Flota Oceanu Spokojnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Godło Floty Oceanu Spokojnego

Flota Oceanu Spokojnego (ros. Тихоокеанский флот) - związek operacyjno-strategiczny Imperium Rosyjskiego, Związku Radzieckiego i Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej, z obszarem operacyjnym na terenie Oceanu Spokojnego i Oceanu Indyjskiego. Obok Floty Północnej, jest najsilniejszym związkiem operacyjnym Wojenno-Morskowo Fłota (WMF) Rosji. Dowództwo Floty ma siedzibę we Władywostoku, pozostałymi zaś głównymi bazami są Pietropawłowsk-Kamczacki, Magadan oraz Sowieckaja Gawań. Zabezpiecza ochronę interesów Federacji Rosyjskiej na Dalekim Wschodzie, na oceanach Spokojnym i Indyjskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1731 została utworzona Flotylla Ochocka (pierwszy dowódca G. G. Skorniakow-Pisajew) w celu pełnienia służby dozorowej i ochrony akwenów połowowych. W 1799 do Ochocka były skierowane 3 fregaty i 3 małe okręty dozorowe, w celu sformowania działającej na stałe Flotylli. W 1831 bazą Flotylli został Pietropawłowsk-Kamczacki. Okręty Flotylli wyróżniły się w czasie morskiej obrony Pietropawłowska w 1854. Od 1855 główną baza Flotylli był Nikołajewsk na Amurze. Od 1856 Flotylla została przemianowana na Flotyllę Syberyjską. W 1871 bazą został Władywostok. Do końca XIX wieku Flotylla nie miała dużej ilości okrętów. W związku z zaostrzeniem stosunków rosyjsko-japońskich w 1898 Rosja przyjęła specjalny program budowy okrętów tzw. Program dla potrzeb Dalekiego Wschodu. Program był jednak realizowany bardzo opornie. W związku z czym na Daleki Wschód postanowiono przebazować okręty z Floty Bałtyckiej. Do rozpoczęcia wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905 flota na Dalekim Wschodzie składała się z 1 Eskadry Oceanu Spokojnego (7 pancerników, 8 krążowników, 13 niszczycieli i 2 kanonierki) i Flotylli Syberyjskiej (2 krążowniki, 2 krążowniki minowe, 12 niszczycieli i 2 kanonierki). 1 Eskadra Oceanu Spokojnego i część Flotylli Syberyjskiej bazowało w Port Arthur, resztę Flotylli Syberyjskiej (4 krążowniki, 10 niszczycieli) we Władywostoku. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej marynarze oddziałów Oceanu Spokojnego pokazali w walkach bohaterstwo, jednak większość sił morskich Oceanu Spokojnego została zatopiona. W czasie rewolucji na Dalekim Wschodzie 1905-1907 marynarze przyłączyli się do rewolucji, uczestnicząc w walkach zbrojnych we Władywostoku w okresie od stycznia 1906 do października 1907. Marynarze Oceanu Spokojnego w walkach I wojny światowej nie brali większego udziału.

W czasie rewolucji 1917 marynarze Flotylli Syberyjskiej i Amurskiej walczyli o władzę sowiecką.

