Florenc (stacja metra praskiego)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Florenc
Zdjęcie Florenc
peron stacji linii B
linia B
(I.B)
Poprzednia stacja Náměstí Republiky
Następna stacja Křižíkova
linia C
(I.C)
Poprzednia stacja Vltavská
Następna stacja Hlavní nádraží
Długość peronu 109,5 m
Szerokość peronu 16 m
Kubatura stacji 117 154 m³
Głębokość stacji 39 m
Oddanie do użytku 2 listopada 1985
Położenie na mapie Pragi
Mapa lokalizacyjna Pragi
Florenc
Florenc
Położenie na mapie Czech
Mapa lokalizacyjna Czech
Florenc
Florenc
Ziemia 50°05′27,46″N 14°26′21,62″E/50,090961 14,439339Na mapach: 50°05′27,46″N 14°26′21,62″E/50,090961 14,439339
Portal Portal Transport szynowy

Florenc – jeden z trzech węzłów przesiadkowych metra praskiego, składający się ze stacji linii B i C. Położony jest w dzielnicy o tej samej nazwie (używanej potocznie).

Do 22 lutego 1990 roku węzeł nosił nazwę Sokolovská, od jednej z ulic nad nim przebiegających.

Stacja linii C została otwarta 9 maja 1974 roku (razem z całym pierwszym odcinkiem metra w Pradze), a linii B – 2 listopada 1985. W sierpniu 2002 roku zostały poszkodowane przez powódź – węzeł Florenc jest położony około 300 metrów od Wełtawy, która wówczas wystąpiła ze swego koryta.

Przejście między peronami obu linii składa się z systemu korytarzy i schodów ruchomych.

Obie stacje posiadają windy umożliwiające osobom niepełnosprawnym dostęp do peronów, jednak w przypadku przesiadania się z jednej linii na drugą, konieczne jest przejście między tymi windami na poziomie ulic je oddzielających. Dojście do stacji prowadzi przez dwa westybule: północny – ulokowany w miejsce wyburzonych pod jego budowę kamienic u zbiego ulic Sokolovská i Ke Štvanici – oraz południowy, przy ulicy Křižíka. Łączy je podziemny pasaż.

Węzeł obejmujący stacje linii B i C jest dogodnie powiązany z komunikacją naziemną – rejon ten obsługują zarówno tramwaje (ulice Sokolovská, Na Poříčí), jak i autobusy miejskie (Ke Štvanici, Křižíkova). W pobliżu znajduje się największy dworzec autobusowy Czech – Ústřední autobusové nádraží Florenc.

Między stacjami Florenc i Vltavská na trasie C rozpoczyna się jednotorowy łącznik z linią B, kończący się po wschodniej stronie stacji trasy „żółtej”. Jego utworzenie było konieczne ze względu na fakt, że przed wybudowaniem zajedni Zličín, wozy kursujące na linii B korzystały z zajezdni Kačerov, do której prowadziła trasa C.

Stacja linii B[edytuj | edytuj kod]

Stacja na linii B ma charakter trzynawowej, z rzędami słupów przedzielającymi oba perony. Ściany stacji zostały udekorowane ceramicznymi kaflami o różnych odcieniach brązu i beżu. Budowa, prowadzona w latach 19771985, pochłonęła 560 milionów koron czechosłowackich. W przeciwieństwie do stacji linii C, nie została zbudowana metodą odkrywkową. Po wschodniej stronie, między tunelami wiodącymi dalej w kierunku wschodnim, ulokowano tor odstawczy, będący częścią łącznika tras B i C. W latach 19851990, do momentu otwarcia odcinka II.B, stacja miała charakter końcowej.

Stacja linii C[edytuj | edytuj kod]

Stacja na trasie C była budowana metodą odkrywkową (ściany z żelbetu) w latach 19691974. Została ulokowana ponad biegnącą kilkadziesiąt metrów linią B, a równocześnie pod pasażem łączącym północny i południowy westybul stacji. Charakterystyczną cechą jest brak filarów dzielących przestrzeń peronów, co czyni ją jednonawową. Ogólny koszt budowy stacji wyniósł ponad 210 milionów ówczesnych koron. Do czasu przedłużenia linii C w kierunku północnym (1984), stacja Sokolovská, późniejsza Florenc, była końcową dla tej trasy.

W początkowym okresie istnienia stacji pociągi metra, które miały zawracać w kierunku przeciwnym, musiały wykorzystywać znajdujące się po południowej stronie peronów skrzyżowanie dwóch torów. Dopiero w grudniu 1978 roku oddane zostały od użytku właściwe tory odstawcze.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons