Fenerbahçe SK (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Fenerbahçe S.K
Kibice klubu podczas jednego z meczów.
Kibice klubu podczas jednego z meczów.
Pełna nazwa Fenerbahçe Spor Kulübü
Przydomek Sarı; Kanaryalar
(Żółte kanarki)
Barwy żółto-niebieskie
Data założenia 1907
Liga Turecka Superliga
Stadion Şükrü Saracoğlu Stadyumu
Prezes Turcja Aziz Yıldırım
Trener Turcja Ersun Yanal
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Fenerbahçe Spor Kulübüturecki klub sportowy z siedzibą w Stambule, założony w 1907 roku. Oprócz sekcji piłki nożnej klub posiada wiele innych, m.in. koszykówki oraz siatkówki. Fenerbahçe to rekordzista pod względem zdobytych tytułów mistrza Turcji w piłce nożnej, których ma na swoim koncie 18. Ponadto 6-krotnie klub zwyciężał w rozgrywkach Puchar Turcji w piłce nożnej oraz 8-krotnie w rozgrywkach Superpuchar Turcji w piłce nożnej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Roberto Carlos w barwach Fenerbahçe.

Klub został założony w 1907 roku[1].

Ziya Songülen, Bey Ayetullah i Necip Okaner założyli Fenerbahçe Spor Külübü w 1907 roku na Besbiyik Street w Stambule. Jest drugim tureckim zespołem piłkarskim, ten pierwszy to odwieczny rywal Galatasaray, który został założony w 1905 roku. Songülen został wybrany na pierwszego prezydenta klubu, Ayetullah Bey stał się pierwszym sekretarzem generalnym, a Necip Okaner pierwszym kapitanem Żółtych kanarków.

Latarnia morska, umieszczona na przylądku Fenerbahçe, miała duży wpływ na projekt pierwszego emblematu klubu, gdyż wokół latarni rosły żółte i białe żonkile – takie właśnie barwy przyjął klub. Herb i barwy klubu zostały zmienione w 1910 roku kiedy Topuz Hikmet zmienił je na żółte i ciemnoniebieskie, które obowiązują do dnia dzisiejszego.

Działalność Fenerbahçe została zatrzymana w wyniku reformy legislacyjnej w 1908 roku, kiedy, pod nowym prawem, wszystkie piłkarskie kluby musiały wpisać się do rejestru, aby zaistnieć prawnie.

Fenerbahçe dołączył do Istanbul ligi w 1909 roku, kończąc rozgrywki na piątym miejscu w ich pierwszym sezonie. Pierwszy skład w historii klubu Fenerbahce to – Ziya Songülen,Bey Ayetullah, Okaner Necip, Galip Kulaksizoglu, Hassan Sami Kocamemi, Asaf Bespinar, Enver Yetiker, Sevkati Hulusi Bey, Fuat Hüsnü Kayacan, Hamit Hüsnü Kayacan i Nasuhi Baydar. Klub nie osiągał jakiegoś wielkiego sukcesu do sezonu 1912 – 13, kiedy wtedy to wygrał ligę bez żadnej porażki[2].

Brazylijska legenda klubu - Alex de Souza.

W 2006 roku trenerem zespołu została legenda brazylijskiej piłki Zico. W jego pierwszym sezonie ściągnął do klubu Diego Lugano. Pod jego wodzą Fenerbaçe zdobyło mistrzostwo Turcji. W kolejnym sezonie do klubu przybył Roberto Carlos. Zespół z Brazylijczykiem dokonał historycznego osiągnięcia, ponieważ dotarł on do ćwierćfinałów Ligi Mistrzów.

Zico jako trener Fenerbahçe

11 stycznia 2007 roku klub ze stolicy Turcji został oficjalnie zaproszony do G-14 – organizacji zrzeszające najbogatsze europejskie kluby piłkarskie, w celu reprezentowania ich interesów w negocjacjach z UEFA oraz FIFA[3]. Fenerbahçe dostąpiło tego zaszczytu jako jedyny turecki klub. W marcu 2008 roku Komisja Rekordów Guinnessa zaakceptowała aplikację klubu i w ten sposób klub ten stał się rekordzistą, jeżeli chodzi o ilość medali i trofeów (zdobyte przez wszystkie 9 sekcji) – dokładniej 1134[4]. W 2008 roku nowym trenerem klubu został znany z sukcesów Hiszpan Luis Aragonés. W letnim okienku transferowym sprowadził on swojego rodaka Daniela Güize. Niestety pod wodzą Aragonésa zespół nic nie osiągnął i trener ten szybko rozstał się z tureckim klubem. Jego następcą został Christoph Daum, ale i jemu nie udało się poprowadzić drużyny do żadnego tytułu.

