Farrah Fawcett

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Farrah Fawcett
Zdjęcie reklamowe do Aniołków Charliego (1977)
Zdjęcie reklamowe do Aniołków Charliego (1977)
Data
i miejsce urodzenia
2 lutego 1947
Corpus Christi
Data
i miejsce śmierci
25 czerwca 2009
Santa Monica
Współmałżonek Lee Majors (1973–1982)
Lata aktywności 1969–2009
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Farrah Fawcett w Wikicytatach
Strona internetowa

Farrah Leni Fawcett, znana także jako Farrah Fawcett-Majors (ur. 2 lutego 1947 w Corpus Christi, zm. 25 czerwca 2009 w Santa Monica[1]) – amerykańska aktorka i producentka telewizyjna i filmowa, modelka.

Stała się symbolem małego ekranu lat 70., była ulubienicą Ameryki w pierwszym sezonie serialu ABC Aniołki Charliego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w zamożnej rodzinie rzymskokatolickiej Jamesa Williama – pracującego na polu naftowym[3] i Pauline Alice Fawcett (z domu Evans), miała siostrę Diane Walls (ur. 1939, zm. 16 października 2001 na raka płuc[4]) – z zawodu artystkę grafika. W szkole średniej W.B. Ra High School w Corpus Christi (1965) okazała się wyjątkowo utalentowaną plastycznie. Podjęła studia na wydziale sztuki University of Texas w Austin (1966–1967). Tam została uwieczniona na fotografii uczelnianych piękności, gazeta „Ten Most Beautiful Coeds” ze zdjęciem trafiła do rąk przedstawiciela agencji fotomodelek z Los Angeles i niedługo potem, po namowie publicysty Davida Mirischa, w roku 1967 znalazła się w okolicach Hollywoodu. Grała w dziesiątkach reklamówek, m.in. reklamowała pastę do zębów Ultra-Brite, szampon Wella Balsam, Mercury Cougar i krem do golenia Noxema. Jej kinowym debiutem była epizodyczna rola Patricii we włoskim komedio-dramacie Claude'a Lelouche'a Mężczyzna, który mi się podoba (Un homme qui me plaît, 1969) z Jeanem-Paulem Belmondo. Wystąpiła gościnnie w pojedynczych odcinkach seriali: The Flying Nun (1969–1970), The Dating Game (1969), Marzę o Jeannie (I Dream of Jeannie, 1969) z Barbarą Eden, Dni naszego życia (Days of Our Lives, 1970), The Partidge Family (1970). Rok później pojawiła się u boku Mae West w komedii Myra Breckinridge (1970), gdzie spała z Raquel Welch. Wcielała się w różne postacie w serialu przygodowym sci-fi Cyborg: Sześcio-milionowo-dolarowy człowiek (The Six Million Dollar Man, 1974–1976). W 1975 roku była nominowana do nagrody Złotego Jabłka jako Nowa Gwiazda Roku.

Plakat z jej wizerunkiem został sprzedany w nakładzie ośmiu milionów egzemplarzy, co zwróciło uwagę producentów telewizyjnych Aarona Spellinga i Leonarda Goldberga. Zaangażowali ją do telefilmu Aniołki Charliego (Charlie's Angels, 1976), który – jak się potem okazało – był pilotem serialu ABC światowej sławy. Grała tam Jill Munroe, absolwentkę Akademii Policyjnej w Los Angeles, o olśniewającym uśmiechu i z burzą blond wlosów, która wraz z Kelly Garrett (Jaclyn Smith) i Sabriną Duncan (Kate Jackson) rozwiązywała zagadki kryminalne (1976–1977, 1979, 1980). Serial ten wyniósł ją na szczyt popularności i przyniósł w roku 1977 pierwszą nominację do nagrody Złotego Globu. Farrah jednak wycofała się z serialu, a jej miejsce na ekranie objęła Cheryl Ladd jako Kris Munroe, młodsza siostra Jill. Bez Farrah serial szybko utracił na popularności i zakończył swój żywot.

Wzięła udział w dokumentalnym telefilmie sportowym Batalistyczna sieć gwiazd (Battle of the Network Stars, 1976) i komediowym programie muzycznym CBS Sonny i Cher (The Sonny and Cher Show, 1977). Przez prawie dwa lata reklamowała szampon firmy Fabérgé: sprzedaż wzrosła o 1800 procent.

