Ferdinand von Arnim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ferdinand von Arnim (ur. 15 września 1814 w Trzebiatowie, zm. 23 marca 1866 w Poczdamie) – niemiecki architekt doby klasycyzmu, uczeń Karla Friedricha Schinkla i Ludwiga Persiusa, działający głównie na terenie Poczdamu i Berlina.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Kościół Zbawiciela w Poczdamie-Sacrow
Pałac Lindstedt
Projekt strażnicy przy pałacu Glienicke[1]
Projekt domu szwajcarskiego w Klein Glienicke[2]

W latach 1833–38 odbył studia architektoniczne na Akademii Budowlanej w Berlinie. W 1839 został członkiem berlińskiego Stowarzyszenia Architektów. Od 1840 nadzorował budowy Ludwiga Persiusa. W 1844 został inspektorem budowlanym, a w 1845 członkiem Komisji Budowy Pałaców (niem. Baumeister in der Schlossbaukommission). Pracował jako osobisty architekt księcia Karola Pruskiego.

Od 1846 rozpoczął pracę jako wykładowca Akademii Budowlanej w Berlinie, a w 1857 otrzymał tytuł profesora. W latach 1855–63 pracował dla księcia Hermanna von Pückler-Muskau. W 1862 objął funkcję nadwornego radcy budowlanego (niem. Hofbaurat) w departamencie poczdamskim Komisji Budowy Pałaców u Ludwiga Ferdinanda Hessego (1795–1876).

Po śmierci w 1866 spoczął na cmentarzu w poczdamskiej dzielnicy Bornstedt (niedaleko Ludwiga Persiusa w kwaterze Sello-Friedhof[3]).

Prace[edytuj | edytuj kod]

  • współpracował z Ludwigem Persiusem przy budowie kościoła Zbawiciela w Poczdamie-Sacrow (1841–1844)
  • budowa kościoła Pokoju w Poczdamie razem z Ludwigiem Ferdinandem Hessem na podstawie planów Ludwiga Persiusa i Friedricha Augusta Stülera (1845–1848)
  • Wieża Normańska (niem. Normannischer Turm) na wzgórzu Ruinenberg w Poczdamie na podstawie planów Ludwiga Persiusa (1846)
  • klasycystyczna willa von Haackego przy Jägerallee 1 w Poczdamie (1848)
  • dziedziniec Klosterhof w Glieniecke (1850)
  • późnoklasycystyczna willa Arnima przy Weinbergstraße 20 w Poczdamie (1850)
  • prace przy budowie pałacu Lindstedt (1858)
  • projekt willi Arndta przy Friedrich-Ebert-Straße 63 w Poczdamie zrealizowany przez Augusta Ernsta Petzholtza (1860–61)
  • neogotycka przebudowa pałacu Nennhausen (w owym czasie w posiadaniu rodziny von Rochow) w Nennhausen koło Rathenow (1860)
  • przebudowa pałacyku myśliwskiego w Glienicke (1860–61)
  • dziesięć domów szwajcarskich przy Wilhelm-Leuschner-Straße, Louis-Nathan-Allee i Waldmüllerstraße w Klein Glienicke (dzielnicy willowej Poczdamu-Babelsberga) (1863–67)[4]
  • neogotycki kościół w Kröchlendorff (powiat Uckermark) (1864–68)

Przypisy

  1. „Architektonisches Skizzenbuch”. Zeszyt 1 s.1, 1852 (niem.). 
  2. „Architektonisches Skizzenbuch”. Zeszyt 88 s.1, 1867 (niem.). 
  3. W części tej chowano członków i bliskich słynnej rodziny ogrodników Sello. Spoczywa tu również architekt krajobrazu Peter Joseph Lenné.
  4. Cztery z nich zachowały się do dnia dzisiejszego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]