Figówka czerwonobroda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Figówka czerwonobroda
Psittaculirostris edwardsii[1]
(Oustalet, 1885)
Figówka czerwonobroda
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Rząd papugowe
Rodzina papugowate
Rodzaj Psittaculirostris
Gatunek figówka czerwonobroda
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Figówka czerwonobroda (Psittaculirostris edwardsii) – gatunek ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Jest spotykana w wilgotnych lasach w północno-wschodniej Nowej Gwinei. Dorosłe samce są zwykle zielone z czerwoną piersią i policzkami, żółtymi piórami na uszach i żółtawym czubkiem głowy.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Figówka czerwonobroda została pierwszy raz opisana przez francuskiego zoologa Émile Oustaleta w 1885 i nazwana na cześć francuskiego naturalisty Alphonse Milne-Edwardsa[3]. Jest jednym z trzech gatunków w rodzaju Psittaculirostris.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości papuga o krępej budowie ciała z krótkim ogonem, mierząca 18 cm. długości. Dorosły samiec ma jasno zielone skrzydła, plecy i ogon. Pióra na policzkach i uszach są długie i wąskie, co nadaje twarzy kryziasty wygląd. Policzkowe pióra są czerwone, natomiast te na uszach złoto-żółte. Gardło i pierś są czerwone z ciemnym niebiesko-czarnym pasmem powyżej piersi. Dziób jest ciemny, szaro-czarny, oczy (tęczówki) czerwone. Stopy są ciemne, szare. Dorosłe samice są podobne do samców, jednak mają szersze niebiesko-czarne pasmo na zielono-żółtej piersi. Młode ptaki są podobne do samic[4][5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zakres występowania figówki czerwonobrodej jest ograniczony do północnowschodniej Nowej Gwinei, gdzie jest znajdowana od Zatoki Yos Sudarso i miasta Vanimo po Zatokę Huona na wschodzie. Jej siedlisko to nizinne lasy i czyste, niezanieczyszczone obszary[4][5].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Ptaki żyją pojedynczo, lub w parach, pomimo że mogą zbierać się w grupy do 35 osobników na drzewach owocowych[5]. Ich zielone upierzenie czyni je trudne do zauważenia na drzewie, ze względu na bujne liście. Zaobserwowano, że czasem żywią się razem z figówkami zmiennymi, ptakami z rodzaju Ptilinopus, miodojadami oraz szpakami[4]. Ich pożywienia stanowią głównie owoce, w tym figi. Gnieżdżą się w małych wgłębieniach, wysoko w dużych drzewach, choć o tym aspekcie ich zachowania wiadomo niewiele[4].

Wydaje wysokie odgłosy, takie jak screett, lub zseet[4], oraz krótkie, ostre ks, opisywane jako odgłos monety rzucanej na beton[6][5].

Przypisy

  1. Psittaculirostris edwardsii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Psittaculirostris edwardsii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. [1] A Zoological
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Forshaw, Joseph M. i Cooper, William T.: Parrots of the World. Melbourne: Landsdowne Editions, 1978, s. 166. ISBN 0-7018-0690-7.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Volume 1:Non-passerines. W: Brian J. Coates: The Birds of Papua New Guinea. Alderley, Qld: Dove, 1985, s. 329-330. ISBN 0-9590257-0-7.
  6. Diamond JM. Avifauna of the Eastern Highlands of New Guinea. „Pulbs. Nuttal Orn. Club”, s. 1-438, 1972. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]