Film górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Film górski – gatunek filmu, w którym historia skupia się na wspinaczce górskiej i walce człowieka z siłami natury. W tego typu filmach bohaterowie powracający z gór, często są odmienieni wewnętrznie i bogatsi o nowe doświadczenia. Przykładami takich obrazów są: Na skraju przepaści, K2 i Siedem lat w Tybecie.

Bergfilme[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy film górski, przedstawiający wspinaczkę amerykańskiego alpinisty Franka Ormistona-Smitha na Mont Blanc ukazał się w 1903 r. Potem zaczęły powstawać kolejne, jednak ten gatunek filmu jest kojarzony przede wszystkim z niemieckimi produkcjami z lat 20-tych (tzw. Bergfilme).

Najważniejszym reżyserem filmów górskich był Arnold Fanck. Gdy podczas I wojny światowej służył w armii nabył rzadką kamerę Ernemann. Sam nauczył się jej obsługi podczas wyprawy na Jungfrau, a później samodzielnie zmontował nagrany film i zajął się jego dystrybucją. Wydany w 1919 r. obraz pt. The Wonders of Skiing odniósł nieoczekiwany sukces.

Kolejne filmy Fancka również cieszyły się popularnością i pobudzały wyobraźnię wielu widzów. Tej fascynacji uległa także młoda tancerka Leni Riefenstahl, którą kontuzja zmusiła do porzucenia tańca. Zainteresowała się kinem i jego możliwościami, a pod wpływem filmu Mountain of Destiny, postanowiła skontaktować się z reżyserem i namówić go do zaangażowania jej do kolejnej produkcji. Fanck uległ tym prośbom i dał jej rolę w Świętej górze. Od tego momentu zaczęła się kariera filmowa Riefenstahl, która zagrała jeszcze w kilku filmach górskich, po czym w 1932 r. nakręciła własny obraz. Jej film Błękitne światło zwróciło uwagę samego Hitlera.

Popularność niemieckich filmów górskich zaczęła maleć w latach 30-tych, a po wybuchu II wojny światowej znikła całkowicie.

Współczesne filmy górskie[edytuj | edytuj kod]

Zrealizowanie filmu, którego akcja rozgrywa się w górach często sprawia wiele trudności filmowcom. Zmienna pogoda, niskie temperatury czy ogólnie nieprzyjazne środowisko to główne przeszkody. Jednak współcześni twórcy mają o tyle łatwiej niż kiedyś, że część scen mogą nakręcić w studiu. Ponadto reżyserzy mogą stosować sztuczki filmowe i nagrywać aktorów np. na niegroźnych zboczach w kurortach narciarskich przeplatając to ujęciami prawdziwych i niebezpiecznych gór.

Często w takich produkcjach pomagają doświadczeni alpiniści, którzy pełnią rolę konsultantów lub nawet zastępują aktorów w trudniejszych scenach. Czuwają również, by film był logiczny dla osób, które znają się na wspinaczce i łatwo wychwytują wszelkie nieścisłości.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]