Fiodor Sołogub

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fiodor Sołogub
Fotografia Sołoguba, 1909
Fotografia Sołoguba, 1909
Imiona i nazwisko Fiodor Kuźmicz Tietiernikow
(ros. Фёдор Кузьмич Тетерников)
Pseudonim Fiodor Sołogub
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1863
Imperium Rosyjskie Petersburg
Data i miejsce śmierci 5 grudnia 1927
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Leningrad
Zawód pisarz, dramaturg, tłumacz, teoretyk sztuki, nauczyciel
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Alma Mater Petersburskie Kolegium Nauczycielskie
Okres 1884–1927
Gatunki liryka, proza, dramat, publicystyka
Ważne dzieła Mały bies, Chwała śmierci, Maleńki człowiek
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Fiodor Sołogub w Wikiźródłach
Wikicytaty Fiodor Sołogub w Wikicytatach
Strona internetowa

Fiodor Sołogub (ros. Фёдор Сологуб, właściwie Fiodor Kuźmicz Tietiernikow (ros. Фёдор Кузьмич Тетерников); ur. 17 lutego?/1 marca 1863 w Petersburgu, Imperium Rosyjskie - zm. 5 grudnia 1927 w Leningradzie, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski pisarz, jeden z czołowych przedstawicieli rosyjskiego dekadentyzmu, symbolizmu (łączonego z tradycjami realizmu prozy rosyjskiej) i fin de siècle, a także tłumacz, teoretyk sztuki i nauczyciel (w szkołach na prowincji i w Petersburgu).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Debiutował w 1884 roku. We wczesnej twórczości pisał wiersze, o wiele większą sławę przyniosły mu jednak późniejsze utwory prozatorskie.

Jego stosunek do wydarzeń rewolucyjnych w Rosji jest niejednoznacznie - np. wg Tomasza Klimowicza wbrew powszechnemu entuzjazmowi potępiał rewolucję lutową, a następnie też i przewrót bolszewicki. Konsekwencją tego było funkcjonowanie w realiach ówczesnej Rosji w sposób adekwatny do emigracji wewnętrznej.

Był związany z dekadencką filozofią pesymizmu i egzystencjalnego zagubienia, jednocześnie deklarował więź z symbolistycznym kultem sztuki. W swojej twórczości porusza często, wręcz obsesyjnie, tematykę śmierci, samotności, strachu, a jednocześnie stosuje skomplikowane symbole, dąży do estetyzacji sztuki. Wobec wszechogarniającego świata zła w swoich utworach przywołuje jako kontrast i przeciwwagę krainy słodkich, czarujących, zniewalających legend, przepięknych marzeń i ulotnych fantazji.

Najbardziej znane dzieła Sołoguba to m.in. powieści (Mały bies – 1905), dramaty symbolistyczne (Chwała śmierci – 1907) i opowiadania (np. Maleńki człowiek).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Klimowicz T., Przewodnik po współczesnej literaturze rosyjskiej i jej okolicach (1917-1996), TPPW, Wrocław 1996, s. 647, ISBN 83-7091-026-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]