W miejsce Dauma zatrudniono jego asystenta Aykuta Kocamana. W swoim pierwszym sezonie zdobył on mistrzostwo Turcji. W letnim okienku transferowym poprzedzającym sezon 2011/2012 do klubu zostali sprowadzeni Moussa Sow oraz Emmanuel Emenike, który zaledwie niecały miesiąc później został sprzedany do Spartaku Moskwa. Powodem takiej decyzji było oskarżenie go o próby ustawiania meczów. Emenike przeszedł do historii jako pierwszy człowiek, który został sprzedany do innego klubu bez żadnego rozegranego meczu w barwach Fenerbahçe SK. Oprócz Nigeryjczyka z zespołem rozstali się Daniel Güiza, André Santos oraz Diego Lugano. Pod wodzą Kocamana zespół wywalczył Puchar Turcji oraz dotarł do ćwierćfinału Ligi Europejskiej. W sezonie 2012/13 zespół dokonał wielu ciekawych transferów. Do klubu przybyli: Pierre Webó, Emre Belözoğlu, Reto Ziegler, Raul Meireles, Dirk Kuijt, Mehmet Topal, Joseph Yobo oraz Miloš Krasić. Natomiast klub opuściła legenda drużyny Alex. Tak wzmocniony zespół wywalczył wicemistrzostwo Turcji, Puchar Turcji oraz dotarł do półfinału Ligi Europejskiej, gdzie uległ 2:3 Benfice Lizbona.

29 maja 2013 roku Aykut Kocaman zrezygnował z funkcji menadżera tureckiego klubu. Jak sam twierdził powodem jego odejścia było wyczerpanie. Tak więc sezon 2013/14 Fenerbahçe rozpoczęło z nowym szkoleniowcem - Ersunem Yanalem. Do klubu zostali sprowadzeni Bruno Alves, Samuel Holmén, Alper Potuk, Michal Kadlec oraz Emmanuel Emenike. Występy w Lidze Mistrzów drużyna zakończyła na rundzie play-off, ulegając 0:5 Arsenalowi. 25 czerwca 2013 roku Komitet dyscyplinarny Europejskiej Unii Piłkarskiej (UEFA) na dwa lata odsunął od wszystkich rozgrywek międzynarodowych turecki klub. Powodem podjęcia tak drastycznych decyzji był udowodniony udział klubu w ustawianiu wyników meczów Süper Lig w sezonie 2011[5][6].

Rywale[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze Kıtalar Arası Derbi, rozegrane 17 stycznia 1909 roku na Papazın Çayırı.

Rywalizacja trzech klubów ze Stambułu: Beşiktaşu, Fenerbahçe i Galatasaray sięga początków XX wieku i jest określana mianem Kıtalar Arası Derbi, czyli Derby Interkontynentalne (gdyż toczone są pomiędzy klubami z części europejskiej i azjatyckiej miasta). Pozostałe derbowe spotkania na najwyższym szczeblu rozgrywkowym, to te z İstanbul BB i Kasımpaşą SK.

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Istnieje wiele gazet, blogów, stron internetowych, forów dedykowanych klubowi i jego fanom. Fani tego klubu są znani ze świetnego kibicowania, ale również agresywnych zachowań. Od czasu przebudowy Stadionu Şükrü Saracoğlu, frekwencja Fenerbahçe należy do najwyższych w Turcji.

Do najważniejszych fanklubów należą Genç Fenerbahçeliler (GFB), Kill For You (KFY), UniFeb (Studencka grupa fanów Fenerbahçe), Grup CK (Cefakâr Kanaryalar), Vamos Bien, Antu/Fenerlist, EuroFeb, Boğaz Hooligans (Bosphorus Hooligans), Anglofeb/FENatics, and SUADFEB. Mottem kibiców jest Hep Destek Tam Destek (Na zawsze z Wami), w skrócie HDTD.

Przyśpiewki[edytuj | edytuj kod]

Oprócz tradycyjnych tureckich przyśpiewek kibicowskich, fani klubu najczęściej śpiewają oficjalny hymn klubu, śpiewany do melodii Eviva España.

Relacje z kibicami innych klubów[edytuj | edytuj kod]

W roku 2011 Genç Fenerbahçeliler (kibicowska grupa Fenerbahçe) zawiązała pakt przyjaźni z Torcidą Sandžak, grupą kibiców serbskiego FK Noviego Pazara. Podczas meczu Süper Ligi rozgrywanego przeciwko İstanbulowi BB, grupy Genç Fenerbahçeliler i 1907 Gençlik rozmieściły wielki baner z napisem „Kalbimiz Seninle Novi Pazar” (Novi Pazar, Wasze Serce jest z Wami)[7]. 2 marca 2012 roku Genç Fenerbahçeliler i 1907 Gençlik zostali zaproszeni przez Torcida Sandžak (grupa kibicowska klubu FK Novi Pazar) na mecz Serbskiej SuperLigi. Tysiące kibiców przywitało siedemnastu gości z Turcji[8].

