Fiat 6614

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fiat 6614
Fiat 6614
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent FIAT i OTO Melara
Typ pojazdu kołowy transporter opancerzony
Trakcja kołowa (4 x 4)
Załoga 2 + 9 żołnierzy desantu
Historia
Prototypy 1972
Produkcja 1972 – ?
Egzemplarze 1160[1]
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 4-cylindrowy FIAT 8062,24 o mocy 118 kW (160 KM) przy 3200 obr./min.
Poj. zb. paliwa 142 l
Pancerz płyty stalowe o grubości 6–8 mm
Długość 5,86 m
Szerokość 2,50 m
Wysokość 1,78 m (kadłuba)
2,18 m (z zamontowanym karabinem maszynowym)
Rozstaw osi 1,96 m
Prześwit 0,37 m
Masa 7 000 kg (masa własna)
8 500 kg (masa bojowa)
Osiągi
Prędkość 100 km/h (po drodze)
4,5 km/h (pływania)
Zasięg 700 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Ściany (wys.) 0,40 m
Kąt podjazdu 60º
Przechył boczny 30%
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy kal. 12,7 mm (o ile jest wyposażony w karabin maszynowy)
Wyposażenie
przyrządy noktowizyjne, wyciągarka, wyrzutnia granatów dymnych, urządzenia klimatyzacyjne
Użytkownicy
Włochy, Argentyna, Libia, Peru, Somalia, Tunezja, Wenezuela, Korea Południowa (wersja licencyjna)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Fiat 6614włoski kołowy transporter opancerzony opracowany w 1972 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku zakłady FIAT wspólnie z przedsiębiorstwem OTO Melara zbudowały kołowy transporter opancerzony dla armii włoskiej oraz formacji paramilitarnych. W zakładach FIAT opracowano konstrukcję pojazdu, natomiast w OTO Melara opancerzenie i wyposażenie bojowe. Transporter jest przystosowany nie do działań na pierwszej linii frontu, lecz do patrolowania i rozpoznania terenów na zapleczu frontu, a także do służby w jednostkach typu policyjnego.

Transporter ten produkowany we Włoszech uzbrajano w karabin maszynowy kalibru 12,7 milimetra, który mógł być wyposażony w tarczę ochronną, choć nie instalowano go w większości pojazdów. Wtedy uzbrojenie pojazdu stanowiło tylko wyposażenie przewożonych żołnierzy; z pojazdu można także strzelać z przewożonych przez desant moździerzy przez dwa włazy dachowe.

We Włoszech wyprodukowano 1160 transporterów tego typu, ponadto wytwarzano go na licencji w Korei Południowej, gdzie wersję podstawową oznaczono jako KM 900 i wyposażano w karabin maszynowy kalibru 7,62 milimetra lub 12,7 milimetra. Produkowano również wersje: wóz dowodzenia, ambulans i samobieżny moździerz pod wspólnym oznaczeniem KM 901.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Używany jest przez wojsko włoskie, włoskich karabinierów i policję, większość wyeksportowano jednak do Argentyny, Libii, Peru, Somalii, Tunezji i Wenezueli. Sprzedano również licencję do Korei Południowej, gdzie był produkowany w kilku wersjach. W krajach tych używany jest on zarówno przez wojsko, jak i przez policję oraz formacje typu policyjnego.

Przypisy

  1. W tej liczbie nie ma transporterów produkowanych na licencji w Korei Południowej pod oznaczeniem KM 900.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.J. O’Malley: Wozy bojowe. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2000, s. 92–93. ISBN 83-11-09049-1.
  • Kristof F. Foss: Танки и боевые машины Jane`s Tanks and Combat Vehicles Recognition Guide. Moskwa: АСТ, Астрель, 2002, s. 268. ISBN 5-17-011260-2. (ros.)
  • Н. Л. Волковский: Энциклопедия современного оружия и боевой техники. T. 2. Sankt Petersburg: Полигон, s. 84-85. ISBN 5-89173-004-9. (ros.)