Formant (elektroakustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Formant to pasmo częstotliwości, uwypuklone w barwie dźwięku. Analiza rozkładu formantów i identyfikacja położenia formantu głównego w sygnale cyfrowym przy zadanych częstotliwościach próbkowania stosowana jest np. w oprogramowaniu do rozpoznawania mowy, w analizach zjawisk fizycznych, które można przeprowadzać w dziedzinach czasu i częstotliwości[1].

Historycznie, w 1948 roku, Potter i Peterson [2] zasugerowali, że oznaczanie trajektorii głównych rezonansów może być efektywnym sposobem analizy ilościowej prowadzącej do oznaczania samogłosek. W publikacji z 1952 [3] pojawia się zestawienie wartości formantów f1 i f2 na płaszczyźnie uzyskane doświadczalnie dla samogłosek języka angielskiego amerykańskiego.

Przypisy

  1. Witold Paleczek: Metody analizy danych (na przykładach). Częstochowa: Wydaw. PC, 2004. ISBN 83-7193-253-7.
  2. R.K. Potter...: The Representation of Vowels and their Movements (A). J. Acoust. Soc. Am. Vol. 20, 4, 1948, s. 593-593.
  3. G.E.  Peterson...: Control methods used in the study of the vowels. J. Acoust. Soc. Amer. 24, 1952, s. 175–184.