Fermi Gamma-ray Space Telescope

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fermi Gamma-ray Space Telescope
GLASTlogo.jpg
Inne nazwy Gamma-ray Large Area Space Telescope (GLAST)
Indeks COSPAR 2008-029A
Zaangażowani NASA, Departament Energii Stanów Zjednoczonych, agencje rządowe kilku krajów
Rakieta nośna Delta II
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 538 km
Apogeum 556 km
Okres obiegu 96 min
Nachylenie 25,6°
Mimośród 0,0013671
Czas trwania
Początek misji 11 czerwca 2008 (16:05 UTC)
Wymiary
Masa całkowita 4303 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

GLAST (ang. Gamma-ray Large Area Space Telescope) – kosmiczne obserwatorium promieniowania gamma, będące wspólnym przedsięwzięciem NASA, Departamentu Energii USA oraz agencji rządowych z Francji, Niemiec, Włoch, Japonii i Szwecji. Od 26 sierpnia 2008 oficjalną nazwą tego satelity jest Fermi GST (ang. Gamma-ray Space Telescope), na cześć włoskiego fizyka Enrico Fermiego[1].

GLAST został wystrzelony przy użyciu rakiety Delta II 11 czerwca 2008 o godzinie 16:05 GMT. Obecnie znajduje się na kołowej orbicie okołoziemskiej o nachyleniu 25,6°, na wysokości ok. 550 km.

GLAST wyposażony jest w następujące instrumenty naukowe:

  • LAT (ang. Large Area Telescope) – detektor o wysokiej czułości i rozdzielczości kątowej, pracujący z zakresie energii fotonów 20 MeV – 300 GeV. Jest następcą instrumentu EGRET, będącym częścią Teleskopu Kosmicznego Comptona.
  • GBM (ang. Gamma-ray Burst Monitor) – detektor pracujący w zakresie energii fotonów 8 keV – 30 MeV, charakteryzujący się bardzo krótkim czasem reakcji (ok. 2 μs). Jego głównym zadaniem będzie wykrywanie i lokalizowanie błysków gamma. Jest następcą instrumentu BATSE z Teleskopu Kosmicznego Comptona.

W wyniku jedenastomiesięcznych obserwacji prowadzonych przy użyciu Fermi Large Area Telescope zebrano dane pierwszego katalogu źródeł promieniowania gamma obejmującego całe niebo. Zebrano dane o 1451 obiektach obejmujących energetyczne burze formacji gwiazdowej w galaktykach oraz aktywne jądra galaktyk (ang. Active Galactic Nuclei) znajdujące się daleko poza naszą Drogą Mleczną, a także w naszej Galaktyce pulsary (ang. PulSaRs), mgławice wiatru pulsarowego (ang. Pulsar Wind Nebulae), pozostałości po supernowych (ang. SuperNovae Remnants), masywne rentgenowskie gwiazdy podwójne (ang. High mass X-ray Binaries) oraz mikrokwazary (ang. Micro Quasi-stellar Objects)[2].

Wykorzystując dane z NASA Fermi Gamma-ray Space Telescope w 2010 roku naukowcy odkryli 2 kule poniżej i powyżej płaszczyzny Drogi Mlecznej stykające się z jej środkiem. Każda kula ma średnicę 25 000 lat świetlnych, cała struktura istnieje kilka milionów lat[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]