Fink (muzyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy brytyjskiego muzyka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Fink
Fink on stage 7.jpg
Fink podczas koncertu w 2014 roku
Imię i nazwisko Fin Greenall
Pseudonim Fink
Data i miejsce urodzenia 1972
Kornwalia
Pochodzenie Anglia
Instrument gitara
Gatunek jazz, blues, dub, folk, indie
Zawód gitarzysta, wokalista, DJ, producent muzyczny, autor tekstów
Aktywność od 1993 roku
Wytwórnia płytowa R'COUP'D Records, Ninja Tune
Obecni członkowie
Fin Greenall
Tim Thornton
Guy Whittaker
Strona internetowa

Fink, właśc. Fin Greenall (ur. w 1972 roku w Kornwalii) – brytyjski wokalista, autor tekstów, gitarzysta, producent muzyczny i DJ obecnie mieszkający w Berlinie i Londynie.

W 2000 roku pod szyldem niezależnej wytwórni Ninja Tune ukazał się debiutancki album studyjny artysty zatytułowany Fresh Produce. Od 2006 roku i premiery drugiej płyty (Biscuits for Breakfast), nazwa Fink została rozszerzona do trzyosobowego trio, w którego skład wchodzi Greenall, basista Guy Whittaker i perkusista Tim Thornton. W 2007 roku zespół wydał swój pierwszy wspólny album pt. Distance and Time, a dwa lata później – Sort of Revolution. W 2011 roku ukazał się trzeci krążek grupy, zatytułowany Perfect Darkness, a w 2014 – Hard Believer.

Greenall pisze teksty utworów dla takich artystów, jak m.in.: John Legend, Banks, Ximena Sariñana i Professor Green. Współtworzył także piosenkę „Half Time” dla Amy Winehouse, która ukazała się na jej pośmiertnym wydawnictwie pt. Lioness: Hidden Treasures. W 2012 roku Fink wydał swój debiutancki album koncertowy pt. Fink Meets The Royal Concertgebouw Orchestra, na którym znalazł się materiał zapisany podczas występu zespołu z Royal Concertgebouw Orchestra w Amsterdamie.

Od 2014 roku Fink wydaje swoje płyty pod szyldem własnej wytwórni płytowej R'COUP'D Records.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo, początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Greenall urodził się w 1972 roku w Kornwalii, natomiast dorastał w Bristolu. Jako nastolatek słuchał muzyki takich zespołów, jak The Cure, The Smiths, The Orb, interesował się także muzyką afrykańską oraz japanese hardcore. Podczas studiów na Uniwersytecie Leeds zaczął słuchać muzyki elektronicznej i tanecznej. Pod ukończeniu nauki na studiach na kierunku historii i anglistyki Fin założył z kolegami z uczelni projekt muzyczny EVA, grający muzykę techno. W 1993 roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Kikin' Records. Po rozpadzie zespołu Greenall zaczął działać na rynku muzycznym dla kilku londyńskich wytwórni muzycznych, m.in. Virgin, Def Jam i Sony. W tym samym czasie rozwijał się jako twórca remiksów (m.in. utworów Ryūichi Sakamoto i Elbow), producent muzyczny oraz DJ.

1997-2000: Fresh Produce[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku ukazał się debiutancki singel Greenalla – „Fink Funk”[1], który zapowiadał jego pierwszy album studyjny – Fresh Produce z 2000 roku[2]. Po wydaniu płyty Fin kontynuował pracę jako producent muzyczny, współpracując m.in. z Martinem Taylorem, Michaelem Pittem, Robertem Belfourem, a także z Amy Winehouse[3].

2001-06: Zespół Fink, Biscuits for Breakfast[edytuj | edytuj kod]

Fink podczas koncertu w 2011 roku

W kolejnych latach Greenall porzucił muzykę taneczną i zaczął tworzyć w klimacie bardziej tradycyjnych brzmień. Efektem zmiany został album pt. Biscuits for Breakfast, wydany w 2006 roku we współpracy z Guy'em Whittakerem i Timem Thorntonem[4]. Niedługo po wydaniu płyty muzycy postanowili występować razem pod nazwą Fink oraz podpisać kontrakt płytowy z wytwórnią Ninja Tune. Płytę promowały single „Pretty Little Thing”[5] i „So Long”[6]. Kilka tygodni po wydaniu albumu, zespół został zaproszony przez duet Zero 7 jako support przed ich brytyjską trasą koncertową. W 2005 roku Greenall zaśpiewał gościnnie w utworach „Dead Man”, „Everything” i „Rag Dool” z płyty Nitina Sawhney'a pt. Philtre[7]. Wokalista znalazł się także na albumie pt. Days to Come Bonobo, nagrywając na niego partie wokalne do piosenki „If You Stayed Over”[8] (której adaptacja, „Make It Good”, została umieszczona na krążku grupy pt. Distance And Time).

