Ford S-MAX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ford S-MAX - samochód osobowy o nadwoziu van produkowany przez koncern Ford Motor Company od 2006 roku. Obecnie trwają prace nad przygotowaniem do produkcji drugiej generacji modelu.

Ford S-MAX I[edytuj | edytuj kod]

Ford S-MAX I
Ford S-MAX I przed face liftingiem
Ford S-MAX I przed face liftingiem
Producent Ford Motor Company
Projektant David Hilton
Zaprezentowany Paris Motor Show 2006
Okres produkcji od 2006
Miejsce produkcji  Belgia, Genk
 Niemcy, Kolonia
 Rosja, Elabuga
Następca Ford S-Max II
Dane techniczne
Segment van
Typy nadwozia 5-drzwiowy van
Silniki Benzynowe:
2.0 Duratec 145 KM
2.3 Duratec 161 KM
R5 2.5 220 KM
Wysokoprężne:
R4 1.8 TDCi Duratorq 100 KM
R4 1.8 TDCi Duratorq 125 KM
R4 2.0 TDCi Duratorq 130 KM
R4 2.0 TDCi Duratorq 140 KM
R4 2.0 TDCi Duratorq 163 KM
R4 2.2 TDCi Duratorq 175 KM
R4 2.2 TDCi Duratorq 200 KM
Skrzynia biegów 5 i 6-biegowa manualna
6-biegowa automatyczna
6-biegowa automatyczna DSG
Rodzaj napędu przedni
Długość 4770 mm
Szerokość 1885 mm
Wysokość 1660 mm
Rozstaw osi 2850 mm
Masa własna 1600 - 1743 kg
Poj. zbiornika paliwa 70 l
Liczba miejsc 5 - 7
Test Euro NCAP 5 gwiazdek
Pojemność bagażnika 854 - 2100 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Galaxy
Ford Mondeo IV
Konkurencja Opel Zafira
Mazda 5
Mercedes-Benz klasy B
Volkswagen Touran
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ford S-MAX I został po raz pierwszy zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu w 2006 roku. Auto zostało zbudowane na bazie czwartej generacji Forda Mondeo.

Ford S-MAX I po liftingu
Tył S-MAXa I przed liftingiem
Tył S-MAXa I po liftingu
Wnętrze S-MAX I

Samochód został zaprojektowany zgodnie z nową filozofią marki - Kinetic Design[1]. Wnętrze jest bliźniaczo podobne do wnętrza, które można spotkać w czwartej generacji Mondeo (główną różnicą są wloty powietrza, których w S-Maksie są 3, a w Mondeo 2).

W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 2007 model zajął 1. pozycję[2].

Jesienią 2008 roku do sprzedaży trafił 175-konny silnik wysokoprężny 2.2 Duratorq TDCi. Motor powstał przy współpracy Forda z koncernem PSA. Dostępny jest wyłącznie w wersji wyposażenia TitaniumS, którą podobnie jak w Mondeo, wyróżniają 18-calowe felgi ze stopów lekkich, zmienione zderzaki (przedni z większym wlotem powietrza, tylny z dyfuzorem i podwójnym wydechem). Wewnątrz zmiana dosięgnęła głównie obić foteli, które są częściowo wykończone skórą przeszyte czerwoną nicią.

W styczniu 2010 roku zaprezentowano wersję po faceliftingu, która zaowocowała zmienionym, nowocześniejszym tyłem z lampami diodowymi i przemodelowanym przednim zderzakiem, który otrzymał diodowe światła do jazdy dziennej. Ford dodał również chromowane zewnętrzne listwy okienne oraz dużą chromowaną listwę na klapie bagażnika. Dodatkowo w środku Ford postarał się o lepsze materiały wykończeniowe. Dach panoramiczny nie jest już dzielony, a podświetlenie podsufitki jest wykonane w technice diodowej[3]. W wersji na rok modelowy 2011 zmianie uległo wykończenie tunelu środkowego, zrezygnowano ze srebrnego wykończenia na rzecz czarnego. Wraz z liftingiem wprowadzono takie systemy jak: radarowy system kontroli martwego pola w lusterkach (BLIS) oraz system kontroli pasa ruchu (LDW).

Silniki[edytuj | edytuj kod]

Wersja przed faceliftingiem[edytuj | edytuj kod]

Benzynowe:

  • 2.0 Duratec: 107 kW/145 KM
  • 2.3 Duratec: 118 kW/161 KM - dostępny jedynie automatyczną 6-stopniową skrzynią biegów Durashift EST
  • 2.5 Duratec: 162 kW/220 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.

