Fiodor Pietrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fiodor F. Pietrow – (ur. 16 marca 1902 w m. Doktorowo, zm. 19 sierpnia 1978 w Moskwie) – sowiecki konstruktor broni artyleryjskiej.

Fiodor F. Pietrow w 1927 roku rozpoczął studia na wydziale mechanicznym MWTU im. N. E. Baumana, a od roku 1930 kontynuował studia specjalistyczne na nowo otwartym wydziale wojskowo - mechanicznym Leningradzkiego Instytutu Politechnicznego w zakresie konstrukcji uzbrojenia.

W roku 1931 po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu inżyniera - mechanika w specjalności działa-łoża, rozpoczął praktykę na Uralu w jednym z tamtejszych zakładów artyleryjskich. Zaczął pracować jako kierownik biura technicznego wydziału, a w 1932 roku został kierownikiem odcinka montażu dział artyleryjskich. Na wiosnę 1934 roku przeszedł do biura konstrukcyjnego którego kierownikiem był N. G. Komarow i otrzymał stanowisko starszego konstruktora. Zajmował się tam unifikacją części do sprzętu artyleryjskiego. W roku 1936 podjął pracę nad konstrukcją nowej 152 mm haubicoarmaty wz. 1937 (MŁ-20) i 122 mm haubicy wz. 1938 (M-30).

Stanowisko kierownika doświadczalnego biura konstrukcyjnego objął w roku 1938, a następnie został głównym konstruktorem zakładu. W przeddzień napaści Niemiec na ZSRR opracował 107 mm armatę M60.

Do najbardziej znanych rozwiązań opracowanych w latach wojny w dziedzinie broni artyleryjskiej przez zespół którym kierował Pietrow należały:

  • 152 mm haubica wz. 1943 (D-1)
  • 85 mm armata wz. 1943 (D-5S)
  • średnie działo samobieżne SU-85
  • 100 mm armata wz. 1944 (D-10S)
  • średnie działo samobieżne SU-100
  • 152 mm armatohaubica wz. 1937/43 MŁ-2S
  • ciężkie działo samobieżne SU-152
  • 122 mm armata wz. 1931/1937
  • ciężkie działo samobieżne ISU-122
  • 122 mm armata wz. 1944 (D-25S)
  • ciężkie działo samobieżne ISU-122S
  • 122 mm armata wz. 1943 D-25-T ciężkiego czołgu IS-2 i IS-3

W 1944 wstąpił do Armii Czerwonej i w tym samym roku został uhonorowany tytułem Bohatera Pracy Socjalistycznej, a po trzech latach uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Pod jego kierownictwem w okresie powojennym powstało szereg dział. W 1966 roku mianowany został generałem lejtnantem, a w 1975 przeszedł na emeryturę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 173. ISBN 83-86028-01-7.