Firestreak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Firestreak
Ee lightning t4 xm974 arp.jpg
Lightning z pociskami Firestreak
Dane podstawowe
Państwo Wielka Brytania
Producent Fairey, Hawker Siddeley
Rodzaj kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze
Przeznaczenie przeciwlotniczy krótkiego zasięgu
Historia
Data konstrukcji 1954
Używana w latach 1958-1988
Dane techniczne
Długość 3170 mm
Średnica 220 mm
Rozpiętość 750 mm
Napęd silnik rakietowy na paliwo stałe Magpie
Prędkość 3 Ma
Naprowadzanie termiczne pasywne (IR)
Masa 136 kg
Masa głowicy 22,7 kg
Typ głowicy odłamkowo-burząca
Zasięg do 6,4 km
Użytkownicy
Wielka Brytania, Arabia Saudyjska, Kuwejt

Firestreak – brytyjski kierowany pocisk rakietowy klasy powietrze-powietrze krótkiego zasięgu, opracowany w latach 50. XX wieku, samonaprowadzany na podczerwień, przeznaczony do niszczenia celów powietrznych na krótkich dystansach.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Firestreak był drugim kierowanym pociskiem powietrze-powietrze opracowanym w Wielkiej Brytanii, po nieudanym Fireflash. Jego rozwój rozpoczął się w 1951 w firmie de Havilland na bazie eksperymentalnego pocisku Blue Jay. Dalszy rozwój był prowadzony w firmie Fairey (następnie Hawker Siddeley). Testy naziemne rozpoczęły się w 1954, testy w locie w 1955.

Pocisk należał do pierwszego pokolenia pocisków samonaprowadzających się na podczerwień. Mógł służyć jedynie do zwalczania samolotów odrzutowych z ich tylnej półsfery, gdyż jego głowica poszukiwawcza wykrywała jedynie gorące dysze silników. Pocisk miał nietypową konfigurację, gdyż jego głowica bojowa znajdowała się w tylnej części, wokół dyszy silnika. W nosie pocisku, pod spiczastą osłoną znajdowała się głowica poszukiwawcza, chłodzona ciekłym azotem, z detektorem podczerwieni. Pocisk miał zapalniki zbliżeniowe na podczerwień. Napęd stanowił silnik rakietowy Magpie na paliwo stałe. Pocisk był zbudowany w układzie aerodynamicznym z czterema statecznikami za środkiem długości pocisku i czterema małymi prostokątnymi sterami na końcu kadłuba, połączonymi cięgłami z układem kierowania w nosie pocisku.

Pocisk Firestreak wprowadzono na uzbrojenie lotnictwa brytyjskiego Royal Air Force i lotnictwa marynarki brytyjskiej Fleet Air Arm od 1958. Używano go na samolotach English Electric Lightning (2 pociski), de Havilland Sea Vixen (4 pociski), Gloster Javelin (4 pociski). Od 1964 był zastępowany przez pocisk Red Top (początkowo rozwijany jako Firestreak Mk IV).

Opócz Wielkiej Brytanii, pociski Firestreak używane były przez Arabię Saudyjską i Kuwejt, według niektórych źródeł także przez Włochy (Fiat G.91).