Fermentacja górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fermentacja górna w kadzi otwartej

Fermentacja górna – rodzaj fermentacji w piwowarstwie. Po zadaniu brzeczki nastawnej drożdżami następuje fermentacja, w trakcie której drożdże nie osiadają na dnie fermentora, lecz gromadzą się na powierzchni brzeczki. Proces fermentacji przebiega w temperaturze 16-24 °C. Przy warzeniu piwa metodą górnej fermentacji stosuje się odpowiednie szczepy drożdży z gatunku Saccharomyces cerevisiae czyli tzw. drożdże górnej fermentacji.

Użycie fermentacji górnej oraz odpowiednich drożdży powoduje, że proces fermentacji przebiega znacznie szybciej, a piwo zawiera większą ilość wyższych alkoholi oraz estrów, stanowiących o bogatszym bukiecie piwa[1]. W przeciwieństwie do fermentacji dolnej fermentacja górna stosowana jest od najdawniejszych czasów, gdyż pierwotnie nie znano metod chłodzenia i wykorzystywano naturalne temperatury otoczenia.

Podział na fermentację górną i dolną wpływa również na typologię piw, gdyż wszystkie piwa zaliczane są albo do piw fermentacji górnej zwanej z angielska ale (wym. ejl), albo do piw fermentacji dolnej czyli piw typu lager[2]. Klasycznymi odmianami piwa warzonymi metodą górnej fermentacji są piwa pszeniczne typu ale i stout.

Przypisy

  1. Ziemowit Fałat, Renata Górska, Paweł Plinta, Andrzej Sadownik, Dariusz Wojtala: Przewodnik piwosza. Bielsko-Biała: 2002, s. 40-41. ISBN 83-7304-030-7.
  2. Michael J. Lewis, Tom W. Young: Piwowarstwo. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 167. ISBN 83-01-13472-0.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]