Follie di notte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Follie di notte
Gatunek dokumentalny, erotyczny
Data premiery 20 kwietnia 1978
Kraj produkcji Włochy
Język włoski
angielski
Czas trwania 95 min. (Włochy)
87 min. (Niemcy)
Reżyseria Joe D'Amato
Donatella Donati (II reżyser)
Scenariusz Joe D'Amato
Główne role Amanda Lear
Marina Hedman
Rick 'Ercolino' Martino
Zdjęcia Aristide Massaccesi
Scenografia Vincenzo Medusa
Kostiumy Sartoria Bonfanti
Montaż Vincenzo Vanni
Produkcja Mago Film S.R.L.

Follie di notte – włoski film dokumentalno-erotyczny, wyreżyserowany przez Joe D'Amato w 1978 roku.

Ogólne informacje[edytuj | edytuj kod]

Film przedstawia kluby erotyczne i lokale nocne w różnych miastach świecie, m.in. Las Vegas, Tokio i Paryż. Piosenkarka Amanda Lear występuje w filmie w roli przewodniczki, krótko opisując kolejne miasta i lokale oraz przedstawia, co mają one do zaoferowania jeśli chodzi o życie nocne. Tego typu wstęp poprzedza scenę obrazującą przykładową noc w danym klubie. Film zawiera dużą ilość seksu. Zaprezentowane są w nim sceny przedstawiające takie upodobania jak m.in. sadomasochizm, nekrofilia czy seks grupowy. Film kręcono w marcu 1978 roku w Rzymie i Londynie.

Tytuł filmu oznacza w języku włoskim Nocne szaleństwa. Produkcja znana jest też pod innymi nazwami: Crazy Nights (międzynarodowy tytuł angielski), Notti pazze della Amanda Lear (alternatywny tytuł włoski) oraz Mondo erotico (tytuł użyty w Niemczech).

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Amanda Lear wykonuje w filmie dwie piosenki ze swego repertuaru: "Follow Me" (na początku filmu) i "Enigma (Give a Bit of Mmh to Me)" (na końcu). Pojawia się też fragment instrumentalnej wersji "Gold". Piosenka "Follow Me" została użyta również jako tło dla sceny przedstawiającej miłość lesbijską. Wszystkie wspomniane powyżej nagrania pochodzą z płyty Amandy Lear pt. Sweet Revenge z 1978 roku. Autorem pozostałych kompozycji muzycznych użytych w filmie jest Piero Umiliani.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]