Fernando "Pino" Solanas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pino Solanas
Pino Solanas
Prawdziwe imię i nazwisko Fernando E. Solanas
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1936
Argentyna Olivos, Buenos Aires
Zawód reżyser
scenarzysta
Lata aktywności od 1962

Fernando Ezequiel "Pino" Solanas (ur. 16 lutego 1936 w Olivos) argentyński reżyser filmowy, scenarzysta i polityk lewicowy.

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1962 roku wyreżyserował swój pierwszy krótkometrażowy film, a sześć lat później zadebiutował filmem fabularnym La Hora de los Hornos, poświęconym tematyce neokolonializmu i przemocy w Ameryce Łacińskiej. Jest laureatem m.in. Nagrody Specjalnej Jury i Nagrody Krytyków na Festiwalu Filmowym w Wenecji (za film El exilio de Gardel (Tangos) z 1985), Złotej Palmy dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Cannes (za film Sur z 1988) i Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości, którego otrzymał na Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2004. Współpracował m.in. z kompozytorem Astorem Piazzollą. Był jednym z liderów Grupo Cine Liberación, która zrewolucjonizowała kino argentyńskie w latach 70. XX wieku oraz wraz z Octavio Getino autorem ważnego dla estetyki "trzeciego kina" manifestu Towards the Third Cinema[1].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. zaangażował się również w działalność polityczną, wspierając początkowo Juana Peróna. Z powodu zagrożenia przez prawicowe bojówki (Triple A), które zamordowały jednego z jego aktorów a jego samego usiłowały porwać, wyemigrował w 1976 do Paryża, skąd wrócił do kraju 7 lat później. Kontynuował kręcenie filmów o wymowie politycznej. Był zagorzałym krytykiem prezydenta Carlosa Menema. 21 maja 1991, trzy dni po wystąpieniu przeciw Menemowi został kilkakrotnie postrzelony. W 1992 został senatorem z Buenos Aires, otrzymując 7% głosów. Rok później został wybrany do argentyńskiej Izby Deputowanych z listy lewicowej partii Frente Grande, której szeregi opuścił po krótkim czasie. W 2007 kandydował na prezydenta Argentyny z listy ruchu Proyecto Sur, opartego na partii Partido Socialista Auténtico, zdobywając 1,6% głosów[2]. W 2009 został ponownie wybrany deputowanym z listy Proyecto Sur, zdobywając w Buenos Aires 24.2% głosów.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • La tierra sublevada (2009)
  • La próxima estación (2008)
  • Argentina latente (2007)
  • La dignidad de los nadies (2005)
  • Memoria del saqueo (2004)
  • Afrodita, el sabor del amor (2001)
  • La nube (1998)
  • El viaje (1992)
  • Sur (1988)
  • El exilio de Gardel (Tangos) (1985)
  • Los hijos de fierro (1975)
  • Perón: actualización política y doctrinaria para la toma del poder (1971)
  • Perón, la revolución justicialista (1971)
  • Argentina, Mayo de 1969: los caminos de la liberación (1969)
  • La hora de los hornos (1968)
  • Reflexión ciudadana (1963) (krótkometrażowy)
  • Seguir andando (1962) (krótkometrażowy)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy