Filharmonia Narodowa
Z Wikipedii
Gmach Filharmonii Warszawskiej (od 1955 Filharmonii Narodowej) stanął w latach 1900-1901 w kwartale ulic Jasnej, Moniuszki i Sienkiewicza, na terenie ówczesnego "City" finansowego miasta. Budowla wzorowana na europejskich filharmoniach i operach XIX wieku otrzymała bardzo bogaty wystrój eklektyczny, przesiąknięty wpływem neorenesansu i neobaroku europejskiego w nowoczesnej interpretacji. Pierwszy koncert odbył się 5 listopada 1901.
Fundatorami Filharmonii byli między innymi baron Leopold Julian Kronenberg i Ignacy Jan Paderewski.
- Autorzy pierwotnego projektu: Karol Kozłowski i Izydor Pianka.
- Rzeźby na fasadzie: Stanisław R. Lewandowski, Władysław Mazur.
- Plafon w sali koncertowej: Henryk Siemiradzki.
Filharmonia Narodowa została spalona w czasie oblężenia Warszawy w 1939 a w czasie walk powstania warszawskiego uległa zbombardowaniu i znacznemu zniszczeniu. Nowy budynek Filharmonii Narodowej został otwarty 21 lutego 1955 roku, co połączone zostało z inauguracją V Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina. Odbudowana wg projektu Eugeniusza Szparkowskiego i Henryka Białobrzeskiego zatraciła swój pierwotny wystrój, zastąpiony aranżacją w stylu surowego socrealizmu.
[edytuj] Ciekawostka
Wśród rzeźb zdobiących fasadę pierwotnego budynku filharmonii znalazły też popiersia Christopha Willibalda Glucka i Georga Friedricha Händla. Złośliwie komentowano ten fakt jako życzenie jednego z fundatorów: "Glück im Handel" (niem. Szczęście w handlu).
[edytuj] Dyrektorzy
- Emil Młynarski (1901-05)
- Zygmunt Noskowski (1906-08)
- Henryk Melcer-Szczawiński (1908-09)
- Grzegorz Fitelberg (1909-11)
- Zdzisław Birnbaum (1911-14, 1916-18)
- Roman Chojnacki (1918-38)
- Józef Ozimiński (1938-39)
- Olgierd Straszyński (1945-46)
- Andrzej Panufnik (1946-47)
- Jan Maklakiewicz (1947-48)
- Witold Rudziński (1948-49)
- Władysław Raczkowski (1949-50)
- Witold Rowicki (1950-55, 1958-77)
- Bohdan Wodiczko (1955-58)
- Kazimierz Kord (1977-2001)
- Antoni Wit (2002-)
