Ferdynand I Parmeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ferdynand I Parmeński
książę Parmy
Ferdinando de Parma1.jpg
Blason fr Bourbon-Parme (petites armes).png
Książę Parmy
Okres panowania od 1765
do 1802
Poprzednik Filip I Burbon
Następca Ludwik I Burbon
Dane biograficzne
Dynastia Burbon
Urodziny 20 stycznia 1751
Śmierć 9 października 1802
Ojciec Filip I Burbon
Matka Ludwika Elżbieta Burbon
Żona Maria Amalia Habsburg
Dzieci Karolina Parmeńska
Ludwik I Parmeński
Maria Antonina Parmeńska
Charlotta Parmeńska
Filip Maria Parmeński
Antonina Ludwika Parmeńska
Ludwika Maria Parmeńska
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ferdynand Burbon, książę Parmy (ur. 20 stycznia 1751, zm. 9 października 1802) – książę Parmy w latach 1765-1802. Był drugim dzieckiem (jedynym synem) Filipa I Burbona, księcia Parmy i Ludwiki Elżbiety Burbon, księżniczki francuskiej.

W latach 1757-1769 był uczniem Etienne Bonnot de Condillaca i Auguste de Keralio, dwóch francuskich filozofów. Ojciec Ferdynanda zmarł w 1765 i Ferdynand został nowym księciem, a Guillaume Du Tillot – protegowany księcia de Choiseul, został premierem Parmy. Wybranie kandydatki na żonę dla Ferdynanda stało się sprawą państwową. Zaaranżowania małżeństwa podjęła się Francja i Hiszpania. Hiszpania zaproponowała kandydaturę Marii Beatrycze d’Este, córki księcia ModenyErcole III d'Este, ponieważ po śmierci księcia oba księstwa można by połączyć. Książę de Choiseul zaproponował Batyldę, mademoiselle d’Orleans, córkę i bogatą dziedziczkę Ludwika Filipa, księcia Orleanu, która jednak nie spodobała się Hiszpanii. Cesarz Austrii i szwagier Ferdynanda – Józef II Habsburg zaproponował rękę swojej siostry – arcyksiężniczki Marii Amalii Habsburg (córki Marii Teresy Habsurg i Franciszka I Lotaryńskiego). W 1760 starsza siostra Ferdynanda Izabela Maria, poślubiła Józefa II – starszego brata Marii Amelii. Józef II planował, że jeśli Ferdynand umrze bez następców, Parma zostanie przyłączona do cesarstwa.

21 czerwca 1769 19-letni Ferdynanda poprosił o rękę 23-letniej Marii Amalii, z powodu bliskiego pokrewieństwa papież dał parze dyspensę. 27 czerwca 1769 w Wiedniu odbył się ślub pary per procura. 1 lipca 1769 Maria Amelia opuściła Austrię i 16 lipca przybyła do Mantui razem ze swoim bratem Józefem II. Ferdynandowi towarzyszyli książę Sforza Cesarini i książę Grillo. 19 lipca 1769 w pałacu książęcym w Colorno, ceremonię ślubną powtórzono. Potem rozpoczęły się spektakle i festiwal. 24 lipca para książęca przbyła do Parmy.

Od 1759 Parmą zarządzała Francja poprzez Guillaume Du Tillot. Maria Amelia przywiozła ze sobą wpływy austriackie, które zastąpiły dotychczasowe francuskie i hiszpańskie. Maria Amelia otwarcie krytykowała premiera i miała skłonności do dominacji; udało jej się podporządkować sobie męża. W 1801 na mocy układu z Aranjuez, Ferdynand musiał przekazać swoje księstwo jako rekompensatę Francji. Jego starszy syn – Ludwik otrzymał w zamian ziemie Wielkiego Księstwa Toskanii, które nazwano Królestwem Etrurii.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Ferdynand i Maria Amelia

Ferdynand i Maria Amelia mieli 7 dzieci:

  1. Karolinę Parmeńską (22 listopada 1770 – 1 marca 1804), żonę księcia Maksymiliana Wettyna, matkę m.in. królów: Fryderyka Augusta II i Jana I,
  2. Ludwika I, księcia Parmy, króla Etrurii (5 sierpnia 1773 – 27 maja 1803),
  3. Marię Antoninę Parmeńską (28 listopada 1774 – 20 marca 1841), urszulankę,
  4. Charlottę Parmeńską (7 września 1777 – 5 kwietnia 1813), zakonnicę,
  5. Filipa Marię Parmeńskiego (22 maja 1783 – 2 lipca 1786),
  6. Antoninę Ludwikę Parmeńską (ur. i zm. 21 października 1784),
  7. Ludwikę Marię Pameńską (17 kwietnia 1787 – 22 listopada 1789).

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Filip V Hiszpański      
    2. Filip I Parmeński
5. Elżbieta Farnese        
      1. Ferdynand I Parmeński
6. Ludwik XV Burbon    
    3. Ludwika Elżbieta Burbon    
7. Maria Leszczyńska      
 


Poprzednik
Filip I Burbon
Parma-Stemma.png Książę Parmy
1765–1802
Parma-Stemma.png Następca
Ludwik I Burbon (tytularny)