Fiodor Isidorowicz Kuzniecow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fiodor Isidorowicz Kuzniecow
Фёдор Исидорович Кузнецов
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 29 września 1898
Bałbieczyno
 Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 marca 1961
Moskwa
 ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19141948
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska (1914 – 1918)
Red star.svg Armia Czerwona (1918 – 1948)
Stanowiska dowódca Frontu Północno-Zachodniego, 21 Armii, Frontu Centralnego, 51 Armii, 61 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy Order Czerwonej Gwiazdy

Fiodor Isidorowicz Kuzniecow (ros. Фёдор Исидорович Кузнецов) (ur. 29 września[1] 1898 w Bałbieczyno, zm. 22 marca 1961 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał pułkownik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Bałbieczyno w obwodzie mohylewskim. W 1914 roku został wcielony do armii rosyjskiej gdzie ukończył szkołę chorążych. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na Froncie Zachodnim, dowódca plutonu i drużyny pieszych zwiadowców.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej na Froncie Zachodnim i na Białorusi. W tym czasie był kolejno: dowódcą kompanii, batalionu, pułku.

Po zakończeniu wojny domowej w latach 1922-1935 był kolejno dowódcą pułku strzelców, komendantem oddziału szkolnego, komendantem Moskiewskiej Wojskowej Szkoły Piechoty. W latach 1935-1938 był pracownikiem Akademii Wojskowej im. M. Frunzego, kolejno komendantem kursu, naczelnikiem fakultetu i katedry.

W czerwcu 1938 roku został zastępcą dowódcy Samodzielnego Białoruskiego Okręgu Wojskowego, funkcję tę pełnił czerwca 1940 roku. W trakcie agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy Frontu Białoruskiego utworzonego na bazie Samodzielnego Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

W czerwcu 1940 roku został komendantem Akademii Sztabu Generalnego, w sierpniu dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w grudniu Samodzielnego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego.

W chwili ataku Niemiec na ZSRR był dowódcą Frontu Północno-Zachodniego powstałego na bazie dowodzonego przez niego okręgu wojskowego. Został odwołany ze stanowiska dowódcy frontu z powodu klęski podległych oddziałów i przeniesiony w lipcu 1941 na stanowisko dowódcy 21 Armii. W dniu 26 lipca 1941 roku został dowódcą utworzonego Frontu Centralnego, którym dowodził w czasie walk w rejonie Smoleńska.

W dniu 14 sierpnia 1941 roku został dowódcą 51 Samodzielnej Armii, której zadaniem była obrona Krymu. W związku z przełamaniem pozycji obronnych 51 Armii przez wojska niemieckie w październiku 1941 roku został odwołany ze stanowiska.

W listopadzie 1941 roku został odwołany do Moskwy, gdzie został szefem sztabu 28 Armii Rezerwowej, a grudniu zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego i to stanowisko zajmował w czasie kontrofensywy pod Moskwą. W styczniu 1942 roku został dowódcą 61 Armii, którą dowodził do kwietnia 1942 roku.

W okresie do kwietnia do lipca 1942 roku był komendantem Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, później w dyspozycji Sztabu Generalnego.

W sierpniu 1943 roku został zastępcą dowódcy Frontu Wołchowskiego, a potem Karelskiego. W lutym 1945 roku został dowódcą Uralskiego Okręgu Wojskowego, którego dowódcą był do momentu przeniesienia do rezerwy.

W 1948 roku został przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Moskwie, gdzie zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Według kalendarza juliańskiego 17 września.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 118-119. ISBN 5-86090-113-5.
  • Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Советская энциклопедия, 1985, s. 388.
  • Кузнецов Федор Исидорович (ros.). Wielka Encyklopedia Radziecka. [dostęp 2011-02-02].