Ferguson Jenkins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ferguson Jenkins
Ferguson Jenkins
miotacz
Pełne imię i nazwisko Ferguson Arthur Jenkins, Jr.
Pseudonim Fly
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1942
Chatham-Kent, Kanada
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 10 września 1965
Ostatni występ 26 września 1983
Statystyki
Win–loss record 284–226
ERA 3,34
Strikeouty 3192
Kariera klubowa
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1991
Głosów 75,4% (3. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Ferguson Arthur Jenkins, Jr. (ur. 13 grudnia 1942) – kanadyjski baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 19 sezonów w Major League Baseball.

Jenkins podpisał kontrakt jako wolny agent z Philadelphia Phillies w 1962 roku i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Arkansas Travellers, reprezentującym poziom Triple-A[1][2]. W MLB zadebiutował 10 września 1965 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals, zastępując Jima Bunninga w pierwszej połowie ósmej zmiany i zaliczył zwycięstwo[3]. W kwietniu 1966 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Chicago Cubs[1]. W 1967 po raz pierwszy wystąpił w All-Star Game i rozegrał najwięcej pełnych meczów spośród wszystkich miotaczy w lidze; zwyciężał w tej klasyfikacji jeszcze trzykrotnie w 1970, 1971 i 1974 roku[3].

W sezonie 1971 zaliczył najwięcej zwycięstw w National League (24 przy 13 przegranych), zaliczył 263 strikeouty (2. wynik w lidze) i jako pierwszy zawodnik Cubs otrzymał nagrodę Cy Young Award, jako pałkarz zdobył najwięcej spośród miotaczy w klubie home runów (6) i zaliczył najwięcej RBI (20)[4][5]. W październiku 1973 przeszedł do Texas Rangers[1].

W sezonie 1974 ustanowił dwa klubowe rekordy zwyciężając w 25 meczach i rozgrywając 328 inningów[6]. W latach 1977–1978 grał w Boston Red Sox, zaś od 1978 do 1981 występował ponownie w Texas Rangers[1]. W grudniu 1981 będąc wolnym agentem podpisał kontrakt z Chicago Cubs[1]. 25 maja 1982 w meczu przeciwko San Diego Padres został siódmym zawodnikiem w historii MLB, który osiągnął pułap 3000 strikeoutów[5]. Po raz ostatni zagrał 26 września 1983 w wieku 40 lat[3].

W 1987 został uhonorowany członkostwem w Canadian Baseball Hall of Fame, zaś cztery lata później jako pierwszy Kanadyjczyk został wybrany do National Baseball Hall of Fame[7][8]. W 2007 odebrał Order Kanady, który przyznano mu w 1979 roku[9]. W maju 2009 wziął udział w ceremonii zastrzeżenia numeru 31, w którym występował także Greg Maddux[10].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1967, 1971, 1972 [3]
NL Cy Young Award 1971 [5]
Baseball Hall of Fame od 1991 [8]
# 31 zastrzeżony przez Cubs 2009 [10]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Ferguson Jenkins Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  2. Ferguson Jenkins Minor League Stats (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Ferguson Jenkins Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  4. 1971 National League Pitching Leaders (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  5. 5,0 5,1 5,2 Fergie Jenkins (1967-73, 1982-83) (ang.). cubs.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  6. Rangers Season Records (ang.). rangers.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  7. Fergie Jenkins (ang.). baseballhalloffame.ca. [dostęp 9 listopada 2013].
  8. 8,0 8,1 Jenkins, Ferguson (ang.). baseballhall.org. [dostęp 9 listopada 2013].
  9. Ferguson Jenkins picking up Order of Canada 28 years late (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 listopada 2013].
  10. 10,0 10,1 Cubs retire No. 31 for Jenkins, Maddux (ang.). cubs.com. [dostęp 9 listopada 2013].