Ferdynand I Parmeński
| Ferdynand I Parmeński książę Parmy |
|
 |
|
.png) |
|
| Książę Parmy | |
| Okres panowania | od 1765 do 1802 |
| Poprzednik | Filip I Burbon |
| Następca | Ludwik I Burbon |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Burbon |
| Urodzony | 30 stycznia 1731 |
| Zmarł | 9 października 1802 |
| Ojciec | Filip I Burbon |
| Matka | Ludwika Elżbieta Burbon |
| Żona | Maria Amalia Habsburg |
| Dzieci | Karolina Parmeńska Ludwik I Parmeński Maria Antonina Parmeńska Charlotta Parmeńska Filip Maria Parmeński Antonina Ludwika Parmeńska Ludwika Maria Parmeńska |
Ferdynand Burbon, książę Parmy (30 stycznia 1751 - 9 października 1802) - książę Parmy w latach 1765-1802. Był drugim dzieckiem (jedynym synem) Filipa I Burbona, księcia Parmy i Ludwiki Elżbiety Burbon, księżniczki francuskiej.
W latach 1757-1769 był uczniem Etienne Bonnot de Condillaca i Auguste de Keralio, dwóch francuskich filozofów. Ojciec Ferdynanda zmarł w 1765 i Ferdynand został nowym księciem, a Guillaume Du Tillot - protegowany księcia de Choiseul, został premierem Parmy. Wybranie kandydatki na żonę dla Ferdynanda stało się sprawą państwową. Zaaranżowania małżeństwa podjęła się Francja i Hiszpania. Hiszpania zaproponowała kandydaturę Marii Beatrycze d'Este, córki księcia Modeny - Ercole III d'Este, ponieważ po śmierci księcia oba księstwa można by połączyć. Książę de Choiseul zaproponował Batyldę, mademoiselle d'Orleans, córkę i bogatą dziedziczkę Ludwika Filipa, księcia Orleanu, która jednak nie spodobała się Hiszpanii. Cesarz Austrii i szwagier Ferdynanda - Józef II Habsburg zaproponował rękę swojej siostry - arcyksiężniczki Marii Amalii Habsburg (córki Marii Teresy Habsurg i Franciszka I Lotaryńskiego). W 1760 starsza siostra Ferdynanda Izabela Maria, poślubiła Józefa II - starszego brata Marii Amelii. Józef II planował, że jeśli Ferdynand umrze bez następców, Parma zostanie przyłączona do cesarstwa.
21 czerwca 1769 19-letni Ferdynanda poprosił o rękę 23-letniej Marii Amalii, z powodu bliskiego pokrewieństwa papież dał parze dyspensę. 27 czerwca 1769 w Wiedniu odbył się ślub pary per procura. 1 lipca 1769 Maria Amelia opuściła Austrię i 16 lipca przybyła do Mantui razem ze swoim bratem Józefem II. Ferdynandowi towarzyszyli książę Sforza Cesarini i książę Grillo. 19 lipca 1769 w pałacu książęcym w Colorno, ceremonię ślubną powtórzono. Potem rozpoczęły się spektakle i festiwal. 24 lipca para książęca przbyła do Parmy.
Od 1759 Parmą zarządzała Francja poprzez Guillaume Du Tillot. Maria Amelia przywiozła ze sobą wpływy austriackie, które zastąpiły dotychczasowe francuskie i hiszpańskie. Maria Amelia otwarcie krytykowała premiera i miała skłonności do dominacji; udało jej się podporządkować sobie męża. W 1801 na mocy układu z Aranjuez, Ferdynand musiał przekazać swoje księstwo jako rekompensatę Francji. Jego starszy syn - Ludwik otrzymał w zamian ziemie Wielkiego Księstwa Toskanii, które nazwano Królestwem Etrurii.
Potomstwo [edytuj]
Ferdynand i Maria Amelia mieli 7 dzieci:
- Karolinę Parmeńską (22 listopada 1770 - 1 marca 1804), żonę księcia Maksymiliana Wettyna, matkę m.in królów: Fryderyka Augusta II i Jana I,
- Ludwika I, księcia Parmy, króla Etrurii (5 sierpnia 1773 - 27 maja 1803),
- Marię Antoninę Parmeńską (28 listopada 1774 - 20 marca 1841), urszulankę,
- Charlottę Parmeńską (7 września 1777 - 5 kwietnia 1813), zakonnicę,
- Filipa Marię Parmeńskiego (22 maja 1783 - 2 lipca 1786),
- Antoninę Ludwikę Parmeńską (ur. i zm. 21 października 1784),
- Ludwikę Marię Pameńską (17 kwietnia 1787 - 22 listopada 1789).
Genealogia [edytuj]
| 4. Filip V Hiszpański | ||||||
| 2. Filip I Parmeński | ||||||
| 5. Elżbieta Farnese | ||||||
| 1. Ferdynand I Parmeński | ||||||
| 6. Ludwik XV Burbon | ||||||
| 3. Ludwika Elżbieta Burbon | ||||||
| 7. Maria Leszczyńska | ||||||
| Poprzednik Filip I Burbon |
 |
Książę Parmy 1765–1802 |
|
Następca Ludwik I Burbon (tytularny) |
