Ford FT-B

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ford FT-B
Model samochodu pancernego Ford FT-B w Pomorskim Muzeum Wojskowym
Model samochodu pancernego Ford FT-B w Pomorskim Muzeum Wojskowym
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu lekki samochód pancerny
Trakcja kołowa
Załoga 2 osoby
Historia
Prototypy 1920
Produkcja 1920
Wycofanie 1931
Egzemplarze 16 lub 17 egz.
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy, 4-suwowy Ford T o mocy 22,5 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz nitowany z płyt walcowanych o grubości 3 - 8 mm
Długość 3,25 m
Szerokość 1,55 m
Wysokość 1,73 m
Prześwit 0,23 m
Masa 1350 kg
Osiągi
Prędkość 50 km/h
Zasięg 250 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 lekki karabin maszynowy Maxim wz.08/15 lub wz.05/S kal. 7,92 mm , z 1250 nabojami, 25 granatów ręcznych
Użytkownicy
Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ford FT-B (Ford Tf-c, model 1920) – samochód pancerny konstrukcji polskiej z okresu wojny polsko - bolszewickiej (pierwsza tego typu polska konstrukcja) produkowany w Centralnych Warsztatach Samochodowych w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Latem 1920 roku sytuacja Wojska Polskiego na froncie wojny polsko-bolszewickiej była trudna. Jednym z problemów był brak pojazdów pancernych i niemożność ich zakupu za granicą. W tej sytuacji inż. Tadeusz Tański, cywilny pracownik Sekcji Samochodowej Ministerstwa Spraw Wojskowych, z własnej inicjatywy opracował projekt budowy samochodu pancernego na podwoziu popularnego w tym czasie samochodu osobowego Ford Model T. Podwozie zostało zmodyfikowane – wzmocniono tylny most i drążki kierownicze, pochylono bardziej kierownicę, zmieniono położenie zbiornika paliwa, wydłużono korbę rozruchową silnika, zmieniono deskę rozdzielczą. W ciągu dwóch tygodni prototyp był gotów do trwających kilka dni prób. Wypadły one pomyślnie. Rozpoczęto produkcję. Zbudowano 16 lub 17 samochodów.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Początkowo planowano sformować jeden większy, samodzielny oddział złożony z samochodów Ford FT-B. Sytuacja wojenna (trwająca bitwa warszawska) spowodowała, że poszczególne pojazdy były, zaraz po zbudowaniu, wysyłane na front. Były tam używane w składzie różnych oddziałów. Dopiero w późniejszym okresie zrealizowano początkowy plan. Sformowano m.in. 1 kolumnę lekkich samochodów pancernych.

Po wojnie w uzbrojeniu wojska pozostało 12 samochodów tego typu. Początkowo większość służyła w 3 dywizjonie samochodów pancernych w Warszawie. Jesienią 1925 roku zostały rozdzielone do nowo sformowanych szwadronów samochodów pancernych. Jeden z nich o numerze rejestracyjnym "5021" trafił do 2 Szwadronu Samochodów Pancernych w Warszawie.

W latach 1927-1928 były stopniowo wycofywane. W 1931 roku w wykazach figurował już tylko jeden samochód (nr rej. 5021).

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Wymiary
    • Długość: 3,25 m
    • Szerokość: 1,55 m
    • Wysokość: 1,73 m
    • Rozstaw osi: 2,52 m
    • Prześwit: 0,23 m
  • Prędkość maksymalna: 50 km/h
  • Zasięg: do 250 km
  • Promień skrętu: 4,1 m
  • Uzbrojenie: 1 lekki karabin maszynowy Maxim wz.08/15 lub wz.05/S kal. 7,92 mm , z 1250 nabojami, 25 granatów ręcznych.
  • Pancerz grubości: 8 mm (pionowe płyty) i 3 mm (górne płyty), dno było nieopancerzone (drewniane).
  • Silnik: Ford, 22,5 KM, 2900 cm³?, 4-cylindrowy, 4-suwowy, dolnozaworowy, chłodzony wodą.
  • Podwozie – pochodzące z samochodu osobowego Ford T, zmodyfikowane i wzmocnione w Polsce.
    • Rama prostokątna
    • Osie sztywne
    • Zawieszenie na piórowych resorach poprzecznych półeliptycznych. Resory i tylny most wzmocnione w Polsce.
    • Skrzynia biegów: planetarna z dwoma przełożeniami do przodu i jednym wstecz. Napędzana tylna oś.
    • Hamulce bębnowe na koła tylne.
    • Koła drewniane, rozmiar opon 30x3.5", prawdopodobnie wypełnione porowatą masą antyprzestrzelinową ("gusmatyki").
  • Nadwozie miało otwierane do tyłu włazy po obu burtach. Chłodnica była chroniona przez pancerne drzwiczki. Koło zapasowe przewożono wewnątrz, przy tylnej ścianie.
  • Wieża: pięciokątna, zwężająca się z przodu, z małym włazem na dachu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Magnuski, "Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939", WiS; Warszawa 1993
  • Jan Tarczyński, K. Barbarski, A. Jońca, "Pojazdy w Wojsku Polskim - Polish Army Vehicles - 1918-1939"; Ajaks; Pruszków 1995
  • Piotr Zarzycki, "Improwizowany samochód pancerny FT-B Model 1920"; Młody Technik 11/1988
  • Janusz Magnuski, "Samochód pancerny Ford"; MMG, Warszawa 1990

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]