Ferdynand III Święty

Z Wikipedii

Statua Ferdynanda III w Madrycie (G.D. Olivieri, 1753).

Ferdynand III Święty (hiszp. Fernando III El Santo), znany także jako Ferdynand III Kastylijski (ur. 1199 w Zamora, zm. 30 maja 1252 w Sewilli) król Kastylii w latach 1217-1230, król Kastylii i Leónu w latach 1230-1252, święty Kościoła katolickiego.

Był synem króla Leónu Alfonsa IX i Berengarii Kastylijskiej.

Po śmierci króla Kastylii Henryka I w 1217 r. władczynią tego państwa została matka Ferdynanda, Berengaria. Zrzekła się ona szybko władzy w państwie na rzecz swojego syna, który jeszcze tego samego roku został koronowany w Valladolid na króla Kastylii. W 1219 r. Ferdynand ożenił się z Elżbietą, córką króla Filipa Szwabskiego i Ireny Angeliny. Para miała 10 dzieci:

Alfonsa X Mądrego, króla Kastylii,
Fadryka,
Ferdynanda (1225–1243/1248),
Eleonorę (ur. 1227 - zm. w dzieciństwie),
Berenguelę (1228–1288/1289), zakonnicę w Las Huelgas,
Henryka,
Filipa (1231–1274),
Sancha, arcybiskupa Toledo i Sewilli (1233–1261),
Jana Manuela, pana Villena,
Marię (zm. w dzieciństwie w listopadzie 1235).

Po śmierci ojca Alfonsa IX w 1230 Ferdynand, dzięki zabiegom swojej matki oraz poparciu hierarchii kościelnej i możnych, został koronowany na króla Leónu, co zapoczątkowało trwałą unię tych dwóch królestw, a władcy nowego państwa tytułowali się od tego czasu królami Kastylii i Leónu.

Statua Ferdynanda III w Wenezueli.

Po śmierci pierwszej żony Ferdynand ożenił się po raz drugi w 1235 z Joanną Dammartin, hrabiną Ponthieu, z którą miał 5 dzieci:

Ferdynanda, hrabiego Aumale (1239–1269),
Eleonorę, żonę Edwarda I - króla Anglii,
Ludwika (1243–1269),
Jimeno (1244 - zm. w dzieciństwie i pochowanego w Toledo),
Jana (1245 - zm. w dzieciństwie i pochowanego w Kordowie.

Cały okres jego panowania to nieustanna walka z Maurami. Był to szczytowy okres rekonkwisty. W 1233 r. zdobywa Ubedę, w 1236 r. - Kordowę, w 1243 r. przyłącza do swojego królestwa Murcję, w 1245 r. - Jaén, a w 1248 r. - Sewillę. W tym też roku zmusza muzułmańskiego króla Grenady do hołdu wasalnego. W 1249 r. zdobywa Kadyks. Jego sukcesy na polu militarnym powodują mu nadanie przez potomnych przydomka „Zdobywca Andaluzji”.

W polityce wewnętrznej notuje również liczne sukcesy. Po zdobyciu Sewilli do tego miasta przenosi stolicę swojego państwa. Tworzy radę królewską złożoną z 12 zaufanych doradców. Posiada duże zasługi na polu prawodawstwa, w tym zapoczątkowuje prace nad kodeksem, które kończy jego syn Alfons. Popiera rozwój nauki i sztuki, jest hojnym sponsorem uniwersytetów w Salamance, Walencji i Valladolid.

Zmarł podczas przygotowań do ekspedycji przeciwko północnoafrykańskim Arabom. Jego ciało spoczęło w grobowcu w katedrze sewilskiej, w odrębnej kaplicy królewskiej.

Kanonizowany przez papieża Klemensa X w 1671 r., stał się pierwszym królem hiszpańskim wyniesionym na ołtarze.