Herb i barwy[edytuj | edytuj kod]

Od czasu założenia stowarzyszenia, klub używa tego samego herbu, poddanemu jedynie kosmetycznym zmianom. Oryginalny znak został zaprojektowany przez Hikmeta Topuzera (pseudonim Topuz Hikmet), który jako zawodnik grał dla Kanarków jako lewy skrzydłowy. W 1910 została stworzona odznaka przez Tevfika Haccara Taşçı (później znany jako Tevfik Haccar) w Londynie na podstawie projektu Topuzera. Herb składa się z pięciu kolorów. Biały symbolizuje czystość i serdeczną otwartość, czerwony miłość i przywiązanie do klubu i flagi Turcji, żółty podziw i zazdrość, niebieski szlachetność. Zielony liść klonowy na żółtym i granatowym tle pokazuje siłę i moc, jaką daje bycie kibicem tego klubu.

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Widok na stadion.

Klub swoje mecze rozgrywa na Stadionie Şükrü Saracoğlu. Nazwa pochodzi od nazwiska tureckiego polityka Şükrü Saracoğlu i dzielnicy Stambułu, w której położony jest stadion. Może pomieścić 50 509 widzów. 20 maja 2009 roku został tu rozegrany finał ostatniej w historii edycji Pucharu UEFA. Szachtar Donieck wygrał 2:1 (po dogrywce) z Werderem Brema.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 14 czerwca 2013[9]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Turcja Volkan Demirel
2 OB Turcja Egemen Korkmaz
3 OB Turcja Hasan Ali Kaldırım
4 OB Turcja Bekir İrtegün
5 PO Turcja Mehmet Topal
7 NA Senegal Moussa Sow
8 OB Szwecja Samuel Holmén
9 NA Kamerun Pierre Webó
11 NA Holandia Dirk Kuyt
14 PO Portugalia Raul Meireles
16 PO Brazylia Cristian Baroni
17 PO Turcja Recep Niyaz
20 PO Turcja Sezer Öztürk
21 PO Turcja Selçuk Şahin
22 OB Portugalia Bruno Alves
Nr Poz. Piłkarz
23 NA Turcja Semih Şentürk
24 OB Czechy Michal Kadlec
25 PO Turcja Emre Belözoğlu (kapitan)
26 PO Turcja Alper Potuk
28 NA Turcja Beykan Şimşek
29 NA Nigeria Emmanuel Emenike
34 BR Turcja Mert Günok
38 PO Turcja Mehmet Topuz
48 PO Turcja Salih Uçan
53 OB Turcja Serdar Kesimal
54 BR Turcja Erten Ersu
77 OB Turcja Gökhan Gönül
85 BR Turcja Serkan Kırıntılı
88 PO Turcja Caner Erkin

Piłkarze wypożyczeni[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
11 PO Słowacja Miroslav Stoch (w PAOK Saloniki do 30 czerwca 2014)
26 OB Nigeria Joseph Yobo (w Norwichze do 30 czerwca 2014)
29 NA Turcja Recep Niyaz (w Bucasporze do 30 czerwca 2014)
7 NA Serbia Miloš Krasić (w Bastii do 30 czerwca 2014)

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

12Turcja Kibice

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

  • Superliga:
    • mistrzostwo (17): 1959, 1960–61, 1963–64, 1964–65, 1967–68, 1969–70, 1973–74, 1974–75, 1977–78, 1982–83, 1984–85, 1988–89, 1995–96, 2000–01, 2003–04, 2004–05, 2006–07
  • Puchar Turcji:
    • zwycięzca (6): 1967/68 , 1973/74 , 1978/79 , 1982/83 , 2011-12 , 2012-13
    • finalista (9): 1962/63 , 1964/65 , 1988/89 , 1995/96 , 2000-01 , 2004-05 , 2005-06 , 2008-09 , 2009-10
  • Superpuchar Turcji:
    • zwycięzca (8): 1968 , 1973 , 1975 , 1984 , 1985 , 1990 , 2007 , 2009
    • finalista (9): 1970 , 1974 , 1978 , 1979 , 1983 , 1989 , 1996 , 2012 , 2013

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Kanclerza:
    • zwycięzca (8): 1945 , 1946 , 1950 , 1973 , 1980 , 1989 , 1993 , 1998
  • Puchar TSYD:
    • zwycięzca (12): 1969 , 1973 , 1975 , 1976 , 1978 , 1979 , 1980 , 1982 , 1985 , 1986 , 1994 , 1995
  • Puchar Spor-Toto:
    • zwycięzca (1): 1967
  • Liga Stambułu:
    • mistrzostwo (15): 1911–12, 1913–14, 1920–21, 1922–23, 1929–30, 1932–33, 1934–35, 1935–36, 1936–37, 1943–44, 1946–47, 1947–48, 1952–53, 1956–57, 1958–59
  • Tarcza Stambułu:
    • zwycięzca (4): 1930 , 1934 , 1938 , 1939
  • Puchar Stambułu:
    • zwycięzca (1): 1945

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]