2007-09: Distance and Time, Sort of Revolution[edytuj | edytuj kod]

Podczas trasy koncertowej po Europie i Ameryce, Greenall zaczął tworzyć materiał na kolejny album. W tym celu nawiązał współpracę m.in. z Blairem MacKichanem, z którym napisał piosenkę „This is the Thing”[9], oraz z producentem Andy'm Barlowem z zespołu Lamb. Nowa płyta, Distance and Time, została wydana przez wytwórnię Ninja Tune w październiku 2007 roku[10]. W ramach trasy promocyjnej muzycy wystąpili na koncertach m.in. w Niemczech, Afryce Południowej i Kanadzie, wystąpili także przed koncertem zespołu Negramaro na stadionie San Siro w Mediolanie.

Po wydaniu singla „If Only”[11] z Grennallem skontaktował się John Legend, który zaproponował mu współpracę nad jego nową płytą pt. Evolver. Wokalista współtworzył utwory „Greenlight”[12] (nagrodzony w 2010 statuetką podczas ceremonii wręczenia nagród brytyjskiej branży fonograficznej (BMI)[13]) oraz „Set Me Free”, którego został także współproducentem[14]. Legend pomógł Finkowi natomiast przy powstawaniu materiału na album pt. Sort of Revolution, który został wydany w 2009 roku[15]. Zespół Radiohead wyraził zainteresowanie muzyką Finka, umieszczając jedną z piosenek z płyty, „Q&A”, na swojej stronie internetowej[16]. Wokalista został zaproszony także do audycji Maida Vale Studios Gillesa Petersona w radiu BBC Radio One, gdzie udzielił wywiadu oraz gościnnie zaśpiewał kilka utworów z nowego krążka[17].

W ramach promocji płyty Sort of Revolution, zespół wyruszył także w trasę koncertową, w którą włączył także występy w Chinach i Australii, gdzie pojawił się gościnnie podczas Festiwalu w Sydney[18]. Podczas podróży Greenall poznał Professora Greena, z którym postanowił nawiązać współpracę przy jego debiutanckim albumie pt. Alive Till I'm Dead z 2010 roku. Wokalista wyprodukował wówczas gościnnie utwór „Closing The Door”, który zaśpiewał oraz do którego nagrał partie klawiszowe, gitarowe i smyczkowe. Elementy perkusyjne i basowe w piosence nagrali natomiast Whittaker i Thornton[19]. Rok później zespół pojawił się na drugiej płycie Greena, zatytułowanej At Your Inconvenience, występując w kawałku „Spinning Out”[20] będącym nową wersją przeboju „Where Is My Mind” grupy Pixies. Podczas amerykańskiej trasy promującej płytę Sort of Revolution, Fink został zaproszony do udziału w koncercie ku pamięci zespołu R.E.M. w nowojorskim Carnegie Hall. Grennall wykonał wówczas utwór „The Apologist” z albumu Up z 1998 roku[21].

2011-13: Perfect Darkness[edytuj | edytuj kod]

Greenall podczas koncertu w 2014 roku

Na początku 2010 roku Fink zaczął pracować nad materiałami na kolejną płytę. W celu nagrania albumu zespół wyruszył do Los Angeles, gdzie spotkał się z producentem Billym Bushem. Pod koniec marca kolejnego roku grupa udostępniła utwór „Perfect Darkness”[22] zapowiadający premierę krążka o tym samym tytule, która odbyła się 13 czerwca[23]. W ramach promocji płyty zespół zorganizował trasę koncertową, na której postawił na produkcję wizualną zaprojektowaną przez firmę 59 Productions[3]. Trasa składała się z 49 występów rozegranych na jesieni w 14 miastach. W październiku tego samego roku zespół otrzymał zaproszenie na występ z Royal Concertgebouw Orchestra z Holandii podczas koncertu ku czci Królowej, organizowanego 29 kwietnia kolejnego roku. Całe wydarzenia było transmitowane internetowo przez specjalną aplikację na iPadach. Nagrania muzyczne zarejestrowane podczas koncertu zostały umieszczone na płycie koncertowej zespołu pt. Fink Meets The Royal Concertgebouw Orchestra, która ukazała się w październiku 2013 roku[24].