Diesle:

  • 1.8 TDCi: 92 kW/125 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi: 82 kW/115 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi: 96 kW/130 KM - dostępny w Polsce tylko ze skrzynią automatyczną A6.
  • 2.0 TDCi: 103 kW/140 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów oraz skrzynią automatyczną A6.
  • 2.2 TDCi: 129 kW/175 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.

Wersja po faceliftingu[edytuj | edytuj kod]

Benzynowe (normy emisji spalin Euro V):

  • 1.6 EcoBoost SCTi 118 kW/160 KM - dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 Duratec 107 kW/145 KM - dostępny również jako Flexifuel (wielopaliwowy: benzyna, mieszanka E85), dostępny z 5-biegową manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 EcoBoost SCTi 149 kW/203 KM – dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.
  • 2.0 EcoBoost SCTi 176 kW/240 KM - dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.

Diesle (wszystkie z filtrem cząstek stałych DPF, normy emisji spalin Euro V):

  • 1.6 TDCi 85 kW/115 KM, dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi 103 kW/140 KM, dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift (do 2010-09 dostępny także bez filtra DPF - norma Euro IV).
  • 2.0 TDCi 120 kW/163 KM, dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.
  • 2.2 TDCi 129 kW/175 KM dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów (niedostępny od 2010-09).
  • 2.2 TDCi 147 kW/200 KM dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów oraz skrzynią automatyczną A6.

Wersje wyposażeniowe[edytuj | edytuj kod]

  • Trend
  • Titanium
  • TitaniumS


Ford S-MAX II[edytuj | edytuj kod]

Ford S-MAX II
Ford S-MAX II
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji od 2015
Poprzednik Ford S-MAX I
Dane techniczne
Segment van
Typy nadwozia 5-drzwiowy van
Silniki Benzynowe:
1.5 EcoBoost 160 KM
2.0 EcoBoost 240 KM Wysokoprężne:
2.0 TDCi 120 KM
2.0 TDCi 150 KM
2.0 TDCi 184 KM
Rodzaj napędu AWD
Liczba miejsc 7
Dane dodatkowe
Konkurencja Opel Zafira
Mazda 5
Mercedes-Benz klasy B
Volkswagen Touran
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ford S-MAX II zostanie zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu w październiku 2014 roku.

Druga generacja pojazdu łączy cechy odświeżonych modeli Focus III i Fiesta VII. Charakterystycznym elementem pojazdu jest masywny grill oraz reflektory przednie[4]. Samochód dzieli płytę podłogową z 5. generacją Mondeo. Auto poprzedził zaprezentowany w kwietniu 2014 roku prototyp pod nazwą Ford Vignale.

Standardowe wyposażenie pojazdu obejmować ma m.in. elektrycznie podnoszone i opuszczane tylne siedzenia, elektryczną regulację kolumny kierownicy, boczne poduszki powietrzne dla pasażerów drugiego rzędu, przednie fotele z funkcją wentylacji i masażu oraz klapę bagażnika otwieraną ruchem stopy pod zderzakiem[5].

Wnętrze samochodu posiada duże możliwości konfiguracji, producent podaje, że możliwe będą 32 kombinacje. W S-Max II po raz pierwszy Ford zastosuje opcjonalne innowacyjne światła Dynamic LED z systemem Glare-Free Highbeam. System ten sam wykrywa nadjeżdżające pojazdy i zasłania poszczególne diody, dzięki czemu eliminowana jest ryzyko oślepienia, a jednocześnie nie słabnie intensywność oświetlenia drogi[6].


Przypisy

  1. Artur Kuśmierzak: Ford S-Max [awarie i problemy]. autokult.pl, 2012-09-08. [dostęp 2013-12-25].
  2. Previous winners - Car of the Year 2007 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  3. Tygodnik Auto Świat, nr 1, 28 grudnia 2009
  4. A. Ruciński: Nowy Ford S-MAX oficjalnie. v10.pl, 2014-09-15. [dostęp 2014-09-15].
  5. msob: Nowy Ford S-Max - informacje i zdjęcia. magazynauto.pl, 2014-09-15. [dostęp 2014-09-15].
  6. Oto Ford S-Max drugiej generacji (pol.). W: chceauto.pl [on-line]. [dostęp 18-09-2014].