Fasola wielokwiatowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Fasola wielokwiatowa | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | fasola |
| Gatunek | fasola wielokwiatowa |
| Nazwa systematyczna | |
| Phaseolus coccineus L. Sp. pl. 2:724. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Fasola wielokwiatowa (Phaseolus coccineus L.) – gatunek roślin jednorocznych należący do rodziny bobowatych. Pochodzi z Ameryki Środkowej, uprawiany jest w obu Amerykach, w Azji oraz w Europie.
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Wijąca się do 4 m długości.
- Liście
- Duże, trójlistkowe.
- Kwiaty
- Barwy czerwonej lub białej z 10-cioma pręcikami (9 zrośniętych i jeden wolny) oraz jednym słupkiem.
- Owoc
- Szorstki strąk, szeroki i płaski, łukowato wygięty, o dużej ilości włókien.
- Nasiona
- Duże, kształtu nerkowatego, zwykle białe.
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina uprawna, często uprawiana jako warzywo dla swoich dużych i odżywczych nasion. Istnieje wiele kultywarów różniących się m.in kolorem i wielkością nasion
- Roślina ozdobna. Używana do okrywania wysokich płotów, altan, pergoli, do tworzenia osłon na balkonach i tarasach.
- Łupiny fasoli wielokwiatowej są używane w leczeniu cukrzycy, artretyzmu oraz w chorobach reumatycznych.
[edytuj] Uprawa
Roślina dość odporna na choroby i niesprzyjające warunki atmosferyczne. Popularna w uprawie. Najczęściej uprawianą odmianą wśród odmian warzywnych jest 'Piękny Jaś' o bardzo dużych białych nasionach. Rozmnażanie: wysiew w maju wprost do gruntu gniazdowo, po kilka nasion wokół podpory. Nasiona dojrzewają na przełomie września i października.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
[edytuj] Bibliografia
- Rośliny użytkowe, Wiedza Powszechna, W-wa, 1966
- Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
