika” stworzony na podstawie utworu Paula Dukasa pod tym samym tytułem stał się inspiracją do napisania scenariusza filmu Uczeń czarnoksiężnika z 2010 roku.

W 1999 roku do kin trafiła kontynuacja filmu, Fantazja 2000, nawiązująca do filmu z 1940.

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.rottentomatoes.com/m/fantasia/?search=Fantasia
  2. Niektóre ważne filmy, czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 1.05.2010].
  3. usccb.org Film and Broadcasting –Vatican Best Films List (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]