Fernando "Pino" Solanas
| Pino Solanas | |
 |
|
| Prawdziwe imię i nazwisko | Fernando E. Solanas |
| Data i miejsce urodzenia | 16 lutego 1936 Olivos, Buenos Aires |
| Zawód | reżyser scenarzysta |
| Lata aktywności | od 1962 |
Fernando Ezequiel "Pino" Solanas (ur. 16 lutego 1936 w Olivos) argentyński reżyser filmowy, scenarzysta i polityk lewicowy.
Spis treści |
Działalność artystyczna [edytuj]
W 1962 roku wyreżyserował swój pierwszy krótkometrażowy film, a sześć lat później zadebiutował filmem fabularnym La Hora de los Hornos, poświęconym tematyce neokolonializmu i przemocy w Ameryce Łacińskiej. Jest laureatem m.in. Nagrody Specjalnej Jury i Nagrody Krytyków na Festiwalu Filmowym w Wenecji (za film El exilio de Gardel (Tangos) z 1985), Złotej Palmy dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Cannes (za film Sur z 1988) i Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości, którego otrzymał na Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2004. Współpracował m.in. z kompozytorem Astorem Piazzollą. Był jednym z liderów Grupo Cine Liberación, która zrewolucjonizowała kino argentyńskie w latach 70. XX wieku oraz wraz z Octavio Getino autorem ważnego dla estetyki "trzeciego kina" manifestu Towards the Third Cinema[1].
Działalność polityczna [edytuj]
W latach 70. zaangażował się również w działalność polityczną, wspierając początkowo Juana Peróna. Z powodu zagrożenia przez prawicowe bojówki (Triple A), które zamordowały jednego z jego aktorów a jego samego usiłowały porwać, wyemigrował w 1976 do Paryża, skąd wrócił do kraju 7 lat później. Kontynuował kręcenie filmów o wymowie politycznej. Był zagorzałym krytykiem prezydenta Carlosa Menema. 21 maja 1991, trzy dni po wystąpieniu przeciw Menemowi został kilkakrotnie postrzelony. W 1992 został senatorem z Buenos Aires, otrzymując 7% głosów. Rok później został wybrany do argentyńskiej Izby Deputowanych z listy lewicowej partii Frente Grande, której szeregi opuścił po krótkim czasie. W 2007 kandydował na prezydenta Argentyny z listy ruchu Proyecto Sur, opartego na partii Partido Socialista Auténtico, zdobywając 1,6% głosów[2]. W 2009 został ponownie wybrany deputowanym z listy Proyecto Sur, zdobywając w Buenos Aires 24.2% głosów.
Filmografia [edytuj]
- La tierra sublevada (2009)
- La próxima estación (2008)
- Argentina latente (2007)
- La dignidad de los nadies (2005)
- Memoria del saqueo (2004)
- Afrodita, el sabor del amor (2001)
- La nube (1998)
- El viaje (1992)
- Sur (1988)
- El exilio de Gardel (Tangos) (1985)
- Los hijos de fierro (1975)
- Perón: actualización política y doctrinaria para la toma del poder (1971)
- Perón, la revolución justicialista (1971)
- Argentina, Mayo de 1969: los caminos de la liberación (1969)
- La hora de los hornos (1968)
- Reflexión ciudadana (1963) (krótkometrażowy)
- Seguir andando (1962) (krótkometrażowy)
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Pino Solanas w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Oficjalna strona Pino Solanasa
- Blog Pino Solanasa
- Manifest Towards a Third Cinema
