Fermion Majorany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Cząstki Majoranyfermiony opisywane równaniem Majorany, które są same dla siebie antycząstkami. Inaczej mówiąc – cząstka i antycząstka są nierozróżnialne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat 30. ubiegłego wieku włoski fizyk Ettore Majorana zaproponował (postulował)[1], na podstawie teorii kwantowej, istnienie cząstek – fermionów, które są jednocześnie swoją własną antycząstką. Cząstki Majorany znajdowałyby się pośrodku między materią i antymaterią.

Standardowe fermiony, nazywane cząstkami Diraca, mogą istnieć w czterech stanach: jako cząstka lub antycząstka, każda w dwóch stanach skrętności. Cząstki Majorany mają tylko dwa możliwe stany, odpowiadające dwóm skrętnościom.

Obecnie nie są znane żadne istniejące w naturze cząstki Majorany. Cząstką taką mogłoby być neutrino. Gdyby neutrino było istotnie cząstką Majorany, to możliwy byłby podwójny bezneutrinowy rozpad beta. Eksperymentalnie zjawisko to nie zostało jednak dotychczas zaobserwowane.

Istnienie cząstek Majorany przewidują niektóre rozszerzenia modelu standardowego fizyki cząstek elementarnych. Na przykład teoria supersymetrii przewiduje, że neutralino (supersymetryczny partner neutralnych bozonów: fotonu i Z0) jest cząstką Majorany.

W kwietniu 2012 r. naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Delft oraz Fundacji Podstawowych Badań Materii (FOM Foundation) poinformowali o odkryciu cząstki Majorany[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy