Feliks Kryski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Feliks Kryski
Herb Prawdzic.svg
Data urodzenia 1562
Data śmierci 1618
Kanclerz wielki koronny
Przynależność polityczna Regaliści
Okres urzędowania od 1613
do 1618
Poprzednik Wawrzyniec Gembicki
Następca Stanisław Białłozor
Marszałek Sejmu
Okres urzędowania od 4 lutego 1603
do 5 marca 1603
Poprzednik Jan Zbigniew Ossoliński
Następca Stanisław Białłozor

Feliks Kryski z Drobina herbu Prawdzic1562-1618, kanclerz wielki koronny, podkanclerzy koronny od 1609 roku, referendarz wielki koronny od 1606 roku, [1]marszałek sejmów 1603, 1607, pisarz i mówca polityczny.

W 1592 roku został deputatem do Trybunału Głównego Koronnego. W latach 1597-1609 był posłem na każdy sejm. Został członkiem stronnictwa regalistycznego zwolenników króla Zygmunta III Wazy, zwalczającego wpływy na dworze Jana Zamoyskiego. W 1603 został marszałkiem sejmu. Był bliskim współpracownikiem marszałka wielkiego koronnego Zygmunta Myszkowskiego i dzięki tej koneksji stał się jednym z najbliższych doradców króla Zygmunta III. W czasie rokoszu Zebrzydowskiego stanął wiernie przy monarsze. Napisał wówczas pismo polemiczne Deklaracja pana wojewody krakowskiego, w którym odpierał wszystkie zarzuty rokoszan. W 1607 został marszałkiem sejmu. W 1609 został podkanclerzym koronnym. Przygotowywał wówczas wyprawę na Rosję, organizując propagandę prowojenną. Wydał wówczas szereg pism m.in. Diskurs słusznej wojny z Moskwą, rationes pro et contra. Towarzyszył królowi w wyprawie na Moskwę w 1610. Przy przekraczaniu granicy rosyjskiej wygłosił przemówienie do króla, w którym winszował szczęśliwego wejścia w to państwo, które sobie gruby naród windykować śmiał i chciał przez lat 96. W 1610 przywitał oracją powracającego po zwycięstwie kłuszyńskim hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Był bezkompromisowym zwolennikiem aneksji Rosji do Rzeczypospolitej. W 1611 zorganizował uroczysty hołd przed Zygmuntem III wziętych do niewoli cara Wasyla Szujskiego i jego rodziny. W 1612 towarzyszył królowi w jego odsieczy Moskwy. W 1613 został kanclerzem wielkim koronnym.

Był marszałkiem sejmiku generalnego województwa mazowieckiego w 1597 i 1601 roku. Poseł ziemi zakroczymskiej na sejm 1596, 1598 i 1601 roku, poseł województwa płockiego w 1593 roku[2]

Przypisy

  1. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku, Kórnik 1992, s. 142.
  2. Joanna Choińska-Mika, Sejmiki mazowieckie w dobie Wazów, Warszawa 1998, s. 69, 154, 156, 178..