W listopadzie 2012 roku Fink zagrał swój największy koncert w karierze, występując na arenie O2 Shepherd's Bush Empire w londyńskiej dzielnicy Shepherd's Bush. W tym samym roku Greenall pojawił się gościnnie razem z Shafqatem Amanatem Alim i braćmi Salim-Suleiman w jednym z pilotażowych odcinków indyjskiego programu The Dewarists. Rok później ponownie nawiązał współpracę z Legendem, pisząc i nagrywając z nim piosenkę „Move” wykorzystaną w oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu Zniewolony[25].

Od 2014: Hard Believer[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2014 roku Fink umieścił w sieci pierwszy utwór z kolejnej płyty, „Hard Believer”. Album o tym samym tytule ukazał się 14 lipca 2014 roku nakładem wytwórni R'COUP'D, będącej znakiem firmowym Ninja Tune[26]. Dzięki sukcesowi komercyjnemu singla „Looking Too Closely”, krążek znalazł się w pierwszej trzydziestce list sprzedaży m.in. w Holandii (8. miejsce w notowaniu Dutch Albums Top100)[27], Niemczech (25. w Offizielle Top 100[28]) oraz Stanach Zjednoczonych (30. w Heatseekers Albums[29]).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Fresh Produce (2001)
  • Biscuits for Breakfast (2006)
  • Distance And Time (2007)
  • Sort of Revolution (2009)
  • Perfect Darkness (2011)
  • Hard Believer (2014)

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • Wheels Turn Beneath My Feet (2000)
  • Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra (2012)

Przypisy

  1. Fink – Fink Funk (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  2. Fink – Fresh Produce (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  3. 3,0 3,1 Philip Javens: Fink: Rolling With The Punches – Interview (ang.). W: Soul Culture [on-line]. www.soulculture.com, 2011-11-08. [dostęp 2014-07-30].
  4. Fink – Biscuits For Breakfast (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  5. Fink – Pretty Little Thing (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  6. Fink – So Long / All Cried Out (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  7. Nitin Sawhney – Philtre (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  8. Bonobo – Days To Come (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  9. Fink – This Is The Thing (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  10. Fink – Distance And Time (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  11. Fink – If Only (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  12. John Legend – Evolver (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  13. Paul Williams: Bedingfield pockets two BMI awards (ang.). W: Music Week [on-line]. www.musicweek.com, 2009-10-07. [dostęp 2014-07-30].
  14. John Legend – Evolver (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  15. Fink – Sort Of Revolution (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  16. office chart for friday (ang.). www.radiohead.com. [dostęp 2014-07-30].
  17. Fink Interview & Maida Vale session (ang.). W: BBC [on-line]. www.bbc.co.uk, 2009-09-10. [dostęp 2014-07-30].
  18. Fink (ang.). W: Sydney Festival [on-line]. www.sydneyfestival.org.au. [dostęp 2014-07-30].
  19. Professor Green – Alive Till I'm Dead (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  20. Professor Green – At Your Inconvenience (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  21. Henry Freedland: All The Right Friends: On R.E.M.'s Carnegie Hall Tribute and Benefit Concert (ang.). W: Paste Magazine [on-line]. www.pastemagazine.com, 2009-03-12. [dostęp 2014-07-30].
  22. Fink – Perfect Darkness / Berlin Sunrise (Remixes) (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  23. Fink – Perfect Darkness (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  24. Fink – Fink Meets The Royal Concertgebouw Orchestra (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  25. Various – 12 Years A Slave (Music From And Inspired By) (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  26. Fink – Hard Believer (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-07-30].
  27. Dutch Album Top100 (ang.). www.dutchcharts.nl, 2014-07-19. [dostęp 2014-07-30].
  28. FINK (niem.). W: Music Line [on-line]. www.musicline.de. [dostęp 2014-07-30].
  29. Heatseeker Albums (ang.). W: Billboard [on-line]. www.billboard.com, 2014-07-26. [dostęp 2014-07-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]