Filharmonia Bałtycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Filharmonia Bałtycka
Obiekt zabytkowy nr rej. 886 z 30 grudnia 1983[1]
Widok z przeciwległego brzegu Motławy
Widok z przeciwległego brzegu Motławy
Państwo  Polska
Miejscowość POL Gdańsk COA.svg Gdańsk
Adres ul. Ołowianka 1
Typ budynku filharmonia
Styl architektoniczny neogotyk, modernizm
Architekt Marcin Kozikowski
Powierzchnia użytkowa 20 300 m²
Rozpoczęcie budowy 1998
Ukończenie budowy 2005
Właściciel Samorząd Województwa Pomorskiego
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Gdańsk, Filharmonia Bałtycka
Gdańsk, Filharmonia Bałtycka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gdańsk, Filharmonia Bałtycka
Gdańsk, Filharmonia Bałtycka
Ziemia 54°21′09,87″N 18°39′34,63″E/54,352742 18,659619Na mapach: 54°21′09,87″N 18°39′34,63″E/54,352742 18,659619
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańskufilharmonia w Gdańsku, na wyspie Ołowianka, w zabytkowych, przebudowanych i rozbudowanych budynkach dawnej miejskiej elektrowni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Instytucja założona została w 1945 jako Miejska Orkiestra Symfoniczna. Koncert inauguracyjny odbył się 29 września 1945 w Sopocie. Do 1949 orkiestra powiększyła się do 81 osób i zaliczana była do najlepszych orkiestr w Polsce, a w ślad za tym, w uznaniu wysokiego poziomu, orkiestra w kwietniu 1945 została upaństwowiona i zyskała nazwę Państwowej Filharmonii Bałtyckiej.

Filharmonia Bałtycka nocą

W 1953 połączona została z Studium Operowym i przekształciła się w Państwową Operę i Filharmonię Bałtycką. Nową instytucją kierował artystycznie Kazimierz Wiłkomirski. Orkiestra miała wówczas dwojakie przeznaczenie: symfoniczne i operowe.

Następnie, na początku lat 70. dokonano rozdziału kompetencji. Koncert inauguracyjny Gdańskiej Orkiestry Symfonicznej odbył się w styczniu 1975.

Ostateczne rozdzielenie filharmonii od opery, współegzystujących nieprzerwanie przez cztery dziesięciolecia instytucji, nastąpiło w roku 1993, kiedy funkcję dyrektora objął Roman Perucki. Niezależna instytucja – Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina – pilnie potrzebowała nowej siedziby.

Nowa siedziba[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze głównej sali koncertowej filharmonii
Wejście administracyjne
Wnętrze głównej sali koncertowej
Salon Gdański, antresola

Siedzibą Filharmonii Bałtyckiej jest zespół budynków po dawnej elektrociepłowni z końca XIX wieku, znajdujący się na wyspie Ołowianka w Gdańsku. W latach 1998-2005 zrealizowano nowatorską w skali kraju rewitalizację tego poprzemysłowego terenu, dostosowując go do potrzeb nowej Filharmonii.

Kompleks miejskiej elektrowni na Ołowiance wybudowała w latach 1897-1898 berlińska firma Siemens & Halske, a dalsza rozbudowa trwała do 1913. Budynek z cegły zachwycał dekoracyjną neogotycką fasadą zdobioną rozetami, flankami, wieżyczkami, a nawet dwiema basztami. W ostatnich wojennych miesiącach roku 1945 obiekt doznał poważnych zniszczeń. Uruchomiona ponownie w sierpniu 1945 elektrownia funkcjonowała aż do momentu jej zamknięcia w roku 1996.

Projekt przebudowy, rozbudowy i dostosowania budynków wykonała pracownia architektoniczna Marcina Kozikowskiego KD Kozikowski Design. Filharmonia Bałtycka składa się z 7 segmentów, obejmujących:

  • koncertową salę główną na 1000 miejsc
  • salę kameralną na 200 miejsc
  • dwie sale wielofunkcyjne
  • foyer (sala wystawowa, 808 m²)
  • hotel na 60 miejsc
  • zaplecze

W 2007 w Filharmonii umieszczono wykonane przez Gennadija Jerszowa brązowe popiersie Fryderyka Chopina, patrona Filharmonii Bałtyckiej.

Główna sala koncertowa[edytuj | edytuj kod]

Główna sala koncertowa posiada 1000 miejsc. Jej akustykę zaprojektował Witold Straszewicz wraz z Ewą Więckowską-Kosmalą.

Sala wyposażona jest w najnowocześniejszy sprzęt oświetleniowy i nagłośnieniowy, system tłumaczeń symultanicznych, system wspomagający słyszenie oraz system projekcji statycznej i dynamicznej. Specjalnie zaprojektowane ruchome podsufitowe ekrany oraz materiały wykończeniowe sali pozwalają na dowolną konfigurację akustyki. Działa w niej także nowoczesny system łączy światłowodowych umożliwiających transmisje radiowe i telewizyjne.

Organy[edytuj | edytuj kod]

W głównej sali koncertowej znajdują się 91-głosowe organy o 4 manuałach i klawiaturze pedałowej. Organy wybudowała w 1955 szwajcarska firma Kuhn w katedrze w Lozannie. W 2004 zostały przeniesione z Lozanny do sali Filharmonii Bałtyckiej.

Dyrektorzy naczelni[edytuj | edytuj kod]

Od 1993 dyrektorem naczelnym Filharmonii Bałtyckiej jest Roman Perucki.

Dyrektorzy artystyczni[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorzy artystyczni Filharmonii Bałtyckiej (chronologicznie):

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy