Farrah Fawcett

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Farrah Fawcett
Zdjęcie reklamowe do Aniołków Charliego (1977)
Zdjęcie reklamowe do Aniołków Charliego (1977)
Data
i miejsce urodzenia
2 lutego 1947
Corpus Christi
Data
i miejsce śmierci
25 czerwca 2009
Santa Monica
Współmałżonek Lee Majors (1973–1982)
Lata aktywności 1969–2009
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Farrah Fawcett w Wikicytatach
Strona internetowa

Farrah Leni Fawcett, znana także jako Farrah Fawcett-Majors (ur. 2 lutego 1947 w Corpus Christi, zm. 25 czerwca 2009 w Santa Monica[1]) – amerykańska aktorka i producentka telewizyjna i filmowa, modelka.

Stała się symbolem małego ekranu lat 70., była ulubienicą Ameryki w pierwszym sezonie serialu ABC Aniołki Charliego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w zamożnej rodzinie rzymskokatolickiej Jamesa Williama – pracującego na polu naftowym[3] i Pauline Alice Fawcett (z domu Evans), miała siostrę Diane Walls (ur. 1939, zm. 16 października 2001 na raka płuc[4]) – z zawodu artystkę grafika. W szkole średniej W.B. Ra High School w Corpus Christi (1965) okazała się wyjątkowo utalentowaną plastycznie. Podjęła studia na wydziale sztuki University of Texas w Austin (1966–1967). Tam została uwieczniona na fotografii uczelnianych piękności, gazeta „Ten Most Beautiful Coeds” ze zdjęciem trafiła do rąk przedstawiciela agencji fotomodelek z Los Angeles i niedługo potem, po namowie publicysty Davida Mirischa, w roku 1967 znalazła się w okolicach Hollywoodu. Grała w dziesiątkach reklamówek, m.in. reklamowała pastę do zębów Ultra-Brite, szampon Wella Balsam, Mercury Cougar i krem do golenia Noxema. Jej kinowym debiutem była epizodyczna rola Patricii we włoskim komedio-dramacie Claude'a Lelouche'a Mężczyzna, który mi się podoba (Un homme qui me plaît, 1969) z Jeanem-Paulem Belmondo. Wystąpiła gościnnie w pojedynczych odcinkach seriali: The Flying Nun (1969–1970), The Dating Game (1969), Marzę o Jeannie (I Dream of Jeannie, 1969) z Barbarą Eden, Dni naszego życia (Days of Our Lives, 1970), The Partidge Family (1970). Rok później pojawiła się u boku Mae West w komedii Myra Breckinridge (1970), gdzie spała z Raquel Welch. Wcielała się w różne postacie w serialu przygodowym sci-fi Cyborg: Sześcio-milionowo-dolarowy człowiek (The Six Million Dollar Man, 1974–1976). W 1975 roku była nominowana do nagrody Złotego Jabłka jako Nowa Gwiazda Roku.

Plakat z jej wizerunkiem został sprzedany w nakładzie ośmiu milionów egzemplarzy, co zwróciło uwagę producentów telewizyjnych Aarona Spellinga i Leonarda Goldberga. Zaangażowali ją do telefilmu Aniołki Charliego (Charlie's Angels, 1976), który – jak się potem okazało – był pilotem serialu ABC światowej sławy. Grała tam Jill Munroe, absolwentkę Akademii Policyjnej w Los Angeles, o olśniewającym uśmiechu i z burzą blond wlosów, która wraz z Kelly Garrett (Jaclyn Smith) i Sabriną Duncan (Kate Jackson) rozwiązywała zagadki kryminalne (1976–1977, 1979, 1980). Serial ten wyniósł ją na szczyt popularności i przyniósł w roku 1977 pierwszą nominację do nagrody Złotego Globu. Farrah jednak wycofała się z serialu, a jej miejsce na ekranie objęła Cheryl Ladd jako Kris Munroe, młodsza siostra Jill. Bez Farrah serial szybko utracił na popularności i zakończył swój żywot.

Wzięła udział w dokumentalnym telefilmie sportowym Batalistyczna sieć gwiazd (Battle of the Network Stars, 1976) i komediowym programie muzycznym CBS Sonny i Cher (The Sonny and Cher Show, 1977). Przez prawie dwa lata reklamowała szampon firmy Fabérgé: sprzedaż wzrosła o 1800 procent.

