Federico Zuccaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Autoportret Federico Zuccaro

Federico Zuccaro (Federico Zuccari) (ur. około 1540[1] w Urbino[2], zm. 20 lipca 1609[1] w Rzymie[2]) – włoski malarz okresu późnego manieryzmu.

Brat i uczeń Taddeo Zuccaro[2]. Oprócz prac we Włoszech malował także portrety i freski w Anglii (portret królowej Elżbiety) i Hiszpanii (w Escorial)[2]. Ukończył freski zapoczątkowane przez Giorgio Vasari we florenckiej katedrze[2]. W 1607 r. napisał L'idea de' pittori, scultori ed architetti, dzieło poświęcone teorii sztuki[1]. Był współtwórcą statutu i pierwszym przewodniczącym Akademii Świętego Łukasza[3][1]. Jest też autorem fresków w apsydzie rzymskiego kościoła pw. św. Sabiny oraz w kaplicy grobowej kardynała Bernerio, gdzie uwiecznił m.in. przyjęcie ślubów zakonnych przez Jacka i Czesława Odrowążów oraz sceny z życia Jacka[4]. Wykonał część fresków w rzymskim Oratorio di Santa Lucia del Gonfalonieri[5].

Wspólnie z bratem wykonali freski w Sala Regia w pałacu watykańskim[1]. Jest autorem cyklu 16 rysunków (cykl ten zawierał także dodatkowo 4 rysunki z alegoriami), w którym przedstawił historię życia i kariery Taddeo[6].

Pochowany został w Panteonie[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Encyklopedia PWN, tom 12, 1969
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Biogram na stronie Getty Museum [1]
  3. Storia | Accademia di San Luca
  4. Broż A., 1988: Rzym. Watykan. Wyd. Dom Polski Jana Pawła II. Strony 135-136.
  5. Rzepińska M., 1986: Siedem wieków malarstwa europejskiego. Ossolineum, strona 118.
  6. Artykuł o cyklu na stronie Getty Museum [2]
  7. Broż A., 1988: Rzym. Watykan. Wyd. Dom Polski Jana Pawła II. Strona 96.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN, tom 12, 1969.