Filip Łobodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Filip Łobodziński
Data
i miejsce urodzenia
24 marca 1959
Warszawa
Zawód dziennikarz, tłumacz, muzyk, aktor

Filip Łobodziński (ur. 24 marca 1959 w Warszawie) – polski dziennikarz i tłumacz, muzyk Zespołu Reprezentacyjnego. Znany także jako aktor dziecięcy.

Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1978).

Film[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie wystąpił w filmach Abel, twój brat Janusza Nasfetera (1970), Podróż za jeden uśmiech (1971) i Stawiam na Tolka Banana Stanisława Jędryki (1973), Poszukiwany, poszukiwana Stanisława Barei (1973) oraz Mysz Wiktora Skrzyneckiego (1979). Podkładał również głos do polskich wersji językowych filmów zagranicznych. W 2009, po 30 latach przerwy, powrócił na ekran w krótkometrażowym filmie Groby.

W 2008 napisał scenariusz filmu fabularnego Dumka, do wyreżyserowania którego przygotowuje się Kasia Adamik.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Na studiach iberystycznych, wspólnie z Jarosławem Gugałą, założył grupę muzyczną o nazwie Zespół Reprezentacyjny, z którą nagrał płyty: Za nami noc... (pieśni Lluisa Llacha) (1985), Śmierć za idee - ballady Georgesa Brassensa (1986), Sefarad (1991), Pornograf (1993) i Kumple to grunt (2007). Zespół, w którym Łobodziński jest gitarzystą i wokalistą, wykonuje piosenki katalońskiego barda Lluisa Llacha i francuskiego piosenkarza Georges'a Brassensa. We wrześniu 2005 w Barcelonie wręczył Lluisowi Llachowi medal na 25-lecie Solidarności.

Od 1983 współpracuje (sporadycznie) z zespołem Filharmonia im. Romualda Traugutta, specjalizującym się w polskim repertuarze patriotycznym.

Jest autorem hiszpańskich tekstów dwóch piosenek śpiewaczki operowej Małgorzaty Walewskiej na płycie Mezzo oraz trzech polskich tekstów piosenek do płyty Ciepło zimno jazzowej wokalistki Anny Serafińskiej i piosenki Ema, wykonywanej przez Pawła Kukiza na płycie Yugoton.

W 2000 opublikował wspólnie z Grzegorzem Brzozowiczem książkę Sto płyt, które wstrząsnęły światem. Kronika czasów popkultury.

Dokonał wyboru piosenek hiszpańskich, które w 2002 r. ukazały się na dwupłytowym wydawnictwie Vive El Amor - Tańcząc Z Bykiem Pod Rękę....

Dziennikarstwo[edytuj | edytuj kod]

Od 1988 pracuje jako dziennikarz. Najpierw muzyczny w miesięcznikach "Non Stop" (1988–1989) i "Rock'n'Roll" (1990–1991), potem redaktor działu zagranicznego dziennika "Obserwator Codzienny" (1992). Od 1992 do 2000 w redakcji "Wiadomości TVP1", gdzie pracował jako reporter, wydawca, korespondent zagraniczny i prezenter. Przez pewien czas (1994) prowadził program "Kawa czy herbata?".

W tym czasie współpracował też z miesięcznikami "Machina" i "Max" oraz radiową Trójką.

W 1999 w Hawanie brał udział w rozmowach przedstawicieli dawnej polskiej i węgierskiej opozycji demokratycznej z dysydentami kubańskimi.

Po odejściu z telewizji krótko działał jako copywriter w agencji reklamowej Young & Rubicam, by w 2001 wejść do redakcji tygodnika "Przekrój". Od 2004 do 2011 był dziennikarzem tygodnika "Newsweek Polska".

Od marca do grudnia 2009 był prowadzącym wznowionego po 5 latach programu kulturalnego TVP "Pegaz". 5 grudnia program ponownie znikł z anteny TVP.

Od sierpnia do października 2012 współpracował z kanałem Polsat News jako prowadzący program publicystyki międzynarodowej "To był dzień na świecie".

Był współautorem wydanego przez Instytut Adama Mickiewicza kalendarza na rok 2009 – 1989 – Year of Peaceful Revolutions – 2009 – Twenty Years After. Zredagowany po angielsku kalendarz służył unaocznieniu zachodniej opinii publicznej roli Polski i Polaków w przemianach 1989 roku.

Od września 2013 na antenie TVN24 prowadzi wraz z Agatą Passent program "Xięgarnia".

Tłumacz[edytuj | edytuj kod]

Od 1995 tłumaczy literaturę z języka hiszpańskiego (m.in. Klub Dumas, Fechtmistrz, Szachownica flamandzka i cykl Przygody kapitana Alatriste Artura Pereza-Reverte (nagroda Instytutu Cervantesa w Warszawie za najlepszy przekład 2004 roku), Córka kanibala Rosy Montero, Zeszyty don Rigoberta Maria Vargasa Llosy, Na tropie Klingsora Jorge Volpiego) oraz piosenki z języka angielskiego, głównie do filmów dziecięcych (m.in. Król Lew, Toy Story, Aladyn, Szmacianki-Gałganki, Kacze opowieści, Chip i Dale Brygada RR) i dla teatru (piosenki Latającego Cyrku Monty Pythona).

W 1995 przetłumaczył i wykonał piosenki do dobranocki BBC Pajączek. Jest też autorem nowego przekładu autobiografii Milesa Davisa Miles. Autobiografia.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • (z Grzegorzem Brzozowiczem) Sto płyt, które wstrząsnęły światem. Kronika czasów popkultury, Warszawa 2000, s. 211. ISBN 83-207-1647-0
  • Moja osobista historia "Murów" - obszerny tekst w antologii Zostały jeszcze pieśni... (Jacek Kaczmarski wobec tradycji), Warszawa 2010. ISBN 978-83-61-61297-92-5

Tłumaczenia:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]