Floks wiechowaty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Floks wiechowaty, płomyk wiechowaty (Phlox paniculata) – gatunek byliny z rodziny wielosiłowatych. Pochodzi z przyatlantyckiej części Ameryki Północnej, ale rozprzestrzenił się też gdzieniegdzie poza swoim rodzimym obszarem występowania, szczególnie w USA[2]. W Polsce często uprawiany, niekiedy dziczejący.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Tworzy gęste kępy o wysokości 50–120 cm.
- Łodyga
- Sztywna, wzniesion, pojedyncza.
- Liście
- Dolne nakrzyżległe, górne skrętoległe, prawie siedzące, jajowatolancetowate, zaostrzone, długości do 12 cm
- Kwiaty
- Zebrane w szczytowych, wiechowatych kwiatostanach. U typowej formy są jacnoczerwone, u odmian w różnych kolorach.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina ozdobna uprawiana ze względu na swoje piękne i pachnące kwiaty na rabatach oraz na kwiat cięty. Kwitnie od lipca do sierpnia (różne odmiany różnią się terminem kwitnienia).
- Sztuka kulinarna: kwiaty floksa wiechowatego są jadalne i mają słodkawo-korzenny smak.
Uprawa [edytuj]
- Wymagania: najlepiej rośnie w ziemi próchniczej, stanowisko słoneczne lub półcień. Na posadzenie należy przeznaczyć więcej miejsca bo lubi się rozkrzewiać. W Polsce jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 4-10)[3].
- Rozmnażanie: przez podział bryły korzeniowej (wiosną i jesienią) lub przez sadzonki pędowe lub korzeniowe.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-01].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
Bibliografia [edytuj]
- Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
