Filipińskie Siły Ekspedycyjne do Korei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Filipińskie Siły Ekspedycyjne do Korei (tg. Puwersang Expedisyonarya ng Pilipinas sa Korea, ang. Philippine Expeditionary Force to Korea) - formacja wojskowa armii filipińskiej podczas wojny koreańskiej w latach 1950-1955

Po zaatakowaniu Republiki Korei przez komunistyczną Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną 25 czerwca 1950 r., do Korei Południowej przybyły wielonarodowe wojska ONZ pod egidą USA. Na pocz. października tego roku na Filipinach zostały sformowane Filipińskie Siły Ekspedycyjne do Korei (PEFTOK). Składały się one z pięciu Bojowych Oddziałów Batalionowych w sile wzmocnionych batalionów piechoty. Liczyły ogółem 7420 żołnierzy. Każdy Bojowy Oddział Batalionowy miał trzy kompanie strzeleckie i baterię artylerii. 19 października przybył do Pusan 1,4-tysięczny 10 Zmotoryzowany Bojowy Oddział Batalionowy pod dowództwem ppłk. Mariano Azurina, a następnie ppłk. Dionisia S. Ojedy. W jego składzie znajdowała się zmotoryzowana kompania rozpoznawcza, wyposażona w lekkie czołgi M24 Chaffee, a także kompania pancerna, ale bez czołgów. Amerykanie mieli ją uzbroić w średnie czołgi M4 Sherman, ale nic z tego nie wyszło. Oddział służył do września 1951 r., kiedy powrócił na Filipiny. W kwietniu tego roku do Korei przybył 20 Bojowy Oddział Batalionowy pod dowództwem płk. Salvadora Abcede. W kwietniu 1952 r. zastąpił go 19 Bojowy Oddział Batalionowy pod dowództwem płk. Ramona Z. Aquirre. W marcu 1953 r. 19 Bojowy Oddział Batalionowy został zastąpiony 14 Bojowym Oddziałem Batalionowym. Ostatnim filipińskim oddziałem w Korei był 2 Bojowy Oddział Batalionowy. 20, 19 i 2 Bojowe Oddziały Batalionowe miały doświadczenie wojskowe z okresu walk z komunistycznymi powstańcami na wyspach filipińskich trwającymi od 1946 r. Filipińczycy w różnych okresach wojny byli przydzieleni do amerykańskich 25, 3 i 45 Dywizji Piechoty oraz 1 Dywizji Kawalerii. 2 Bojowy Oddział Batalionowy powrócił do ojczyzny w poł. maja 1955 r. Ponadto w Tokio działał filipiński sztab łącznikowy, składający się z 1 oficera i 16 żołnierzy. Filipińczycy zasłużyli się podczas ciężkich walk w rejonie Yultong pod koniec kwietnia 1951 r., czy o wzgórze Eerie od marca do czerwca 1952 r. Łączne straty oddziałów filipińskich wyniosły 92 zabitych, 356 rannych i 57 zaginionych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]