Ferdynand VI Hiszpański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ferdynand VI
Jego Katolicka Mość z Bożej łaski król Kastylii, Leónu, Aragonii, Sycylii, Neapolu, Jerozolimy, Portugalii, Nawarry, Grenady, Toledo, Walencji, Galicji, Majorki, Sewilli, Sardynii, Kordoby, Korsyki, Murcji, Jaén, Algarve, Algeciras, Gibraltaru, Wysp Kanaryjskich, Wschodnich i Zachodnich Indii oraz innych wysp i ziem na zachodnim brzegu Atlantyku, arcyksiażę Austrii, książę Burgundii, Brabancji i Mediolanu, hrabia Habsburga, Flandrii, Tyrolu i Barcelony, pan Biskajów i Moliny etc.
Ferdinand VI 2.jpg
FirmaFernandoVI.jpg
książę Asturii
Okres panowania od 1724
do 1746
król Hiszpanii
Okres panowania od 1746
do 1759
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Urodziny 23 września 1713
Madryt
Śmierć 10 sierpnia 1759
Villaviciosa de Odón
Ojciec Filip V Hiszpański
Matka Maria Ludwika Sabaudzka
Żona Maria Barbara Portugalska
Dzieci brak
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ferdynand VI (ur. 23 września 1713 w Madrycie, zm. 10 sierpnia 1759 w Villaviciosa de Odón) – król Hiszpanii w latach 17461759 z dynastii Burbonów. Syn króla Hiszpanii Filipa V Burbona i Marii Ludwiki Sabaudzkiej, księżniczki Sardynii.

Jego młodość nie należała do najszczęśliwszych. Druga żona jego ojca – Elżbieta Farnese była kobietą despotyczną, a uczuciem darzyła jedynie swoje dzieci, swojego pasierba zaś traktowała jako przeszkodę na jej drodze. W 1729 Ferdynand poślubił Marię Barbarę Bragançę – córkę króla Portugalii, Jana V Braganzy. Maria Barbara była brzydka i podobno Ferdynand przeżył szok, kiedy zobaczył ją po raz pierwszy. Para nie miała dzieci.

Ferdynand VI Hiszpański jako protektor sztuk

Ferdynand miał melancholijne usposobienie, był też nieśmiały i nie ufał swoim zdolnościom. W pewnym stopniu kierowała nim żona i jego spowiednik, ojciec Ravago. Jako król prowadził politykę pokojową i neutralną. Wystrzegał się prowadzenia wojen z Francją lub Anglią. Wprowadził jednak wiele reform, m.in.: spis gruntów i nieruchomości, uregulował stosunki z Państwem Kościelnym, podpisując w 1753 konkordat. Wśród jego ministrów ważne miejsce zajmował Ensenada, który podejmował wiele działań reformatorskich.

W jego życiu prywatnym wszystko musiało być uporządkowane. Ferdynand nie lubił podejmować żadnych decyzji i zawsze w czasie konfliktów – wycofywał się jako pierwszy. Był niezdolny do pracy zespołowej. Jego jedynymi pasjami było strzelanie i muzyka. Ferdynand był hojnym patronem słynnego śpiewaka – Farinelli, którego głos potrafił ukoić jego melancholię. Śmierć Marii Barbary złamała mu serce, ponieważ zdążył bardzo się do niej przywiązać. Od momentu jej śmierci (w 1758) pogrążony był w stanie odrętwienia – nie ubierał się, nie golił, nie mył i tak spacerował po parku – ubrany w koszulę nocną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Ludwik Burbon      
    2. Filip V Burbon
5. Maria Anna Wittelsbach        
      1. Ferdynand VI
6. Wiktor Amadeusz II    
    3. Maria Ludwika Sabaudzka    
7. Maria Anna Orleańska