W czasie wojny domowej w Rosji na Dalekim Wschodzie oddziały Marynarki Wojennej były przejęte przez Wojska Białych i przez Japończyków. Po zakończeniu wojny domowej w 1922 były utworzone Siły Morskie Dalekiego Wschodu (pierwszy dowódca I. K. Kożanow) w składzie Oddziału Władywostockiego i Flotylli Amurskiej. W 1925 Oddział Władywostocki został podporządkowany operacyjnie Wojskom Ochrony Pogranicza na Dalekim Wschodzie. Flotylla Amurska została samodzielnym związkiem taktycznym. W związku agresja Japonii w 1931 w Mandżurii podjęto decyzje o utworzeniu Morskich Sił Dalekiego Wschodu. Zostały one utworzone 13 kwietnia 1932. Te z kolei były przemianowane w dniu 11 stycznia 1935 we Flotę Oceanu Spokojnego (dowódca flagman floty 1 rangi - odpowiednik admirała trzygwiazdkowego - M. W. Wiktorow). Zwiększono liczebność okrętów. W początkowym okresie tworzenia spotykano wielkie trudności. Pierwsze jednostki formowano z małych okrętów, przewożonych z innych flot transportem kolejowym. W 1932 roku w skład Floty wszedł dywizjon kutrów torpedowych i osiem okrętów podwodnych. W 1934 Flota otrzymała 26 małych okrętów podwodnych, była utworzone lotnictwo morskie i oddziały obrony wybrzeża. Skład Floty wzmocniono okrętami z Floty Bałtyckiej i Floty Czarnomorskiej. Były zbudowane stocznie Marynarki Wojennej. W 1937 została otwarta Oficerska Szkoła Floty Oceanu Spokojnego.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1939 w składzie Floty Oceanu Spokojnego została utworzona Północna Flotylla Oceanu Spokojnego. W skład Floty wchodziło: dwie Brygady Okrętów Nawodnych, cztery Brygady Okrętów Podwodnych, Brygada Kutrów Torpedowych, kilka dywizjon okrętów i kutrów, jednostki lotnictwa morskiego, jednostki obrony wybrzeża, jednostki piechoty morskiej. W początkowym okresie Flota była w okresie gotowości bojowej do odparcia ataków floty japońskiej, sprzymierzeńca hitlerowskich Niemiec. Zabezpieczała drogi komunikacji morskiej na Dalekim Wschodzie. Część stanu osobowego marynarzy była przekazana do działających Frontów Ogólnowojskowych wojsk lądowych. 147 tys. marynarzy walczyło pod Moskwą, w obronie Leningradu, Sewastopola, Stalingradu i Rejonów Zapolarnych w składach Morskich Brygad Piechoty. Ze składu Floty było przekazane do Floty Północnej: 1 niszczyciel prowadzący, 2 niszczyciele, 5 okrętów podwodnych.

Do czasu rozpoczęcia wojny z Japonią w sierpniu 1945 Flota Oceanu Spokojnego liczyła: 2 krążowniki, 1 niszczyciel prowadzący, 12 niszczycieli, 2 okręty minowania, 19 okrętów ochrony, 78 okrętów podwodnych, 10 stawiaczy min, 52 trałowce, 49 kutrów niszczycieli okrętów podwodnych, 204 kutry torpedowe, 1549 samolotów. Posiadała związki taktyczne i jednostki piechoty morskiej, obrony wybrzeża, lotnicze i inne. W czasie operacji mandżurskiej 1945 siły Floty walczyły w Korei Północnej. 12-16 sierpnia siły Floty opanowały porty Yuki, Rasŏn i Ch'ŏngjin. Lotnictwo Floty wysadziło desanty powietrzne w Lüshun i Dalian. Okręty Floty brały udział w operacji południowo-sachalińskiej i operacji desantowej na Kurylach w 1945. W czasie wojny sowiecko-japońskiej 1945 Flota Oceanu Spokojnego współdziałała z wojskami 1 Frontem Dalekowschodnim i 2 Frontem Dalekowschodnim, wysadzała morskie i powietrzne desanty, zabezpieczała morskie komunikacje.

Za walki w 1945 ponad 30 tysięcy marynarzy i oficerów zostało nagrodzonych orderami i medalami. 50 marynarzy otrzymało tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, 19 okrętów i jednostek otrzymało miano gwardyjskich, 16 było nagrodzonych orderem Czerwonego Sztandaru.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1947 Flota Oceanu Spokojnego została podzielona na 5 Flotę - dowódca admirał A. S. Frołow (baza główna - Władywostok) i 7 Flotę - dowódca admirał I. I. Bajkow (baza główna - Sowieckaja Gawań), a w kwietniu 1953 obydwie Floty znów połączono we Flotę Oceanu Spokojnego - dowódca admirał J. A. Pantaliejew. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych we Flocie zostały przeprowadzone duże zmiany. Flota została uzbrojona w nowe okręty rakietowe, atomowe okręty podwodne, najnowsze uzbrojenie i technikę bojową, rakietowe i i przeciwokrętowe lotnictwo morskie. Okręty Floty zaczęły wychodzić na patrole dalekomorskie. 7 maja 1965 Flota, za zasługi bojowe w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej była wyróżniona orderem Czerwonego Sztandaru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • FAS: Pacific Fleet (ang.)
  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 25 Moskwa 1976.
  • Wojenno Morskoj Słowar, wyd.: Wojennoje Izdatielstwo, Moskwa 1990.