Farrah Fawcett (2008)

Próbowała bez większego powodzenia zaistnieć na dużym ekranie. Najpierw zaczęła od głównej roli w komedii kryminalnej Ktoś zabił jej męża (Somebody Killed Her Husband, 1978) z Jeffem Bridgesem i thrillerze Opalenizna (Sunburn, 1979). Niestety, zarówno rola Alex – mieszkanki pozaziemskiej stacji doświadczalnej 'Tytan' w pobliżu Saturna 3 w thrillerze sci-fi Saturn 3 (1980) z Kirkiem Douglasem, jak i postać drugoplanowa Pameli w komedii Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run, 1981) u boku Burta Reynoldsa, nominowane były do nagrody Złotej Maliny jako najgorszej aktorki roku. Krytycy z przekąsem wyrażali się o grze aktorskiej i otwarcie pisali o brakach talentu. Sam Douglas oceniając bardzo wysoko urodę Fawcett, o jej aktorstwie nie wyraził się nawet ciepło.

W 1983 roku doprowadziła do wystawienia sztuki Skrajności (Extremities) na off-Broadwayu i odniosła sukces. Wkrótce potem Robert M. Young zrealizował według tego dramatu broniącej się przed gwałtem kobiety film telewizyjny (1986), tak udany, że najpierw rozpowszechniono go w kinach, a rola Marjorie rolę w telewizyjnej wersji przyniosła jej nominację do Złotego Globu.

Jej wszechstronności należy przypisać inne wyrazy uznania, jak choćby nominacje do nagród Złotego Globu i Emmy za rolę Francine Hughes maltretowanej przez męża w tele dramacie Płonące łóżko (The Burning Bed, 1984) i jako autentyczna postać Diane Downs, która z miłości do mężczyzny zabija swoje dzieci w tele-dramacie Małe ofiary (Small Sacrifices, 1989) z Ryanem O'Nealem, za nominowane do Złotego Globu wcielenie się w postać Barbary Hutton w biograficznym mini-serialu Biedna, bogata dziewczyna: Historia Barbary Hutton (Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story, 1987) oraz zagranie Beate Klarsfeld w dramacie telewizyjnym Opowieść o Beate Klarsfeld (Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story, 1986).

W 1990 roku Fawcett zdobyła nagrodę Cable ACE za najlepszą rolę pierwszoplanową za kreację tytułowej bohaterki Margaret Bourke-White (The Margaret Bourke-White Story, 1989), telefilmie opartym na losach legendarnej fotografki.

Na ekran kina powróciła w 1989 roku w drugoplanowej roli rozstającej się ze swoim mężem (Jeff Bridges) fotomodelki Jo Livingstone w melodramacie Alana J. Pakuli Zobaczyć ciebie w ten ranek (See You in the Morning). W 1991 roku znalazła się w obsadzie sitcomu CBS Dobre sporty (Good Sports). Rola Jessie Dewey, niewiernej żony kaznodziei w kinowym filmie Apostoł (The Apostle, 1997) Roberta Duvalla zapewniła jej nominację do nagrody Independent Spirit. Zagrała rolę Kate Travis, żony ginekologa popadającej w obłęd określany jako kompleks Hestii w melodramacie komediowym Roberta Altmana Dr T i kobiety (Dr T and the Women, 2000) z Richardem Gere.

Gwiazda na Hollywood Walk of Fame (2009)

9 listopada 2003 roku debiutowała na scenie Broadwayu tytułową rolą w sztuce komediowej Nancy Hasty Bobbi Boland.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1967–1969, 1979, 1999–2000 spotykała się z biznesmenem Gregiem Lottem, sympatią z lat studenckich. W 1969 roku spotkała na swojej drodze Lee Majorsa, odtwórcę pierwszorzędnych ról w trzeciorzędnych filmach. Podobno połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. Pobrali się 28 lipca 1973 roku i wtedy była znana jako Farrah Fawcett-Majors. W roku 1978 zaczęła romansować – z aktorem Jeffem Bridgesem, tenisistą Vince Van Pattenem, futbolistą Donem Pastorinim. W sierpniu 1979 doszło do separacji z mężem, a 16 lutego 1982 – do rozwodu. W 1980 roku związała się z Ryanem O'Nealem, z którym mieszkała przez 17 lat do lutego 1997 r. Jego córka, aktorka Tatum O'Neal, nie godziła się na związek jej ojca z Fawcett. Z tego związku urodził się syn Redmond James (ur. 30 stycznia 1985 roku w Los Angeles). Jej kolejny partner scenarzysta, reżyser i producent filmowy James Orr (zagrała w reżyserowanej przez niego komedii Pan domu (Man of the House, 1995) z Chevym Chase'em), był aresztowany za bójkę po zaatakowaniu jej za nie przyjęcie jego oświadczyn 28 stycznia 1998. W 1998 roku spotykała się z tenisistą Martinem Barbą (ur. 1967). Romansowała także ze swoim agentem Markiem Burgiem (1999–2000) i Rickiem Thurmanem (2000–2001).

Była zaangażowana w działalność przeciwko przemocy w rodzinie i w pracę na rzecz organizacji pomagających maltretowanym kobietom.

Farrah wzięła udział w nagraniu filmu dokumentującego jej 3-letnią walkę z rakiem odbytu. Dokument został wyemitowany przez NBC 15 maja 2009. Oglądało go 8,9 mln widzów.

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat śmierci Farrah Fawcett

Zmarła 25 czerwca 2009 roku na raka odbytu. Miała 62 lata. Pochowana została na Westwood Village Memorial Park Cemetery w Westwood (Los Angeles).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy kinowe[edytuj | edytuj kod]

Filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1969: Trzecia rzesza (Three’s a Crowd) jako autostopowiczka
  • 1971: Feministka i Fuzz (The Feminist and the Fuzz) jako Kitty Murdock
  • 1971: Wewnątrz O.U.T. (Inside O.U.T.) jako Pat Boulion
  • 1973: Wielkie amerykańskie piękności rywalizują (The Great American Beauty Contest) jako T.L. Dawson
  • 1974: Dziewczyna, która przyniosła zawinięty dar (The Girl Who Came Gift-Wrapped) jako Patti
  • 1975: Morderstwo podczas lotu 502 (Murder on Flight 502) jako Karen White
  • 1976: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels) jako Jill Munroe
  • 1981: Morderstwo w Teksasie (Murder in Texas) jako Joan Robinson Hill
  • 1984: Czerwone Żądło Światła (The Red-Light Sting) jako Kathy
  • 1984: Płonące łóżko (The Burning Bed) jako Francine Hughes
  • 1986: Dwie kobiety (Between Two Women) jako Val Petherton
  • 1986: Opowieść o Beate Klarsfeld (Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story) jako Beate Klarsfeld
  • 1989: Niewinne ofiary (Small Sacrifices) jako Diane Downs
  • 1989: Margaret Bourke-White jako Margaret Bourke-White
  • 1999: Jedwabna nadzieja (Silk Hope) jako Frannie Vaughn
  • 1992: Zachowania mordercy (Criminal Behavior) jako Jessica Lee Stubbs
  • 1994: Żona dla Martina (The Substitute Wife, jako Pearl
  • 1995: Dzieci prerii (Children of the Dust) jako Nora Maxwell
  • 1996: Dalva jako Dalva
  • 2000: Sophie (Baby) jako Lily Malone
  • 2001: Jewel jako Jewel Hilburn
  • 2003: Żony Hollywoodu: Nowe pokolenie (Hollywood Wives: The New Generation) jako Lissa Roman

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1969: Mayberry R.F.D. jako dziewczyna programu
  • 1969: Marzę o Jeannie (I Dream of Jeannie) jako Cindy / Tina
  • 19691970: Lot zakonnicy (The Flying Nun) jako Panna Preem / Lila
  • 1970: Rodzina Partridge (The Partridge Family) jako Ślicznotka
  • 1971: Młodzi buntownicy (The Young Rebels) jako Sarah
  • 1971: Owen Marshall: Adwokat przy prawie (Owen Marshall: Counselor at Law) jako Tori Barbour
  • 1973: Dziewczyna z czymś dodatkowym (The Girl with Something Extra) jako Carol
  • 1974: McCloud jako Gloria Jean
  • 1974: Marcus Welby, M.D. jako Laura Foley
  • 1974: Środek jabłka (Apple’s Way) jako Jane Huston
  • 19741976: Sześcio-milionowo-dolarowy człowiek (The Six Million Dollar Man) jako Major Kelly / Trish Hollander / Victoria Webster
  • 197476: Harry O jako Sue Ingham
  • 1975: S.W.A.T. jako Miss Nowego Meksyku
  • 19761980: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels) jako Jill Munroe
  • 1987: Biedna mała bogata dziewczynka (Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story) jako Barbara Hutton
  • 1991: Dobre sporty (Good Sports) jako Gayle Roberts
  • 1997: Johnny Bravo jako Farrah Fawcett / Starsza pani (głos)
  • 1999: Ally McBeal jako Robin Jones
  • 2001: Spin City jako sędzia Claire Simmons
  • 20022003: Obrońca (The Guardian) jako Mary Gressler

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

  • 1989: The More You Know
  • 1997: Oto cała ja (Farrah Fawcett: All of Me)
  • 2000: The Flunky
  • 2009: Farrah’s Story

Przypisy

  1. Screen star Fawcett dies aged 62 (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2009-06-25].
  2. Stars Gone Too Soon (ang.). usmagazine.com. [dostęp 2009-12-21].
  3. Farrah Fawcett Biography (1947-) (ang.). filmreference.com. [dostęp 2009].
  4. Social Security Death Index (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]