Floren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Floren z 1347 roku, pochodzący z tzw. skarbu średzkiego (awers i rewers).

Florenzłota moneta o masie ok. 3,5 grama, bita przez Florencję od 1252. Jej odpowiednikiem w Wenecji był dukat.

Floren szybko stał się standardem i przez stulecia był naśladowany w wielu krajach europejskich (podobnie jak później grosz i srebrny talar). Własne monety tego gatunku (tzw. naśladownictwa) bili m.in. władcy Serbii czy książęta śląscy. Z reguły były one dość wierną kopią florenów z Florencji, także w sferze ikonograficznej (lilia w awersie, postać świętego Jana Chrzciciela w rewersie), co miało ułatwić ich recepcję na rynku.

Najważniejszym wyjątkiem (z królem na majestacie w awersie i herbem w rewersie) są floreny bite od XIV wieku przez władców królestwa Węgier, gdzie w tymże stuleciu odkryto największe w Europie złoża złota (jego roczne wydobycie na pocz. XIV wieku przekraczało pięciokrotnie łączne wydobycie na Śląsku i w Czechach, drugiego wtedy na kontynencie obszaru złotonośnego).

Innym wyjątkiem jest bardzo niewielka liczebnie emisja florenów polskich Władysława Łokietka z inskrypcją S(anctus) STANISLAVS POL(oni)E - WLADISLAVS D(e)I G(ratia) REX, której wygląd został zaczerpnięty po połowie z typu węgierskiego (władca w majestacie na awersie) i florenckiego typu za pośrednictwem florenów węgierskich typ ten naśladujących (gdyż i tam bito kopie florenów florenckich), o czym świadczy postać świętego Stanisława w rewersie (która w warunkach polskich zastąpiła świętego Jana Chrzciciela). W zbiorach polskich znajduje się obecnie tylko jeden egzemplarz tej monety (drugi domniemany egzemplarz jest własnością obywatela Litwy).

W Polsce florenem nazywano będące w obiegu monety złote. Z czasem określenie to zostało wyparte przez nazwę dukat, także czerwony złoty, lub czerwoniec.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]