Feliks Brodowski
Feliks Brodowski herbu Łada (ur. 1864, zm. 1934) – pisarz, krytyk literacki, publicysta i nowelista okresu Młodej Polski.
Pochodził z rodziny inteligenckiej, Matka, Teofila (z domu Konwicka), zajmowała się literaturą, ojciec Edward był urzędnikiem w sądownictwie, a później piastował funkcję rejenta w Lublinie. Ojciec wcześnie osierocił przyszłego pisarza – zmarł w 1869 roku. Brodowski w 1875 roku został przyjęty do drugiej klasy gimnazjum w Lublinie. Nie czuł się tam dobrze, na co wpływ miała zrusyfikowana szkoła. Brodowski często wagarował. Następnie został przeniesiony do Szkoły Realnej w Równem, którą ukończył w 1883 roku. Po dwóch latach przerwy w nauce, w 1895 roku rozpoczął naukę w Instytucie Gospodarowanie Wiejskiego w Puławach; edukację zakończył całkowicie dwa lata później.
W 1886 roku w "Gazecie Lubelskiej" wydrukował swój pierwszy utwór pt. Niu. W roku 1889 rozpoczął współpracę z "Prawdą" Aleksandra Świętochowskiego, którą zakończył dwa lata później. Zaczął wtedy prowadzić życie wśród marginesu społecznego. Ten okres trwał do roku 1896, kiedy to pisarz otrzymał posadę w Komisji Włościańskiej w Warszawie, gdzie pracował do roku 1900. Od 1905 pracował w Komisji Włościńskiej w Łomży, aż do emerytury na którą przeszedł w 1914 roku. Lata 1900-1905 to również okres współpracy z "Ogniwem" (Stanisława Stempowskiego).
Twórczość literacka Brodowskiego podejmowała tematy znane pisarzowi z doświadczenia; z naturalistyczną dokładnością opisywała środowiska ludzi bezdomnych, prostytutek, alkoholików, przestępców i ludzi wyrzuconych na bruk.
[edytuj] Dzieła
[edytuj] Bibliografia
- Feliks Brodowski Po co dzień się budzi. Opowiadania, wybór i wstęp J. Okopień, Warszawa 1957.
- Feliks Brodowski, Wspomnienia, nowele, Warszawa 1929.
- L. Krzywicki,Polski Słownik Biograficzny. tom 2, Kraków 1936
- S. Stempowski, Pamiętniki, Wrocław 1953.
- J. Okopień, Obraz Literatury Polskiej XIX i XX wieku, Seria V: Literatura Młodej Polski, tom 3, Kraków 1973.
