Film dokumentalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Film dokumentalny – szeroka kategoria opisująca jedną z form ekspresji filmowej. Początkowo, tym co wyróżniało ten rodzaj filmów było dokumentowanie oraz przedstawianie faktów, co odróżniało je od filmów fabularnych, przedstawiających fikcyjne wydarzenia. Filmy dokumentalne były często tworzone w celach informacyjnych lub dydaktycznych. Służyły też propagandzie, czego przykładem jest twórczość Leni Riefenstahl. W Polsce filmy dokumentalne powstawały przede wszystkim w założonej w 1950 warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych i łódzkiej Wytwórni Filmów Oświatowych.

Najważniejsi dokumentaliści[edytuj | edytuj kod]

1922–1927 (kino nieme)[edytuj | edytuj kod]

Robert J. Flaherty
Merian Cooper i Ernest B. Schoedsack
Dziga Wiertow

1927–1959[edytuj | edytuj kod]

John Grierson
Joris Ivens
Pare Lorentz
Leni Riefenstahl
The March of Time

Współcześni dokumentaliści[edytuj | edytuj kod]

Werner Herzog (Fata Morgana, Kraina milczenia i ciemności, Mój najlepszy szatan, Lekcje ciemności, Grizzly Man)
Errol Morris (The Thin Blue Line, Vernon, Florida, Fast, Cheap and Out of Control)
Michael Moore (The Big One, Roger and Me, Zabawy z bronią, Fahrenheit 9/11)
Ron Mann (Comic Book Confidential, The Twist, Grass)
Barbara Kopple (Wild Man Blues, Harlan County U.S.A.)
Steve James (Hoop Dreams)
Joe Berlinger i Bruce Sinofsky (Brother’s Keeper, Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills, Metallica: Some Kind of Monster)
D. A. Pennebaker (Don’t Look Back, Monterey Pop)
Frederick Wiseman (High School , Titicut Follies)
Albert Maysles i David Maysles (Salesman, Grey Gardens)
Michael Apted (7 Up)
Claude Lanzmann (Shoah)
Ken Burns (Baseball, The Civil War)
Alain Resnais (Night and Fog)
Mark Jonathan Harris (The Long Way Home , Into the Arms of Strangers: Stories of the Kindertransport)
Ross McElwee (Time Indefinite, Sherman’s March)

Znani polscy dokumentaliści[edytuj | edytuj kod]

Agnieszka Arnold (Sąsiedzi, Czarny lipiec, Bohater)
Ewa Borzęcka (Trzynastka, 1996; Arizona, 1997; Oni, 1999)
Hanna L. Ceglińska-Leśnodorska: „Kobiety takie jak my”; Vigdis Finbogodottir. Mary Robinson, Edith Cresson, Sadako Ogata, Souha Arafat, Hillary Rodham Clinton.
Maciej Drygas (Usłyszcie mój krzyk, 1991)
Bogdan Dziworski (Krzyżtopór)

Monika Górska (Uwolnić motyla, 1992; Gapa Złodziej, 2003; Moje dziecko jest aniołem, 2005)

Andrzej Fidyk (Defilada, 1989; Sen Staszka w Teheranie, 1992; Rosyjski striptease, 1993; Kiniarze z Kalkuty, 1998)
Bartosz Konopka (Królik po berlińsku, 2009)
Robert Laus (Polnische Plakat Kunst-Waldemar Świerzy, 2008)
Jan Łomnicki (Narodziny statku, 1961)
Marcel Łoziński (Las Katyński,89 mm od Europy, 1993; Wszystko może się przytrafić, 1995)
Paweł Łoziński (Taka historia, 1999)
Krzysztof Kieślowski (Gadające głowy, Z punktu widzenia nocnego portiera, Szpital)
Piotr Morawski (Moja Moskwa, 1996; Tata, I love you, 1999)
Kazimierz Karabasz (Muzykanci, 1961)
Andrzej Titkow (Wolny zawód, 1981)
Wojciech Wiszniewski (Jutro, Stolarz)
Maria Zmarz-Koczanowicz (Każdy wie, kto za kim stoi, 1983; Bara bara, 1996; Miłość bez wizy, 2001; Pokolenie 89, 2002; Dworzec Gdański, 2007)
Krzysztof Wierzbicki (, II reżyser, 1990; Historia Normana Daviesa, 1998; Kieślowski i jego Amator, 1999 r; Gadające głowy II, 2004).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Klucze do rzeczywistości: szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989” pod red. Małgorzaty Hendrykowskiej. Poznań, Wydawnictwo UAM, 2005, ISBN 83-232-1556-1.
  • Film Polski

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]