Fincke (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
POL COA Fincke.svg

Fincke (Finke) – polski herb szlachecki z nobilitacji galicyjskiej. Według odosobnionej opinii Uruskiego jest to odmiana herbu szlacheckiego Ostoja[1]. Nie należy mylić go z herbem Finckensteinów (Ostoja Pruska), który również bywa nazywany Fink (Finck).

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

W polu czerwonym nad dwoma półksiężycami złotymi, barkami do siebie zwróconymi - sześcioramienna gwiazda złota.
Klejnot: na pięciu strusich piórach czerwonych kotwica złota na opak. (za: Encyklopedia powszechna Samuela Orgelbranda, t. 5, Warszawa 1899, s. 403)

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Nadany w 1805 przez cesarza Franciszka I z przydomkiem von Finckenthal, Beniaminowi Fincke, bankierowi z Lublina

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Fink (Fincke, Finke) von Finkenthal.

Podobnego herbu, lecz w błękitnym polu używa pruski ród szlachecki Finck von Finckenstein, którego główna gałąź otrzymała tytuł hrabiów cesarstwa w 1710.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 4. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1907, s. 33.