Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Il Teatro Ariston di San Remo durante l'ultima serata del 2013

Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Il Casinò di Sanremo – siedziba Festiwalu do 1977
Il Teatro Ariston di Sanremo – siedziba Festiwalu od 1977

Ideą, która towarzyszyła powstaniu Festiwalu Piosenki Włoskiej, była chęć przełamania dotychczasowych, obowiązujących od dziesięcioleci wzorców i zaproponowanie czegoś nowego. Na poprzedzający pierwszy festiwal ogólnokrajowy konkurs nadesłano 140 nowych utworów, z których 20 wykonano publicznie. Premierowe piosenki wykonali Nilla Pizzi, Achille Togliani i Duo Fasano, a do finału zakwalifikowało się 10 propozycji, spośród których najlepszą okazał się singiel Pizzi – „Grazie dei fiori”; choć został on sprzedany w ilości tylko 36 000 egzemplarzy, to okazał się, wraz z innymi wówczas zaprezentowanymi nagraniami, na swój sposób rewelacyjny i odkrywczy. Pojawiły się w stosunku do nich określenia: moderno (nowoczesny) i jazz bianco (bialy jazz). Na festiwalu pojawiły się tez „nowe twarze”: Carla Boni, Gino Laltila, Giorgio Consolini, Flo Sandon’s i inni[1].

Przełom w organizacji oraz popularności festiwalu w San Remo nastąpił w 1958 roku, kiedy podczas konkursu wystąpił Domenico Modugno, który zaprezentował swój utwór „Nel blu dipinto di blu”, napisany we współpracy z Franco Migliaccim). Propozycja zajęła pierwsze miejsce w finale festiwalu, a po koncercie finałowym trafiła – pod skróconym tytułem („Volare”) – do repertuaru m.in. Ala Martino, Deana Martina i Elli Fitzgerald. Dzięki międzynarodowym wykonaniom piosenka zyskała międzynarodową popularność i sprzedała się w ilości 22 milionów egzemplarzy, zapewniając Modugno trwałe miejsce w historii włoskiej piosenki. Wokalista trzykrotnie wygrywał jeszcze festiwal, a jego melodyjne i nastrojowe propozycje doprowadziły do zyskania przez artystę miana „ojca” nowoczesnej piosenki włoskiej[2].

Dzięki Modugno i nowej fali utalentowanych kompozytorów (Bruno Zambrini, Carlo Donida), autorów tekstów (Franco Migliacci, Mogol) czy piosenkarzy-kompozytorów (Pino Donaggio, Umberto Bindi, Tony Renis) piosenka włoska była coraz wyżej notowana na arenie międzynarodowej. W 1964 roku organizatorzy festiwalu zdecydowali się dopuścić do udziału w nim renomowanych wykonawców zagranicznych, głównie anglosaskich. Dodało to bodźca konkurencji rodzimym wykonawcom, którzy musieli wykonywać teraz swoje piosenki w parze z zagranicznymi wykonawcami: Domenico Modugno – z Frankie Laine'em, Tony Dallara – z Ben E. Kingiem, czy Fausto Cigliano – z Gene Pitney'em[3].

W latach 70. popularność festiwalu w San Remo znacznie spadła: organizatorzy konkursu zbyt pochopnie postawili na młodzież, a z drugiej strony nie potrafili dostrzec nowych trendów w światowej muzyce rozrywkowej. Przykładem tego był Drupi, którego utwór „Vado via” przepadł w konkursie, za to zdobył powodzenie we Włoszech i za granicą[4]. Podobna spadkowa tendencja, jeśli chodzi o prestiż i znaczenie Festiwalu Piosenki Włoskiej, utrzymała się i w kolejnych dekadach[5].

Dopiero w 2010 roku festiwal odnotował najlepszą oglądalność od ponad dekady. Finałowy koncert oglądało 12,462 mln widzów, co stanowiło 53,21% całej włoskiej widowni telewizyjnej. Samo ogłoszenie zwycięzcy oglądało zaś 15,195 mln widzów, co stanowiło aż 77,34% widowni[potrzebne źródło].

Zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michalski 1990 ↓, s. 209–210.
  2. Michalski 1990 ↓, s. 210–212.
  3. Michalski 1990 ↓, s. 217–218.
  4. Michalski 1990 ↓, s. 223–224.
  5. Michalski 1990 ↓, s. 226.
  6. Sietse Bakker: Alexia won 53rd San Remo Festival (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-10. [dostęp 2014-07-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Michalski: Z piosenką dookoła świata. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990. ISBN 83-214-0671-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]