Farrah Fawcett (2008)

Próbowała bez większego powodzenia zaistnieć na dużym ekranie. Najpierw zaczęła od głównej roli w komedii kryminalnej Ktoś zabił jej męża (Somebody Killed Her Husband, 1978) z Jeffem Bridgesem i thrillerze Opalenizna (Sunburn, 1979). Niestety, zarówno rola Alex – mieszkanki pozaziemskiej stacji doświadczalnej 'Tytan' w pobliżu Saturna 3 w thrillerze sci-fi Saturn 3 (1980) z Kirkiem Douglasem, jak i postać drugoplanowa Pameli w komedii Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run, 1981) u boku Burta Reynoldsa, nominowane były do nagrody Złotej Maliny jako najgorszej aktorki roku. Krytycy z przekąsem wyrażali się o grze aktorskiej i otwarcie pisali o brakach talentu. Sam Douglas oceniając bardzo wysoko urodę Fawcett, o jej aktorstwie nie wyraził się nawet ciepło.

W 1983 roku doprowadziła do wystawienia sztuki Skrajności (Extremities) na off-Broadwayu i odniosła sukces. Wkrótce potem Robert M. Young zrealizował według tego dramatu broniącej się przed gwałtem kobiety film telewizyjny (1986), tak udany, że najpierw rozpowszechniono go w kinach, a rola Marjorie rolę w telewizyjnej wersji przyniosła jej nominację do Złotego Globu.

Jej wszechstronności należy przypisać inne wyrazy uznania, jak choćby nominacje do nagród Złotego Globu i Emmy za rolę Francine Hughes maltretowanej przez męża w tele dramacie Płonące łóżko (The Burning Bed, 1984) i jako autentyczna postać Diane Downs, która z miłości do mężczyzny zabija swoje dzieci w tele-dramacie Małe ofiary (Small Sacrifices, 1989) z Ryanem O'Nealem, za nominowane do Złotego Globu wcielenie się w postać Barbary Hutton w biograficznym mini-serialu Biedna, bogata dziewczyna: Historia Barbary Hutton (Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story, 1987) oraz zagranie Beate Klarsfeld w dramacie telewizyjnym Opowieść o Beate Klarsfeld (Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story, 1986).

W 1990 roku Fawcett zdobyła nagrodę Cable ACE za najlepszą rolę pierwszoplanową za kreację tytułowej bohaterki Margaret Bourke-White (The Margaret Bourke-White Story, 1989), telefilmie opartym na losach legendarnej fotografki.

Na ekran kina powróciła w 1989 roku w drugoplanowej roli rozstającej się ze swoim mężem (Jeff Bridges) fotomodelki Jo Livingstone w melodramacie Alana J. Pakuli Zobaczyć ciebie w ten ranek (See You in the Morning). W 1991 roku znalazła się w obsadzie sitcomu CBS Dobre sporty (Good Sports). Rola Jessie Dewey, niewiernej żony kaznodziei w kinowym filmie Apostoł (The Apostle, 1997) Roberta Duvalla zapewniła jej nominację do nagrody Independent Spirit. Zagrała rolę Kate Travis, żony ginekologa popadającej w obłęd określany jako kompleks Hestii w melodramacie komediowym Roberta Altmana Dr T i kobiety (Dr T and the Women, 2000) z Richardem Gere.

Gwiazda na Hollywood Walk of Fame (2009)

9 listopada 2003 roku debiutowała na scenie Broadwayu tytułową rolą w sztuce komediowej Nancy Hasty Bobbi Boland.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1967–1969, 1979, 1999–2000 spotykała się z biznesmenem Gregiem Lottem, sympatią z lat studenckich. W 1969 roku spotkała na swojej drodze Lee Majorsa, odtwórcę pierwszorzędnych ról w trzeciorzędnych filmach. Podobno połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. Pobrali się 28 lipca 1973 roku i wtedy była znana jako Farrah Fawcett-Majors. W roku 1978 zaczęła romansować – z aktorem Jeffem Bridgesem, tenisistą Vince Van Pattenem, futbolistą Donem Pastorinim. W sierpniu 1979 doszło do separacji z mężem, a 16 lutego 1982 – do rozwodu. W 1980 roku związała się z Ryanem O'Nealem, z którym mieszkała przez 17 lat do lutego 1997 r. Jego córka, aktorka Tatum O'Neal, nie godziła się na związek jej ojca z Fawcett. Z tego związku urodził się syn Redmond James (ur. 30 stycznia 1985 roku w Los Angeles). Jej kolejny partner scenarzysta, reżyser i producent filmowy James Orr (zagrała w reżyserowanej przez niego komedii Pan domu (Man of the House, 1995) z Chevym Chase'em), był aresztowany za bójkę po zaatakowaniu jej za nie przyjęcie jego oświadczyn 28 stycznia 1998. W 1998 roku spotykała się z tenisistą Martinem Barbą (ur. 1967). Romansowała także ze swoim agentem Markiem Burgiem (1999–2000) i Rickiem Thurmanem (2000–2001).

Była zaangażowana w działalność przeciwko przemocy w rodzinie i w pracę na rzecz organizacji pomagających maltretowanym kobietom.

Farrah wzięła udział w nagraniu filmu dokumentującego jej 3-letnią walkę z rakiem odbytu. Dokument został wyemitowany przez NBC 15 maja 2009. Oglądało go 8,9 mln widzów.

Zmarła 25 czerwca 2009 roku na raka odbytu. Miała 62 lata. Pochowana została na Westwood Village Memorial Park Cemetery w Westwood (Los Angeles).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy kinowe[edytuj | edytuj kod]

Filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1969: Trzecia rzesza (Three’s a Crowd) jako autostopowiczka
  • 1971: Feministka i Fuzz (The Feminist and the Fuzz) jako Kitty Murdock
  • 1971: Wewnątrz O.U.T. (Inside O.U.T.) jako Pat Boulion
  • 1973: Wielkie amerykańskie piękności rywalizują (The Great American Beauty Contest) jako T.L. Dawson
  • 1974: Dziewczyna, która przyniosła zawinięty dar (The Girl Who Came Gift-Wrapped) jako Patti
  • 1975: Morderstwo podczas lotu 502 (Murder on Flight 502) jako Karen White
  • 1976: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels) jako Jill Munroe
  • 1981: Morderstwo w Teksasie (Murder in Texas) jako Joan Robinson Hill
  • 1984: Czerwone Żądło Światła (The Red-Light Sting) jako Kathy
  • 1984: Płonące łóżko (The Burning Bed) jako Francine Hughes
  • 1986: Dwie kobiety (Between Two Women) jako Val Petherton
  • 1986: Opowieść o Beate Klarsfeld (Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story) jako Beate Klarsfeld
  • 1989: Niewinne ofiary (Small Sacrifices) jako Diane Downs
  • 1989: Margaret Bourke-White jako Margaret Bourke-White
  • 1999: Jedwabna nadzieja (Silk Hope) jako Frannie Vaughn
  • 1992: Zachowania mordercy (Criminal Behavior) jako Jessica Lee Stubbs
  • 1994: Żona dla Martina (The Substitute Wife, jako Pearl
  • 1995: Dzieci prerii (Children of the Dust) jako Nora Maxwell
  • 1996: Dalva jako Dalva
  • 2000: Sophie (Baby) jako Lily Malone
  • 2001: Jewel jako Jewel Hilburn
  • 2003: Żony Hollywoodu: Nowe pokolenie (Hollywood Wives: The New Generation) jako Lissa Roman

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1969: Mayberry R.F.D. jako dziewczyna programu
  • 1969: Marzę o Jeannie (I Dream of Jeannie) jako Cindy / Tina
  • 19691970: Lot zakonnicy (The Flying Nun) jako Panna Preem / Lila
  • 1970: Rodzina Partridge (The Partridge Family) jako Ślicznotka
  • 1971: Młodzi buntownicy (The Young Rebels) jako Sarah
  • 1971: Owen Marshall: Adwokat przy prawie (Owen Marshall: Counselor at Law) jako Tori Barbour
  • 1973: Dziewczyna z czymś dodatkowym (The Girl with Something Extra) jako Carol
  • 1974: McCloud jako Gloria Jean
  • 1974: Marcus Welby, M.D. jako Laura Foley
  • 1974: Środek jabłka (Apple’s Way) jako Jane Huston
  • 19741976: Sześcio-milionowo-dolarowy człowiek (The Six Million Dollar Man) jako Major Kelly / Trish Hollander / Victoria Webster
  • 197476: Harry O jako Sue Ingham
  • 1975: S.W.A.T. jako Miss Nowego Meksyku
  • 19761980: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels) jako Jill Munroe
  • 1987: Biedna mała bogata dziewczynka (Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story) jako Barbara Hutton
  • 1991: Dobre sporty (Good Sports) jako Gayle Roberts
  • 1997: Johnny Bravo jako Farrah Fawcett / Starsza pani (głos)
  • 1999: Ally McBeal jako Robin Jones
  • 2001: Spin City jako sędzia Claire Simmons
  • 20022003: Obrońca (The Guardian) jako Mary Gressler

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

  • 1989: The More You Know
  • 1997: Oto cała ja (Farrah Fawcett: All of Me)
  • 2000: The Flunky
  • 2009: Farrah’s Story

Przypisy

  1. Screen star Fawcett dies aged 62 (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2009-06-25].
  2. Stars Gone Too Soon (ang.). usmagazine.com. [dostęp 2009-12-21].
  3. Farrah Fawcett Biography (1947-) (ang.). filmreference.com. [dostęp 2009].
  4. Social Security Death Index (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]