Farah Pahlawi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Farah Pahlawi
فرح پهلوی

Empress Farah.jpg
Cesarzowa Iranu
Okres panowania od 1959
do 1979
Dane biograficzne
Dynastia Pahlawi
Urodzona 14 października 1938
w Teheranie
Koronowana 26 października 1967
Ojciec Sohrab Diba
Matka Farideh Ghotbi
Mąż Mohammad Reza Pahlawi
Dzieci Cyrus Reza, Farahnaz,
Ali Reza, Leila
Odznaczenia
Order Aryamehr (Iran) Wielka Dama Orderu Plejad (Iran) Medal Pamiątkowy z okazji koronacji Mohammada Rezy Pahlawiego (Iran) Medal Pamiątkowy 2500-lecia Imperium Perskiego (Iran) Order Słonia (Dania) Kollana Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielka Kollana Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Królowej Saby I klasy (Etiopia) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Order Drogocennej Korony I Klasy (Japonia) Order Jugosłowiańskiej Gwiazdy I klasy Order Korony Królestwa (Malezja) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Stopień Specjalny Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi RFN Order Domu Królewskiego Chakri (Tajlandia) Wielka Wstęga Orderu Niepodległości (Tunezja) Królewski Order Serafinów (Szwecja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną Order Uśmiechu
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Cesarska Rodzina Iranu
Imperial Coat of Arms of Iran.svg

Farah Pahlawi (pers. فرح پهلوی, z domu Farah Diba, pers. فرح دیبا, ur. 14 października 1938 w Teheranie) – trzecia żona[1] ostatniego szacha Iranu Mohammada Rezy Pahlawiego. 26 października 1967 została przez szacha koronowana na władczynię (szachbanu) Iranu jako pierwsza i jedyna kobieta w ciągu dwu i pół tysiąca lat historii perskiej monarchii. Szach podkreślił w ten sposób wagę dążeń do emancypacji irańskich kobiet.

W czasie swoich rządów u boku męża odpowiedzialna była za sprawy związane z pielęgnowaniem irańskiej kultury, dążeniem do równouprawnienia kobiet w Iranie, ochroną środowiska, opieką zdrowotną i rozwojem krajowej małej przedsiębiorczości. Dużo podróżowała po kraju, żeby lepiej poznać swój naród. Po obaleniu szacha przez ajatollaha Chomeiniego w 1979 wraz z mężem opuściła Iran. Obecnie zajmuje się pracą dla UNESCO oraz działalnością charytatywną.

W Iranie jest symbolem kobiet walczących o prawa obywatelskie. Napisała autobiografię wydaną w Polsce w tłumaczeniu Marty Eloy Cichockiej pod tytułem: Wspomnienia. Z miłości do mojego króla[2].

Uniwersytet Warszawski przyznał jej 25 sierpnia 1977 tytuł doktora honoris causa w dziedzinie historii sztuki[3].

Na wniosek dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Krzyż Wielki Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia)
Krzyż Wielki Legii Honorowej
  • 1964 Krzyż Wielki Orderu Królowej Saby (Etiopia)
Order Leopolda I klasy z kollaną (Belgia)
Wielka Wstęga Orderu Niepodległości (Tunezja)
Wielka Kollana Orderu Krzyża Południa (Brazylia)
Kollana Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna)
  • 1966 Order Jugosłowiańskiej Gwiazdy I klasy
Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze za Zasługi dla Republiki Austrii
Order Aryamehr (Nešâne Āryāmehr)[4] (Iran)
Order Korony Królestwa (Darjah Utama Seri Mahkota Negara) (Malezja)
Order Domu Królewskiego Chakri (มหาจักรีบรมราชวงศ์) (Tajlandia)

Przypisy

  1. Pierwsze małżeństwo szacha zostało rozwiązane z powodu braku męskiego potomka, drugie – z powodu braku dzieci w ogóle.
  2. Farah Pahlawi, Wspomnienia • Z miłości do mojego króla, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004, ISBN 83-08-03571-X
  3. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
  4. Order Aryamehr jest widoczny na fotografii Farah Pahlawi, zamieszczonej w infoboksie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]