Forces Answerable to WEU

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Forces Answerable to WEU (FAWEU) - siły zbrojne podległe Unii Zachodnioeuropejskiej.

Zostały one utworzone w ramach realizacji przez Unię Europejską postanowień Traktatu z Maastricht, ustanawiającego Wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. O ich utworzeniu zadecydowała 19 czerwca 1992 r. w Petersburgu Rada Ministerialna UZE, przyjmując deklarację, która zakładała, że państwa członkowskie przekażą część narodowych sił zbrojnych do dyspozycji UZE. Powstałe wojska miały w razie zaistnienia potrzeby służyć wspólnej obronie, a także być wykorzystywane do prowadzenia misji petersberskich. Na mocy decyzji Rady Ministrów z Rzymu z 19 maja 1993 r. państwa członkowskie wydzieliły część jednostek i przekazały jej do kontrolę UZE. Raport o składzie tak powstałych wojsk został zatwierdzony przez UZE 22 listopada 1993 r. Rozróżniał on dwa rodzaje sił FAWEU:

  • narodowe, będące jednostkami poszczególnych państw przekazanymi do dyspozycji UZE
  • wielonarodowe, składające się jednostek pochodzących z różnych krajów. Podstawą organizacyjną była Deklaracja erfurcka z 1997 roku[1].

Pod koniec 1996 r. wielkość sił FAWEU wynosiła ponad 2000 jednostek[2]. Ich skład był następujący:

  • Korpus Europejski
  • Dywizja Wielonarodowa
  • Wielonarodowe Siły Lądowe[3]
  • Pierwszy Korpus Niemiecko-Holenderski
  • Brytyjsko-Holenderskie Siły Desantowe
  • Hiszpańsko-Włoskie Siły Desantowe
  • EUROMARFOR - morskie siły szybkiego reagowania
  • EUROFOR - lądowe siły szybkiego reagowania w rejonie Morza Śródziemnego

Siły te były do dyspozycji nie tylko UZE, ale i NATO.

Misje FAWEU
data miejsce działania
1992-1995
Morze Adriatyckie
Misja Sharp Guard - nadzór nad przestrzeganiem embarga na dostawy broni do byłej Jugosławii oraz egzekwowanie sankcji ekonomicznych nałożonych na Federacyjną Republikę Jugosławii
1993-1996
Dunaj
Operacja policyjna
1993-1996
Mostar
Operacja policyjna
1997-2001
Albania
Operacja policyjna
1998-1999
Kosowo
Obserwacja stanu bezpieczeństwa przez Centrum Satelitarne UZE
1999-2000
Chorwacja
Rozminowywanie

FAWEU nie były wykorzystywane w większej ilości. W ich funkcjonowaniu wielokrotnie występowały liczne trudności. Misja Sharp Guard, choć była realizowana wspólnie z NATO, nie powiodła się. Wielka Brytania nie zgadzała się na wysłanie wojsk do Bośni i Hercegowiny, co stało w sprzeczności z zabiegami Francji. Niemcy zaś do lipca 1994 r. nie mogły wysyłać własnych wojsk zagranicę, bo im tego zabraniała konstytucja. Ponadto dodatkowy problem stanowił brak dostatecznej ilości niektórego rodzaju sprzętu i oddziałów. Trudności sprawiały także Stany Zjednoczone, które niechętnie odnosiły się do misji pokojowych prowadzonych przez państwa europejskie.

Przypisy

  1. Erfurt Declaration
  2. Jak podaje Komórka Planowania UZE
  3. W ich skład wchodziły jednostki z Włoch, Słowenii i Węgier

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Zięba, Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2007, s. 77-79. ISBN 978-83-60501-61-0